Onassis Dance Days 2026

Το φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days (ODD) εστιάζει φέτος στο «οικείο και το ανοίκειο», στις έννοιες της καταγωγής, της οικογένειας, των γνωστών, των αγνώστων όσο και των εκλεκτικών συγγενειών. Πώς διαμορφώνεται η χορογραφική ταυτότητα μέσα από σχέσεις αίματος, μνήμης ή και φαντασίας; Ποιες είναι οι νέες μορφές «συγγένειας» σε έναν κόσμο ρευστών δεσμών; Μπορεί μια χορογραφία να γίνει τόπος συνάντησης για συγγενείς εξ αίματος, εξ επιλογής ή και εξ εκπλήξεως;

Κεντρική παράσταση του φετινού φεστιβάλ είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, το “NÔT” της Πορτογαλίδας Marlene Monteiro Freitas, που άνοιξε το Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2025 και συζητήθηκε όσο λίγες. Μια αντισυμβατική τελετουργία που διαλύει τη φόρμα και ανασυνθέτει το κοινό βίωμα πάνω στην έξαψη των σωμάτων των οχτώ ερμηνευτών και ερμηνευτριών του. Ένας παράδοξος ύμνος υπέρ της ελευθερίας που δεν επιδιώκει να εξηγήσει, παρά μόνο να χαράξει εντυπώσεις μέσα από θραύσματα – όπως και τα όνειρα.

Ανάμεσα στα φετινά έργα, θα δούμε και τις παραγωγές που προέκυψαν από την έρευνα δύο περσινών Onassis AiR Fellows, το “FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και το “(REST IN) BLUE” της Κατερίνας Φώτη. Δύο σόλο έργα που, μέσα από εκρηκτικές σωματικές γραφές και έναν σύγχρονο νεοπαγανισμό, ανοίγονται στο πεδίο της αυτοεθνογραφίας. Και τα δύο έργα αντλούν από βιωμένες μνήμες, συλλογικά οράματα και επινοημένες καταγωγές, μετατρέποντας το σώμα σε τόπο αφήγησης, ρήξης και επανεφεύρεσης της συγγένειας.

Μία ακόμα Onassis AiR Fellow, η Έφη Γούση, παρουσιάζει στο –1 Black Box της Στέγης το “Tectonic Riders”, τη βιντεοεγκατάσταση που έκανε πρεμιέρα στο Πεδίον του Άρεως στο πλαίσιο της έκθεσης Plásmata 3. Πρόκειται για έναν μετασαμανικό ύμνο, γυρισμένο σε ένα μεταποκαλυπτικό τοπίο της Στερεάς Ελλάδας, με νεαρά κορίτσια, σαν άλλες Αμαζόνες, να αναβιώνουν το τελετουργικό των ταυροκαθαψίων, γονιμοποιώντας την άνυδρη γη.

Τέλος, η Έλενα Αντωνίου από την Κύπρο επιστρέφει στη Στέγη –μετά το “LANDSCAPE”– με το νέο της έργο, “ODE”: ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα, τον γυναικείο ερωτισμό και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη. Μαζί με τη μουσικό Μαρία Σπίβακ, οι δύο καλλιτέχνιδες ανυψώνονται σε ένα βάθρο, όπου η κίνηση γίνεται ήχος, η παρουσία νοείται ως πράξη ελευθερίας και το «μαζί» σημαίνει «καμία μόνη».

Κάποιες από τις χορογραφίες μοιάζουν με οικογενειακά άλμπουμ: άλλοτε τρυφερά, άλλοτε αλλόκοτα, κάποτε αληθινά, κάποτε ολότελα ψεύτικα. Αναζητούν τις ρωγμές, τα αποτυπώματα και τα υποσυνείδητα ίχνη της οικογένειας, είτε βιολογικής είτε επινοημένης, καθώς και των τόπων καταγωγής, πραγματικών όσο και φανταστικών. Το φετινό ODD προσκαλεί το κοινό σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης, εκεί όπου η οικειότητα συναντά το παράδοξο, εκεί όπου το σώμα θυμάται, ξεχνά και επινοεί νέες συγγένειες.

Πέμπτη 5.2—Κυριακή 8.2

18:00 | “ODE” της Έλενας Αντωνίου, -1, Διάρκεια: 43 λεπτά

19:00 | “(REST IN) BLUE” της Κατερίνας Φώτη, Μικρή Σκηνή, Διάρκεια: 45 λεπτά

20:00 | “FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου, -1, Διάρκεια: 45 λεπτά

18:00- 22:30 | “Tectonic Riders” της Έφης Γούση, Προβολή σε λούπα, -1 Black Box, Διάρκεια: 5 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα

Παρασκευή 6.2—Κυριακή 8.2

21:00 | "NÔT" της Marlene Monteiro Freitas, Κεντρική Σκηνή, Διάρκεια: 90 λεπτά

Παρασκευή 6.2 | After-performance talk

Μετά την πρεμιέρα του "NÔT", την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, θα ακολουθήσει συζήτηση στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Troubling the Stage: The Choreographic Work of Marlene Monteiro Freitas» (Lenz Press, 2025).

Στη συζήτηση συμμετέχουν η χορογράφος Marlene Monteiro Freitas και η συγγραφέας του βιβλίου, Alexandra Balona, με συντονιστή τον σκηνοθέτη και ερμηνευτή Eυριπίδη Λασκαρίδη. Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά, χωρίς διερμηνεία στα ελληνικά.

Διάρκεια συζήτησης: 30 λεπτά

Πού τελειώνει η ασφάλεια του γνώριμου; Πού αρχίζει η ανησυχαστική σχέση μας με το άγνωστο; Σ’ αυτό το όριο κινείται το φετινό φεστιβάλ Onassis Dance Days, καλώντας μας να περιπλανηθούμε ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, εκεί όπου οι πατρογονικοί τόποι μπλέκονται με τα πιο σκοτεινά μας όνειρα.

Τα πέντε έργα που παρουσιάζονται αυτόν τον Φεβρουάριο στη Στέγη θυμίζουν παράξενη, τρυφερή και απρόβλεπτη οικογένεια: από την πολυπρόσωπη τελετουργική έκσταση του “NÔT” της Marlene Monteiro Freitas μέχρι τις προσωπικές, αυτοεθνογραφικές σόλο εξομολογήσεις των “FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και “(REST IN) BLUE” της Κατερίνας Φώτη, και από την ωδή στη θηλυκότητα του “ODE” της Έλενας Αντωνίου μέχρι τις μετασαμανικές Αμαζόνες στο “Tectonic Riders” της Έφης Γούση. Γιατί ο σύγχρονος χορός, ως το πιο ελεύθερο και αυτονομημένο πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας που στηρίζουμε σταθερά, μπορεί να μιλήσει για το σώμα ως το ιδανικό πεδίο για να ξαναφανταστούμε ποιοι είμαστε και με ποιους συνδεόμαστε.