The Future Doesn’t Need You | Soundwalk Collective, Jim Jarmusch

Το έργο ξεκινά ως ζωντανή περφόρμανς, η ηχητική ανάδραση της οποίας διοχετεύεται στη συνέχεια σε μια πολυκάναλη εγκατάσταση ήχου, φωτός και βίντεο στον εκθεσιακό χώρο -1 της Στέγης, όπου κάνει την πρεμιέρα της. Το πρότζεκτ συνοδεύεται από ένα πρόγραμμα ταινιών που επέλεξε ο ίδιος ο Τζάρμους.

Εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες, οι Soundwalk Collective ηχογραφούν παγετώνες, ερήμους, εργοστάσια και ερείπια, τόπους που συλλαμβάνονται τη στιγμή που μετατρέπονται σε κάτι άλλο. Η εγκατάσταση κρατά τα ίδια υψηλά επίπεδα προσοχής και σε έναν εσωτερικό χώρο. Ένας παγετώνας που λιώνει καλύπτει τους τοίχους. Φωνές και ηχογραφήσεις πεδίου κυκλώνουν τον ακροατή, χωρίς να εκπέμπονται από κάποιο σταθερό σημείο. Το κοινό κινηματογραφείται σε πραγματικό χρόνο και γίνεται μέρος της εικόνας.

Επεξεργαστές ήχου αλλοιώνουν διαρκώς αυτό το υλικό την ώρα που ακούγεται, ώστε τίποτα μέσα στον χώρο να μην κατασταλάζει ούτε να λύνεται. Οι φωτισμοί της Τερέζα Μπαουμγκάρτνερ κινούνται με τους δικούς τους νωχελικούς ρυθμούς και διαβρώνουν τα όρια του χώρου, ώσπου κάποια στιγμή γίνεται δύσκολο να διακρίνεις πού τελειώνει η αίθουσα. Ανοίγεται ένα αόρατο τοπίο.

Το μέλλον δεν μας χρειάζεται. Κάθε προφητεία είναι ταυτόχρονα μια πράξη επιθετικότητας απέναντι σε ό,τι δεν έχει ακόμη συμβεί, αλλά και μια στρατηγική επιβίωσης: ένας τρόπος να νιώθουμε ασφάλεια μπροστά σε ό,τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Κι όμως, μια προφητεία, όπως κάθε σήμα, δεν σταματά από τη στιγμή που εκπέμπεται – άλλωστε, δεν μπορείς να σταματήσεις το σήμα. Το έργο αυτό, τελικά, δεν είναι μια απάντηση στον αφανισμό, αλλά ένας τρόπος να τον κατοικήσουμε εν είδει μεταμόρφωσης.

Η μία βεβαιότητα εδώ είναι η εντροπία. Η άλλη είναι μια συνθήκη: ό,τι μας κρατά ενωμένους δένει επίσης τους συνεργάτες σε μια σχέση αλληλεξάρτησης, ακόμη κι όταν όλα τα υπόλοιπα διαλύονται.