(ΡΕΣΤ ΙΝ) ΜΠΛΟΥ | Κατερίνα Φώτη

Ένα έργο που εμπνέεται από τα ίχνη των ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ αλλά ζουν μέσα από εμάς και κατοικούν τη σωματική κληρονομιά μας. Μια χορογραφία που πυροδοτείται από τους μπλε μουσαμάδες που καλύπτουν όλα τα υπό κατασκευή κτίρια της Αθήνας. Κάτω τους θάβεται ένα κομμάτι συλλογικής και προσωπικής ιστορίας, ένα κομμάτι αναμνήσεων αλλά και οι παρελθούσες ζωές των ανθρώπων που συντέλεσαν στην ανοικοδόμηση της Αθήνας και μεγάλωσαν στις πολυκατοικίες τη γενιά μας – αυτή των millennials που χτυπιέται αλύπητα από την κρίση, τη διάψευση, το gentrification, τη νοσταλγία και τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές.

Συνδέοντας το μπλε του μουσαμά με τη φράση “I’m blue”, η χορογράφος Κατερίνα Φώτη αναζητά το αποτύπωμα της ζωής που κατοικεί στους τοίχους που σήμερα γκρεμίζονται για να αλλάξουν χρήση. Πόση διαγενεακή μνήμη χωράει σε μια πολυκατοικία που θα γίνει Airbnb και πόσες ιστορίες ξεριζώνονται μέσα από τα διαλυμένα μωσαϊκά; Πώς κουβαλάς τις ρίζες και τα θεμέλιά σου όταν πρέπει να τα τοποθετήσεις σε νέα μέρη;

Η έρευνα για το έργο «(ΡΕΣΤ ΙΝ) ΜΠΛΟΥ» πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Onassis AiR Residency 2024.

Κατά τη διάρκεια της ερευνητικής διαδικασίας, η Κατερίνα Φώτη έχασε απρόσμενα τον πατέρα της και έγινε μαμά. Έτσι, το «(ΡΕΣΤ ΙΝ) ΜΠΛΟΥ» εξελίχθηκε σε μια χορογραφική αυτοεθνογραφία – η ίδια χρησιμοποιεί προσωπικά υλικά που σχετίζονται με την προσωπική της μνήμη και τη μεταβλητότητα της ταυτότητάς της, μεσούντος του πένθους και της πρώτης μητρότητας, σε διάλογο με την Αθήνα που η ταυτότητά της σταδιακά ξεφτίζει.

Η ηρωίδα του έργου θα μετακομίσει επί σκηνής και μέσα από αυτή τη συνθήκη θα αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που κουβαλάμε μαζί μας από τις ρίζες μας και τα νιάτα μας και πώς η ταυτότητά μας μεταβάλλεται συνεχόμενα ενώ κουβαλάμε στις αποσκευές μας όλα όσα μας καθόρισαν.

Στα κορίτσια που γίνανε μανάδες

Στα baby blues και τα identity crises

Στα στέκια που κλείσανε

Στα στέκια που εγκαταλείψαμε

Στις γενέτειρες και στις γεννητόρισσες

Στα χωριά μας

Στις κασέτες με αφιερώσεις

Στα πιο ωραία λαϊκά

Στο Mo Better και στο Decadence

Στα σαράντα

Στον μπαμπά μου τον Γιώργο που έφυγε τον Απρίλη του 2024

Στον γιο μου τον Γιώργο που γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 2024

Και στον Διονύση που έγινε το νήμα των Γιώργηδων και μετέτρεψε το σκοτάδι μου σε φως