Θυσία | Romain Gavras

Σε ένα πολυτελές φιλανθρωπικό γκαλά, μια ριζοσπαστικοποιημένη ομάδα οικοτρομοκρατών εισβάλλει με σκοπό να πραγματοποιήσει μια τελετουργική θυσία. Με οδηγό μια μυστηριώδη προφητεία, η Τζόαν (Anya Taylor-Joy) και τα αδέρφια της πιστεύουν πως έχουν αναλάβει το καθήκον να εξαγνίσουν τον πλανήτη. Ανάμεσα στους ομήρους τους βρίσκονται ένας κινηματογραφικός σταρ (Chris Evans), ένας ψυχρός δισεκατομμυριούχος (Vincent Cassel) και μια περφόρμερ (Ambika Mod). Καθώς η βραδιά βυθίζεται στο χάος, αρχίζουν να συγχέονται τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επιτέλεση, την πίστη και την ερμηνεία, τη σωτηρία και τη θυσία. Το Onassis Culture συμμετέχει στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του Ελληνογάλλου σκηνοθέτη, συνεχίζοντας τη δημιουργική συνεργασία που ξεκίνησε με τα Gener8ion και Athena.

Μια παραγωγή της Iconoclast, της Mid March Media και της Heretic, σε συνεργασία με το Onassis Culture.

Γεννήθηκα σε μια οικογένεια ανθρώπων του κινηματογράφου, οι οποίοι πίστευαν ακράδαντα ότι οι ταινίες θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο ή, έστω, την αντίληψή μας γι’ αυτόν. Ο Έλληνας πατέρας μου μού διάβαζε μύθους· ο Walt Disney δεν είχε θέση στο σπίτι μας. Μεγάλωσα με ιστορίες για ήρωες που έκαναν μεγαλειώδεις πράξεις, που ρίχνονταν στη φωτιά, και για τον Ήφαιστο που σφυρηλατούσε όπλα μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Αυτή η ιδέα της αλλαγής του κόσμου είχε κεντρική θέση στην ανατροφή μου – σε τέτοιον βαθμό που, ως παιδί, ήθελα να γίνω Έλληνας αυτοκράτορας (αφού είχα συνειδητοποιήσει από πολύ μικρή ηλικία ότι οι πρόεδροι δεν έχουν αρκετή εξουσία). Τελικά, μετρίασα τις φιλοδοξίες μου και έγινα σκηνοθέτης.

Αντί να αλλάξουμε τον κόσμο, ο υπέροχος σεναριογράφος μου, ο Will Arbery, κι εγώ αποφασίσαμε να γυρίσουμε μια ταινία για ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, μέσα από μια σύγχρονη, ποπ, λυρική, ψυχεδελική, συμβολική και διασκεδαστική ιστορία για την εποχή μας.

Στη «Θυσία», όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο – κάποιοι για να επιδείξουν την ηθική τους υπεροχή, κάποιοι άλλοι για βαθείς, ριζοσπαστικούς και πεφωτισμένους λόγους, και άλλοι πάλι για προσωπικό όφελος.

Στο επίκεντρο βρίσκονται η Τζόαν και ο Μάικ. Τους έχω και τους δύο συνεχώς μέσα στο κεφάλι μου να μου μιλάνε – νομίζω ότι αυτό, λίγο έως πολύ, συμβαίνει σε όλους μας.

Τα πρωινά νιώθω σαν την Τζόαν: φλεγόμενος από πίστη και έτοιμος να κάψω τα πάντα για να αναγεννηθεί ο κόσμος. Τα απογεύματα είμαι σαν τον Μάικ: πολύ λιγότερο γενναίος και πολύ πιο μπερδεμένος. Θέλει την αλλαγή και το νόημα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει πώς να τα επιτύχει – παραλυμένος από το εγώ του και την αδυναμία του να διαχωρίσει τη φαντασία από την πραγματικότητα.

Τι συμβαίνει όταν ο ριζοσπαστικός ιδεαλισμός συναντά την πραγματικότητα και τη ματαιοδοξία;

Μπορεί αυτό να ακουστεί λίγο κλισέ, αλλά πιστεύω ειλικρινά ότι για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να ξεκινήσεις αλλάζοντας τον εαυτό σου – να κάνεις κάτι ανιδιοτελές, ένα άλμα πίστης.

Σε τελική ανάλυση, η «Θυσία» είναι μια ταινία για την πίστη – για το αν την αναζητάς, αν προσποιείσαι ότι τη διαθέτεις, αν την έχεις σε υπερβολικό βαθμό ή αν δεν την έχεις καθόλου. Πηδάμε μέσα σε ένα ηφαίστειο όταν αποφασίζουμε να ερωτευτούμε κάποιο άτομο ή όταν αποφασίζουμε να υπερασπιστούμε κάτι.

Αυτή είναι η απόφαση που θα πρέπει να πάρει ο ήρωάς μας στο τέλος της ταινίας.

Αυτό ακριβώς κάναμε κι εμείς όταν αποφασίσαμε να γυρίσουμε μια φιλόδοξη, μοναδική ταινία, που δεν ακολουθεί κανένα πρότυπο. Και πάλι, πίστη.

Για μένα, ο κινηματογράφος είναι η προσπάθεια να αντλήσω νόημα από έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνω – έναν κόσμο παράλογο, όμορφο, μικροπρεπή, βίαιο και γεμάτο χάρη, συχνά όλα αυτά μέσα στο ίδιο κάδρο. Με τη «Θυσία», θέλω το κοινό να νιώσει το ίδιο χάος και το ίδιο δέος.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, μοιάζει σαν να χορεύουμε όλοι στην άκρη ενός ηφαιστείου. Αυτή είναι μια πρόσκληση για να σταματήσουμε να χορεύουμε και να κάνουμε το άλμα.

–Romain Gavras