Φωτογραφια: Sophie Ataya

Το “Who We Are” (working title) είναι ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που διερευνά τη διαγραφή της παλαιστινιακής ταυτότητας στη Γερμανία. Μέσα από ένα βαθιά προσωπικό πρίσμα, ακολουθεί το ταξίδι της σκηνοθέτριας για την επαναδιεκδίκηση της παλαιστινιακής της κληρονομιάς, αφότου μεγάλωσε σε ένα χωριό της Ανατολικής Γερμανίας όπου κάθε σύνδεση με αυτή την ταυτότητα αντιμετωπιζόταν με σιωπή – από την οικογένεια, την κοινότητα και, κατ’ επέκταση, από το ίδιο το γερμανικό κράτος.

Η ταινία ανιχνεύει την απουσία της παλαιστινιακής ιστορίας μέσα στην οικογένεια της σκηνοθέτριας και τη σιωπή που την περιέβαλλε, αναζητώντας τους λόγους για τους οποίους ο πατέρας της αποποιήθηκε επί της ουσίας τη δική του ταυτότητα αφότου εγκαταστάθηκε στη Γερμανία. Βουτώντας στο παρελθόν, επιχειρεί να ανακτήσει ό,τι έχει χαθεί. Τι σημαίνει να επανασυνδέεσαι με μια κληρονομιά που δεν σου μεταδόθηκε ποτέ; Πώς διεκδικείται μια φιμωμένη ταυτότητα; Η ταινία καταγράφει αυτό το ταξίδι, ανασύροντας συλλογικές οικογενειακές μνήμες και αποκαλύπτοντας όσα είχαν αποσιωπηθεί.

Μέσα από προσωπικές επιστολές και παλιές φωτογραφίες των γονιών της, η ταινία ανασύρει μια ξεχασμένη σχέση αλληλεγγύης ανάμεσα στην Ανατολική Γερμανία και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) – έναν δεσμό που χάθηκε μαζί με την ίδια την Ανατολική Γερμανία. Μέσα από συνομιλίες με τη μητέρα της και άλλα πρόσωπα, η ταινία θέτει υπό αμφισβήτηση το σύστημα ένταξης, δείχνοντας πώς η επανένωση της Γερμανίας υποχρέωσε τον πατέρα της να γίνει ένας από τους «καλούς ξένους», ένας από αυτούς που καλούνται να αφομοιωθούν πλήρως.

Το να είναι κάποια ταυτόχρονα Γερμανίδα και Παλαιστίνια καθίσταται αφόρητα επώδυνο μετά την 7η Οκτωβρίου, καθώς εντείνεται η καταστολή παλαιστινιακών και φιλοπαλαιστινιακών φωνών στη Γερμανία. Η αμφισβήτηση της θέσης της Ατάγια σε ένα κράτος που η ίδια κάποτε αποκαλούσε πατρίδα, ανάμεσα σε ανθρώπους που θεωρούσε φίλους, γεννά ένα βαθύ αίσθημα ξεριζωμού – και μια νέα, αποπνικτική σιωπή.

Η ταινία εκτυλίσσεται σε διάφορα μέρη όπου η οικογένειά της άφησε ίχνη –στη Γερμανία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και τη Συρία– και καταγράφει την επιστροφή της στη Δαμασκό τριάντα χρόνια μετά. Εκεί η Ατάγια συναντά την παλαιστινιακή της οικογένεια και, μέσα από τις μνήμες τους από το σπίτι των παππούδων της στη Σαφάντ, ξεδιπλώνεται μια νέα οπτική πάνω στην οικογενειακή της ιστορία.

Το “Who We Are” είναι μια ταινία που επιχειρεί να επαναδιεκδικήσει μια φιμωμένη ιστορία και να ανακτήσει το δικαίωμα στη μνήμη και στην αφήγηση της ταυτότητας. Μέσα από μια ενδόμυχη αφηγηματική προσέγγιση και δυνατές εικόνες, το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει το συναισθηματικό και πολιτικό ταξίδι της επαναδιεκδίκησης της παλαιστινιακής ταυτότητας σε μια κοινωνία που συχνά επιδιώκει την εξάλειψή της. Πρόκειται για μια στοχαστική εξερεύνηση της σημασίας της κληρονομιάς και της μνήμης στη διαμόρφωση του ποιοι είμαστε, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί τη συστηματική φίμωση των παλαιστινιακών φωνών στον σύγχρονο δημόσιο λόγο.

Την παραγωγή του πρότζεκτ έχει αναλάβει η Seera Films, με παραγωγούς τους Thomas Kaske και Marion Schmidt.

Φωτογραφια: Sophie Ataya

Σημειωμα δημιουργου

Ένα προσωπικό πρότζεκτ σπάνια έχει μια σαφή αφετηρία. Το κουβαλούσα μέσα μου για χρόνια, μέχρι που άρχισα να το επεξεργάζομαι συστηματικά στις αρχές του 2023. Αφού εξασφάλισα τη στήριξη των παραγωγών μου, ξεκίνησα την πρώτη φάση της έρευνας στα τέλη του 2024, πραγματοποιώντας τις αρχικές συνεντεύξεις και δουλεύοντας με ένα ιδιωτικό αρχείο – κυρίως φωτογραφίες, κασέτες VHS και επιστολές.

Η επιλογή μου ως Onassis AiR Fellow μού έδωσε τον χρόνο και τον χώρο να εξελίξω περαιτέρω το δημιουργικό πλαίσιο και την οπτική γλώσσα της ταινίας. Με τη στήριξη του δικτύου του Ιδρύματος Ωνάση και μέσα από τις συνεργασίες που ανέπτυξα με δημιουργικές και ακτιβιστικές κοινότητες της Αθήνας, συγκρότησα μια μικρή ομάδα με την οποία συνέχισα να δουλεύω πάνω στο υλικό που είχα ήδη γυρίσει.

Φωτογραφια: Sophie Ataya

Στην αρχή του residency, αφιέρωσα περισσότερο χρόνο στον εμπλουτισμό της οπτικής μου γλώσσας, βλέποντας ταινίες που με ενέπνευσαν και βυθιζόμενη στη σύνθετη καλλιτεχνική σκηνή που προσφέρει η Αθήνα. Μέσα από τις επαφές μου με ειδικούς σε θέματα αρχείων, κινηματογραφιστές/τριες και καλλιτέχνες/ιδες από όλο τον κόσμο, η πρακτική μου εξελίχθηκε ουσιαστικά, οδηγώντας στη διαμόρφωση ενός δυνατού οπτικού άξονα που στηρίζει την αφηγηματική δομή της ταινίας.

Οι συναντήσεις με τους/τις υπόλοιπους/ες Fellows έσπασαν τη μοναχικότητα της δημιουργικής διαδικασίας μέσα από συνεχή διάλογο και κριτικό στοχασμό, που εμβάθυναν ουσιαστικά την πρακτική μου. Η επαφή με διαφορετικά πεδία στο πλαίσιο του residency εμπλούτισε και διεύρυνε την καλλιτεχνική μου προσέγγιση και συνεχίζει να με εμπνέει μέχρι σήμερα.

Φωτογραφια: Diana Hegazy

Η παρουσίαση του πρότζεκτ στα Open Days με οδήγησε να επανεξετάσω τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω και δουλεύω με το ερευνητικό μου υλικό. Μπήκα σε άγνωστα νερά –στην πρακτική της εικαστικής εγκατάστασης– που με προκάλεσαν και με ενέπνευσαν δημιουργικά, δίνοντάς μου τελικά το θάρρος να επεκτείνω την καλλιτεχνική μου προσέγγιση. Η εμπειρία αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το σύνολο του έργου μου, ενθαρρύνοντάς με να πειραματιστώ με διαφορετικά μέσα και ποικίλες εκθεσιακές μορφές. Δημιούργησα την πρώτη μου εγκατάσταση, που περιλάμβανε ένα βίντεο δύο καναλιών και μια αιωρούμενη παρουσίαση προσωπικού αρχειακού υλικού. Η χωρική αυτή διάταξη πρόσθεσε μια νέα διάσταση στο πρότζεκτ, μεταβάλλοντας όχι μόνο τον τρόπο παρουσίασής του αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβανόμουν και το ανέλυα. Από αυτή τη διαδικασία προέκυψε μια εννοιολογική εστίαση σε δωμάτια και σπίτια, που πλέον αποτελεί κεντρικό εννοιολογικό άξονα της ταινίας.

Η επαφή μου με ερευνητές/τριες αρχείων υπήρξε ιδιαίτερα διαφωτιστική. Η οπτική τους με βοήθησε να προσεγγίσω τις προσωπικές εικόνες με μεγαλύτερη κριτική απόσταση και προσοχή στη λεπτομέρεια, βοηθώντας με να διαχειριστώ ορισμένες από τις σύνθετες προκλήσεις ενός βαθιά προσωπικού εγχείρηματος.

    εικόνα 1 / 4

    Φωτογραφια: Stephie Grape

    Η Sophie Ataya εξηγει τη χρηση αρχειακων εικονων στην εγκατασταση της "WHO WE ARE" στο πλαισιο των Onassis AiR Fall Open Days 2025

    εικόνα 2 / 4

    Φωτογραφια: Stephie Grape

    εικόνα 3 / 4

    Φωτογραφια: Stephie Grape

    εικόνα 4 / 4

    Φωτογραφια: Stephie Grape

Κατά τη διάρκεια του residency, είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με καλλιτέχνες/ιδες, μέλη των παλαιστινιακών και μουσουλμανικών κοινοτήτων της Αθήνας, επαγγελματίες του κινηματογράφου και σκηνοθέτες/τριες, που με υποδέχθηκαν γενναιόδωρα στους χώρους τους.

Μέχρι το τέλος του προγράμματος, είχα δημιουργήσει ένα teaser της ταινίας, αξιοποιώντας το ερευνητικό υλικό και επιπλέον πλάνα που γύρισα στα περίχωρα της Αθήνας, σε τοπία που παραπέμπουν σε εκείνα της Παλαιστίνης και της Συρίας. Το teaser έδωσε μια πρώτη εικόνα της οπτικής γλώσσας και της κατεύθυνσης της ταινίας, επιτρέποντάς μου να παρουσιάσω το πρότζεκτ σε πιθανούς συνεργάτες και πλατφόρμες pitching.

Το Onassis AiR μού παρείχε τον χρόνο και τη συγκέντρωση που χρειαζόμουν για να προχωρήσει ουσιαστικά το έργο. Η Αθήνα με υποδέχθηκε με ζεστασιά, και έφυγα με ανανεωμένη έμπνευση και με το κινηματογραφικό πρότζεκτ σε ένα αισθητά πιο ώριμο στάδιο ανάπτυξης.