Κινηματογραφικές προβολές | Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία

15:00–16:45 | “Storm Boy” του Henri Safran (1976)

Διάρκεια: 88 λεπτά

Ο Μάικ, ένα μοναχικό αγόρι που ζει με τον πατέρα του στην παράκτια ερημική περιοχή Κούρονγκ, γνωρίζει τον Αβορίγινα Φινγκερμπόουν Μπιλ και οι δυο τους αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη φιλία φροντίζοντας έναν ορφανό πελεκάνο που τον βαφτίζουν Μίστερ Πέρσιβαλ. Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Χένρι Σάφραν αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα παιδικά φιλμ της δεκαετίας του ’70 και μία από τις πιο τρυφερές δημιουργίες του αυστραλιανού Νέου Κύματος. Η ταινία ξεχωρίζει για τη μελαγχολική απεικόνιση της Νότιας Αυστραλίας και για τις ερμηνείες του μικρού Greg Rowe και του θρυλικού David Gulpilil, στη δεύτερη κινηματογραφική του εμφάνιση μετά το “Walkabout” του Nicolas Roeg.

17:00–19:00 | “Celia” της Ann Turner (1989)

Διάρκεια: 103 λεπτά

Έτος 1957, στα προάστια της Μελβούρνης. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς της, η 8χρονη Σίλια βλέπει στα όνειρά της το τερατώδες χέρι ενός Hobyah. Στο διπλανό σπίτι μετακομίζει η οικογένεια των Τάνερ, που μάλλον είναι κομουνιστές. Η Σίλια ζητάει απ’ τον πατέρα της για τα γενέθλιά της ένα κουνέλι. Το ντεμπούτο της Αν Τέρνερ, με την εκπληκτική ερμηνεία της Rebecca Smart, είναι μια από τις πιο σημαντικές και παραγνωρισμένες δημιουργίες των 80s και ένα από τα πιο ιδιαίτερα φιλμ του ιδιώματος που ξεκίνησε με τις ταινίες “El espíritu de la colmena” [«Το πνεύμα του μελισσιού»] και “Cría Cuervos” [«Θρέψε κοράκια»] φτάνοντας μέχρι το “Vigil” και το “El laberinto del fauno” [«Ο Λαβύρινθος του Πάνα»], δείχνοντας πώς αντιδρούν τα παιδιά στον κόσμο των μεγάλων μέσω της φαντασίας.

19:15–21:00 | “Ten Years After, Ten Years Older” της Anna Kannava (1986)

Διάρκεια: 34 λεπτά

Έτος 1974. Οι τουρκικές δυνάμεις εισβάλλουν στην Κύπρο και η οικογένεια της 15χρονης Άννας Καννάβα μεταναστεύει στη Μελβούρνη. Δέκα χρόνια αργότερα, η Άννα επιστρέφει στη Λεμεσό για να επανασυνδεθεί με τη γιαγιά της. Εκεί, έχοντας μαζί της μια κάμερα 16 χιλιοστών, γυρίζει το ντοκιμαντέρ “Ten Years After, Ten Years Older”. Μέσα από αφηγήσεις με voice-over, πρόσωπα και τόπους που θυμάται και επανανακαλύπτει, η Άννα Καννάβα συνθέτει εικόνες γεμάτες από τη δική της αλήθεια. Πρόκειται για ένα υπόδειγμα αυτοβιογραφικού κινηματογράφου, υπογεγραμμένο από μια ιδιαίτερα θαρραλέα δημιουργό.

“My Life Without Steve” της Gillian Leahy (1986)

Διάρκεια: 55 λεπτά

Σύδνεϋ, δεκαετία του ’80. Από το παράθυρο βλέπουμε το Μπλακουότλ Μπέυ. Ο μονόλογος της Λιζ μάς μεταφέρει μέσα στο διαμέρισμα που έζησε με τον Στηβ μέχρι τον χωρισμό τους. Η Λιζ θυμάται, η Λιζ περιγράφει, η Λιζ τραγουδά το “You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go” του Bob Dylan. Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Τζίλιαν Λέιχυ, η γεμάτη χιούμορ φωνητική ερμηνεία της Jenny Vuletic, η υπέροχη φωτογραφία σε 35 χιλιοστά της Erika Addis. Ένα από τα σημαντικότερα πειραματικά φιλμ.

21:30–23:00 | “The Second Journey (to Uluru)” των Arthur & Corinne Cantrill (1981)

Διάρκεια: 74 λεπτά

Το Ουλουρού, ο ιερός κόκκινος μονόλιθος, αποτελεί σημείο αναφοράς για τον Άρθουρ και την Κορίν Κάντριλ, δύο δημιουργούς του πειραματικού κινηματογράφου που εξέδιδαν το περιοδικό “Cantrills Filmnotes”. Στο πρώτο τεύχος παρουσίασαν το μανιφέστο τους: «Να κάνουμε ταινίες που αρνούνται την ανάλυση». Αυτή η αρχή συμπυκνώνεται στο “The Second Journey (to Uluru)”, τη δεύτερη επίσκεψή τους στον ιερό μονόλιθο, λίγα χρόνια μετά την πρώτη καταγραφή του στο φιλμ “At Uluru”. Τι έχει αλλάξει μέσα τους; Τι έχει αλλάξει στην Αυστραλία; Πρόκειται για μια ταινία παρατήρησης της φύσης, γυρισμένη σε προβληματικά εμφανισμένο φιλμ 16mm, με ηχητικό σχεδιασμό στα κόκκινα και μια απρόσμενα συναισθηματική κατάληξη. Ένα ambient noise φιλμ-εμπειρία.

23:30–02:00 | “Nice Coloured Girls” της Tracey Moffatt (1987)

Διάρκεια: 16 λεπτά

Η πρώτη μικρού μήκους ταινία της εικαστικής καλλιτέχνιδας Τρέισυ Μόφατ διερευνά την ιστορία της εκμετάλλευσης των Αβορίγινων γυναικών από λευκούς άνδρες. Η Μόφατ αντιπαραβάλλει το παρελθόν με το παρόν, αφηγούμενη την ιστορία τριών Αβορίγινων γυναικών που περιφέρονται στο Κινγκς Κρος του Σύδνεϋ, όπου γνωρίζουν έναν μεθυσμένο λευκό καπετάνιο. Τον παρακινούν να ξοδέψει τα χρήματά του μαζί τους και να πιει μέχρι να χάσει τις αισθήσεις του, ενώ εκείνες του κλέβουν το πορτοφόλι.

“Night Cries: A Rural Tragedy” της Tracey Moffatt (1990)

Διάρκεια: 19 λεπτά

Μια μεσήλικη Αβορίγινη γυναίκα φροντίζει την ετοιμοθάνατη λευκή μητέρα της μέχρι τον θάνατό της. Ένα πανέμορφο πειραματικό φιλμ. Ένα πιθανό σίκουελ της αμφιλεγόμενης “Jedda” του Charles Chauvel. Εικόνες βγαλμένες μέσα από τους πίνακες του Albert Namatjira. Ο Jimmy Little τραγουδάει το “Royal Telephone”. Η καλύτερη ταινία για τις συνέπειες των Stolen Generations.

“BeDevil” της Tracey Moffatt (1993)

Διάρκεια: 90 λεπτά

Ένα βαθιά προσωπικό folk horror φιλμ, το “BeDevil” αφηγείται τρεις ιστορίες φαντασμάτων που αντλούν από τις δύο πλευρές της καταγωγής της Τρέισυ Μόφατ, τόσο από τους Ιρλανδούς συγγενείς της όσο και από τους Αβορίγινες. Σκηνές σχεδόν ντοκιμαντερίστικης υφής εναλλάσσονται με έντονα στιλιζαρισμένες σεκάνς κινηματογραφημένες σε πλατό. Ο πολύτιμος Jack Charles σε έναν από τους πιο δυνατούς ρόλους του. Ο Geoff Burton σε μια από τις πιο ιδιαίτερες φωτογραφικά δουλειές του. Το φιλμ παρουσιάστηκε στο Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών και παραμένει η μοναδική μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησε η Μόφατ.

15:00–16:30 | “Dot and the Kangaroo” του Yoram Gross (1977)

Διάρκεια: 75 λεπτά

Έτος 1884 στη Νέα Νότια Ουαλία. Η μικρή Ντοτ, ένα κοκκινομάλλικο ξυπόλητο πεντάχρονο κορίτσι, χάνεται στην αυστραλιανή ενδοχώρα. Εκεί γνωρίζει ένα κόκκινο καγκουρό, το οποίο τη βοηθά να βρει τον δρόμο της για το σπίτι. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ethel Pedley, η ταινία του Γιόραμ Γκρος συνδυάζει animation με live-action γυρίσματα στα Σπήλαια Τζενόλαν και τα Μπλε Όρη και εξελίχθηκε σε μία από τις πιο επιτυχημένες αυστραλιανές παιδικές ταινίες της δεκαετίας του ’70. Η επιτυχία της οδήγησε στη δημιουργία άλλων οκτώ ταινιών με τις περιπέτειες της Ντοτ, όλες σκηνοθετημένες από τον Γκρος.

16:40–17:50 | “Turnaround” του Michael Lee (1983)

Διάρκεια: 60 λεπτά

Το “Turnaround”, δεύτερο μέρος της τριλογίας του «Μυστικού Ρόδου», είναι ένα ακόμα πνευματικό ταξίδι του Μάικλ Λι με μια κάμερα στο χέρι. Η σπειροειδής δομή του, οι έντονες αντιθέσεις μιας ολόκληρης ηπείρου, ένα πειραματικό ντοκιμαντέρ που κάτι αναζητεί, ένα φιλμ καθρέφτης του δημιουργού, μια time-lapse ιεροτελεστία από τον πιο φιλοσοφικά ανήσυχο σκηνοθέτη της Αυστραλίας.

18:00–21:00 | “Smoke ’Em If You Got ’Em” του Ray Boseley (1988)

Διάρκεια: 48 λεπτά

Η Μελβούρνη καταστρέφεται από πυρηνική επίθεση. Τρεις επιζώντες ανακαλύπτουν την είσοδο ενός καταφυγίου, όπου μια ομάδα ανθρώπων έχει οργανώσει ένα υπόγειο πάρτι, γιορτάζοντας το τέλος του κόσμου. Η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Ρέι Μπόουζλι είναι ένα άχαστο, αταξινόμητο φιλμ – μια αυστραλιανή μεθυσμένη απάντηση στο “Threads” και το “Miracle Mile” [«Μεγάλος πανικός σε μικρή πόλη»]. Δεν μοιάζει με τίποτα.

“Dogs in Space” του Richard Lowenstein (1986)

Διάρκεια: 105 λεπτά

Έτος 1978, στο Ρίτσμοντ, προάστιο της Μελβούρνης. Τα παιδιά που μένουν στην Μπέρι Στριτ 18 παίζουν North Fitzroy Beat μουσική. Ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λόουενσταϊν αναβιώνει τις μέρες του της μουσικής σκηνής των Little Bands μέσα από ένα καταιγιστικό φιλμ αλτμανικού διαλογικού θορύβου με εκπληκτικό σάουντρακ που περιλαμβάνει συγκροτήματα όπως οι The Boys Next Door, οι Whirlywirld, οι Thrush & the Cunts και οι The Primitive Calculators. O Michael Hutchence των INXS ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο –βασισμένο στον Sam Sejavka, τραγουδιστή των The Ears– και υπογράφει την πρωτότυπη μουσική της ταινίας.

21:30–23:15 | “Spirits of the Air, Gremlins of the Clouds” του Alex Proyas (1987)

Διάρκεια: 96 λεπτά

Σε ένα μεταποκαλυψιακό bushranger film noir, λουσμένο στο εκτυφλωτικό φως της κόκκινης ερήμου, η Μπέτυ Κράμπτρι και ο Φήλιξ Κράμπτρι διακρίνουν από μακριά τον φυγά Σμιθ να πλησιάζει. Η άφιξή του διαταράσσει τις εύθραυστες ισορροπίες τους. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Άλεξ Πρόγιας –πριν το “The Crow” [«Το Κοράκι»] και το “Dark City” [«Σκοτεινή Πόλη»] – γυρισμένο σε φιλμ 16 χιλιοστών και με μηδαμινό προϋπολογισμό, αποτελεί ένα παράδοξα πανέμορφο έργο σπάνιας εικαστικής δύναμης, που απογειώνεται από το πρωτοποριακό άμπιεντ σάουντρακ του Peter Miller.

23:30–01:30 | “Dead End Drive-In” του Brian Trenchard-Smith (1986)

Διάρκεια: 92 λεπτά

Ο Τζίμυ «Κραμπς» και η Κάρμεν, ένα εφηβικό ζευγάρι, παγιδεύονται σε έναν κινηματογράφο drive-in, ο οποίος στην πραγματικότητα λειτουργεί ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για κοινωνικά «ανεπιθύμητους». Ο Μπράιαν Τρέντσαρντ-Σμιθ, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς των αυστραλιανών b-movies –που αργότερα ονομάστηκαν Ozploitation– βρίσκεται εδώ στην πιο φιλόδοξη και ολοκληρωμένη στιγμή του. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκρηκτικά διασκεδαστικό δυστοπικό punk φιλμ, με εντυπωσιακή καλλιτεχνική διεύθυνση, που κινείται κάπου ανάμεσα στο “Blade Runner” και το “Mad Max 2”.

15:00–17:00 | “The Year My Voice Broke” του John Duigan (1987)

Διάρκεια: 103 λεπτά

Η πρώτη ταινία της αυτοβιογραφικής του αυτοβιογραφικού δίπτυχου του σκηνοθέτη John Duigan, η οποία ολοκληρώθηκε με το “Flirting” και ανέδειξε το ταλέντο των Noah Taylor και Ben Mendelsohn, διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ’60 στα οροπέδια της Νέας Νότιας Ουαλίας. Η ταινία ακολουθεί τον έφηβο Ντάνυ Έμπλινγκ, ο οποίος ερωτεύεται τη μυστηριώδη Φρέια. Πρόκειται για ένα μελαγχολικό και σκοτεινό φιλμ εποχής, αλλά και ταυτόχρονα ταινία ενηλικίωσης, στο ύφος έργων όπως το “Wish You Were Here” του David Leland και το “Housekeeping” του Bill Forsyth.

17:15–19:15 | “Breaker Morant” του Bruce Beresford (1980)

Διάρκεια: 107 λεπτά

Έτος 1902. Ο Μπρέικερ Μόραντ δικάζεται για εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου των Μπόερς. Ένα σύνθετο πολιτικό φιλμ και ίσως η πιο ώριμη στιγμή του αυστραλιανού Νέου Κύματος. O Μπρους Μπέρεσφορντ, προερχόμενος από μια σειρά σημαντικών και ετερόκλητων ταινιών, όπως οι “Don’s Party”, “Money Movers” και “The Getting of Wisdom”, υπογράφει εδώ την πιο επιτυχημένη –καλλιτεχνικά και εμπορικά– δουλειά του. Η ταινία υπήρξε επίσης η πρώτη αυστραλιανή παραγωγή που έφτασε σε υποψηφιότητα για Όσκαρ. Μετά την επιτυχία του “Breaker Morant”, ο Μπέρεσφορντ συνέχισε τη σκηνοθετική του πορεία στο Χόλιγουντ υπογράφοντας σημαντικά φιλμ όπως το “Tender Mercies” [«Τρυφερές σχέσεις»] και το “Black Robe” [«Μεγάλη αποστολή»].

19:30–23:45 | “Picnic At Hanging Rock” του Peter Weir (1975)

Διάρκεια: 115 λεπτά

Βασισμένο στο βιβλίο της Joan Lindsay. Ένα μυθιστόρημα χωρίς τέλος. Ένα μυστήριο χωρίς λύση. Έτος 1900. Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Η Μιράντα, η Μάριον, η Ίρμα και η Μις ΜακΚρο εξαφανίζονται κατά τη διάρκεια μιας σχολικής εκδρομής στο Χάνγκινγκ Ροκ. Ο Πήτερ Γουίαρ, με την ονειρική φωτογραφία του Russell Boyd, μεταφράζει κινηματογραφικά τον πίνακα “At the Hanging Rock” του William Ford, στοχάζεται πάνω στο οριακό πέρασμα από τον 19ο στον 20ό αιώνα, διαμορφώνει την αισθητική του αυστραλιανού Νέου Κύματος και δημιουργεί μια από τις πιο επιδραστικές αυστραλιανές ταινίες όλων των εποχών.

“The Devil’s Playground” του Fred Schepisi (1976)

Διάρκεια: 107 λεπτά

Έτος 1953. Ο 13χρονος Τομ Άλεν φοιτά σε καθολικό σχολείο. Θρησκευτική καταπίεση, σεξουαλική αφύπνιση, πίστη και αμφιβολία. Το αυτοβιογραφικό, σπάνιας ωριμότητας φιλμ του Φρεντ Σκέπσι είναι ίσως το σημαντικότερο ντεμπούτο του αυστραλιανού κινηματογράφου. Μαζί με την επόμενη ταινία του, “The Chant of Jimmie Blacksmith”, τα δύο αυτά αριστουργήματα σημάδεψαν τη δεκαετία του ’70 και το αυστραλιανό Νέο Κύμα. Τη δεκαετία του ’80 ο Σκέπσι συνέχισε την πορεία του στο Χόλιγουντ, σκηνοθετώντας ταινίες όπως οι “Roxanne” [«Ρωξάνη»] και “Six Degrees of Separation” [«Απρόσκλητος επισκέπτης»].

00:00–01:45 | “Next Of Kin” του Tony Williams (1982)

Διάρκεια: 89 λεπτά

Η Λίντα, μετά τον θάνατο της μητέρας της, κληρονομεί το Μόντκλερ, ένα παλιό επαρχιακό γηροκομείο. Εκεί ανακαλύπτει και διαβάζει το ημερολόγιο της μητέρας της, αλλά σύντομα τα γεγονότα που καταγράφονται σε αυτό αρχίζουν να εκδηλώνονται και στη δική της ζωή. Συναισθηματικά φορτισμένο από το σάουντρακ του Γερμανού Klaus Schulze των Tangerine Dream και με την απόκοσμη ερμηνεία της Jackie Kerin, το “Next of Kin” είναι ίσως το πιο τρομακτικό αυστραλιανό φιλμ. Το δεύτερο και τελευταίο έργο του σκηνοθέτη Τόνυ Ουίλλιαμς στέκεται δίπλα σε δημιουργίες όπως το “The Shining” [«Η Λάμψη»] και το “Suspiria”, ως ένας προσωπικός λαβύρινθος που μπλέκεται με τον λαβύρινθο των αναμνήσεων ενός κτιρίου.

Η μικρού μήκους ταινία “Night Fall in the Ti-Tree” του The Boy προβάλλεται στη Μικρή Σκηνή της Στέγης στην έναρξη του κάθε slot.

Σύνοψη ταινίας: Η Μιράντα οδηγεί ένα μπεζ Ford Fairlane 500. Την κυνηγάει το Κέλυφος. Από το ραδιόφωνο ακούγεται το “Into Temptation” από τη διασκευή του Jimmy Little.