Onassis ONX Glossary

Στο πλαίσιο του “ONX.Showcase.Athens.2026: Human in the Loop”, η τεχνολογία δεν αντιμετωπίζεται ως ένα αυτόνομο σύστημα, αλλά ως πεδίο σχέσεων και διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε ανθρώπους, μηχανές και θεσμούς. Οι ορισμοί δίνουν έμφαση στην ευθύνη, το σώμα και την πολιτισμική διάσταση της τεχνολογίας και μπορούν να διαβαστούν με όποια σειρά επιλέξει ο αναγνώστης.

Η τεχνητή νοημοσύνη αναφέρεται σε υπολογιστικά συστήματα που εκτελούν λειτουργίες όπως είναι η αναγνώριση προτύπων, η κατανόηση γλώσσας ή η παραγωγή εικόνων, χωρίς να διαθέτουν ανθρώπινη συνείδηση ή πρόθεση. Δεν «σκέφτεται», αλλά υπολογίζει πιθανότητες μέσω μαθηματικών μοντέλων. Μαθαίνει από δεδομένα και παράγει αποτελέσματα που συχνά μοιάζουν δημιουργικά. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ουδέτερη: ενσωματώνει επιλογές, προκαταλήψεις και φαντασιακά σχήματα των ανθρώπων που τη σχεδιάζουν και τη χρησιμοποιούν. Γι’ αυτό επηρεάζει βαθιά τον τρόπο που παράγουμε νόημα, αφήγηση και πολιτισμό.

Έργα: “The Golden Key” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “Kiss/Crash” (Adam Cole)

Tags: #AI #mythmaking #culture

Η μηχανική μάθηση είναι μια τεχνολογία μέσω της οποίας τα συστήματα βελτιώνουν τη λειτουργία τους μαθαίνοντας από παραδείγματα και δεδομένα, αντί να ακολουθούν σαφείς εντολές. Εντοπίζει μοτίβα, συσχετίσεις και αποκλίσεις. Το τι «μαθαίνει» εξαρτάται απολύτως από τα δεδομένα εκπαίδευσης και τα κριτήρια αξιολόγησης. Έτσι, η μηχανική μάθηση μεταφέρει ανθρώπινες αξίες, σφάλματα και επιθυμίες στο τεχνολογικό σύστημα. Δεν παράγει καθαρές αλήθειες, αλλά πιθανολογικές εκδοχές του κόσμου, συνεχώς μεταβαλλόμενες.

Έργα: “Kiss/Crash” (Adam Cole), “The Golden Key” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser)

Tags: #learning #patterns #bias

Ο αλγόριθμος είναι μια ακολουθία βημάτων που καθορίζει πώς ένα σύστημα επεξεργάζεται δεδομένα και καταλήγει σε αποτέλεσμα. Μπορεί να είναι απλός ή ιδιαίτερα σύνθετος, αλλά πάντοτε αποσκοπεί στην οργάνωση και την τάξη. Οι αλγόριθμοι οργανώνουν πληροφορίες, ιεραρχούν επιλογές και κάνουν τον κόσμο υπολογίσιμο. Δεν είναι ουδέτεροι: ενσωματώνουν αποφάσεις για το τι έχει σημασία και τι αγνοείται. Στη σύγχρονη τεχνολογία, οι αλγόριθμοι λειτουργούν ως αόρατοι συνδιαμορφωτές εμπειριών, αφηγήσεων και συμπεριφορών.

Έργα: “The Golden Key”, “Parallels” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser)

Tags: #algorithm #decision #structure

Τα δεδομένα είναι ψηφιακές καταγραφές πληροφοριών – εικόνων, λέξεων, ήχων ή κινήσεων. Αποτελούν τη βασική ύλη της ψηφιακής τεχνολογίας. Δεν είναι ουδέτερα, καθώς παράγονται μέσα από διαδικασίες επιλογής, μέτρησης και ταξινόμησης. Όταν η εμπειρία μετατρέπεται σε δεδομένα, χάνει σε λεπτομέρειες αλλά κερδίζει τη δυνατότητα επεξεργασίας. Τα δεδομένα επιτρέπουν προβλέψεις, συγκρίσεις και αυτοματοποίηση, αλλά ταυτόχρονα αναδιαμορφώνουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το σώμα, τη συλλογικότητα και τον κόσμο ως σύνολο.

Έργα: “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #data #embodiment #measurement

Ο όρος περιγράφει τη μεταφορά ανθρώπινων ενεργειών σε μηχανές ή λογισμικό, με στόχο την ταχύτητα και την αποδοτικότητα. Η αυτοματοποίηση δεν εξαλείφει την ανθρώπινη παρουσία, αλλά τη μετασχηματίζει. Ο άνθρωπος μετακινείται από την πράξη στην εποπτεία, από την απόφαση στον έλεγχο. Αυτό δημιουργεί νέες ευθύνες αλλά και νέες μορφές εξάρτησης από τα συστήματα. Η αυτοματοποίηση εγείρει ερωτήματα για τον ρόλο της κρίσης, του σφάλματος και της ηθικής όταν η δράση κατανέμεται ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές.

Έργα: “Handle with Care” (Ontroerend Goed), “Drinking Brecht” (sister sylvester)

Tags: #automation #responsibility #systems

Ο όρος προέρχεται από το πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης και περιγράφει συστήματα όπου η ανθρώπινη παρέμβαση παραμένει αναγκαία. Ο άνθρωπος δεν είναι εξωτερικός παρατηρητής, αλλά μέρος της λειτουργίας: διορθώνει, εγκρίνει, παρεμβαίνει. Η έννοια αμφισβητεί το αφήγημα της πλήρους αυτονομίας των μηχανών και επαναφέρει την ευθύνη στο προσκήνιο. Ο άνθρωπος παραμένει ενσωματωμένος στο σύστημα, όχι ως κυρίαρχος, αλλά ως παράγοντας διαρκούς διαπραγμάτευσης εντός του τεχνολογικού βρόχου.

Έργα: “Handle with Care” (Ontroerend Goed), “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Atmospheric Pulse: The Shared Breath – ONX SeedsYorgos Papafigos)

Tags: #humanagency #participation #ethics

Το δίκτυο είναι ένα σύστημα διασυνδεδεμένων κόμβων, οι οποίοι μπορεί να είναι υπολογιστές, αισθητήρες ή και άνθρωποι που ανταλλάσσουν πληροφορίες. Δεν έχει κέντρο, αλλά δομή σχέσεων. Στον ψηφιακό κόσμο, τα δίκτυα επιτρέπουν τη συνεχή ροή δεδομένων και επικοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν νέες μορφές εξάρτησης και ελέγχου. Η δύναμή τους δεν πηγάζει από τους μεμονωμένους κόμβους, αλλά από τη συνδεσιμότητα και την κλίμακά τους. Ένα δίκτυο είναι τεχνικό σύστημα αλλά και κοινωνικός μηχανισμός, που καθορίζει ποιος συνδέεται με ποιον, τι κυκλοφορεί και τι αποσιωπάται.

Έργα: “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #networks #connectivity #flow

Το λογισμικό είναι το σύνολο άυλων οδηγιών που καθορίζουν πώς λειτουργεί ένα τεχνολογικό σύστημα. Αν και δεν έχει υλική μορφή, επηρεάζει βαθιά τον φυσικό κόσμο. Ορίζει τι είναι δυνατό να γίνει, πώς εκτελείται μια ενέργεια και ποια δεδομένα συλλέγονται. Το λογισμικό ενσωματώνει σχεδιαστικές επιλογές, κανόνες και αξίες. Δεν είναι ουδέτερο εργαλείο, αλλά πολιτισμικό προϊόν που κατευθύνει συμπεριφορές, προσδοκίες και ρυθμούς ζωής, συχνά χωρίς να γίνεται αντιληπτό από τον χρήστη.

Έργα: “Parallels” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “EchoVision” (Jiabao Li, Matt McCorkle & Botao “Amber” Hu)

Tags: #software #code #rules

Το hardware είναι οι υλικές συσκευές που επιτρέπουν τη λειτουργία των ψηφιακών συστημάτων: υπολογιστές, αισθητήρες, καλώδια και μηχανισμοί. Καθορίζει τα όρια της τεχνολογίας και συνδέεται άμεσα με ενέργεια, εξόρυξη πόρων και περιβαλλοντικό κόστος. Το hardware υπενθυμίζει ότι ο ψηφιακός κόσμος δεν είναι άυλος. Κάθε υπολογισμός έχει υλική βάση και φυσικές συνέπειες. Η διερεύνησή του αποκαλύπτει την τεχνολογία ως κατασκευή που φθείρεται, καταναλώνει και απαιτεί συντήρηση.

Έργα: “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos), “Among Us, Among Others” (AUEB x NYU Tandon)

Tags: #hardware #materiality #energy

Οι αισθητήρες είναι τεχνολογικές συσκευές που ανιχνεύουν φυσικά φαινόμενα, όπως κίνηση, θερμοκρασία, ήχο ή απόσταση, και τα μετατρέπουν σε δεδομένα. Αποτελούν το σημείο επαφής μεταξύ φυσικού και ψηφιακού κόσμου. Μέσω των αισθητήρων, το σώμα και το περιβάλλον γίνονται μετρήσιμα και υπολογίσιμα. Δεν καταγράφουν απλώς· επιλέγουν τι θεωρείται συμβάν. Η χρήση τους εγείρει ερωτήματα παρατήρησης, ιδιωτικότητας και ελέγχου, καθώς μετατρέπουν την παρουσία σε πληροφορία.

Έργα: “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos), “Handle with Care” (Ontroerend Goed)

Tags: #sensors #embodiment #tracking

Η εκπαίδευση είναι η διαδικασία μέσω της οποίας ένα σύστημα μηχανικής μάθησης μαθαίνει από δεδομένα. Καθορίζεται τι θεωρείται σωστό (εκ του παραδείγματος) και τι λάθος, καθώς και ποια πρότυπα επιδιώκονται. Οι επιλογές αυτές είναι ανθρώπινες και πολιτισμικά φορτισμένες. Η εκπαίδευση δεν είναι τεχνικό βήμα, αλλά καθοριστική πράξη σχεδιασμού, που επηρεάζει τη μελλοντική συμπεριφορά του συστήματος. Κάθε σύστημα φέρει τη μνήμη των δεδομένων του και αναπαράγει τις λογικές μέσα από τις οποίες εκπαιδεύτηκε.

Έργα: “The Golden Key” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “Kiss/Crash” (Adam Cole)

Tags: #training #memory #bias

Το σφάλμα είναι η απόκλιση ενός συστήματος από το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Στην τεχνολογία αντιμετωπίζεται συνήθως ως δυσλειτουργία προς διόρθωση. Ωστόσο, τα σφάλματα αποκαλύπτουν τις υποθέσεις, τα όρια και τις προκαταλήψεις των συστημάτων. Δείχνουν πού η τεχνολογία αδυνατεί να αποδώσει την πολυπλοκότητα του κόσμου. Το σφάλμα λειτουργεί ως ρήγμα στη φαινομενική τελειότητα της μηχανικής λειτουργίας και υπενθυμίζει τη συνεχή παρουσία του απρόβλεπτου και του ανθρώπινου παράγοντα.

Έργα: “Kiss/Crash” (Adam Cole), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #error #glitch #limits

Η διαφάνεια αλγορίθμων αφορά το κατά πόσο μπορούμε να εξηγήσουμε με απλά λόγια γιατί ένα σύστημα έδωσε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Σε πολλά μοντέλα, ιδίως σε νευρωνικά δίκτυα, η απόφαση προκύπτει από χιλιάδες παραμέτρους και δεν μεταφράζεται εύκολα σε αιτιολόγηση. Η διαφάνεια είναι ζήτημα λογοδοσίας: ποιος ελέγχει, ποιος αμφισβητεί, ποιος επηρεάζεται. Περιλαμβάνει τεκμηρίωση, ίχνη αποφάσεων, περιγραφή δεδομένων εκπαίδευσης, δοκιμές μεροληψίας και ανεξάρτητους ελέγχους. Προϋποθέτει επίσης μηχανισμούς εξήγησης προς χρήστες, δικαίωμα προσφυγής και συνεχή παρακολούθηση μετά την εγκατάσταση. Έτσι χτίζεται εμπιστοσύνη χωρίς αφέλεια. Στόχος δεν είναι να αποκαλυφθεί κάθε λεπτομέρεια, αλλά να υπάρχει επαρκής εξήγηση για δίκαιες, ελέγξιμες αποφάσεις σε πραγματικές συνθήκες χρήσης.

Έργα: “The Golden Key” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “Kiss/Crash” (Adam Cole)

Tags: #transparency #accountability #blackbox

Η επιτήρηση είναι η συστηματική συλλογή, αποθήκευση και ανάλυση δεδομένων για την παρακολούθηση συμπεριφορών. Σήμερα δεν χρειάζονται ορατές κάμερες για κάτι τέτοιο· η επιτήρηση πραγματοποιείται από εφαρμογές, αισθητήρες, cookies, γεωεντοπισμό, βιομετρικά στοιχεία και πρότυπα κίνησης. Το κρίσιμο δεν είναι μόνο η καταγραφή, αλλά η συσχέτιση: πολλά μικρά ίχνη συνδυάζονται και παράγουν προφίλ, προβλέψεις, αυτοματοποιημένες αποφάσεις. Η επιτήρηση μεταβάλλει τη συμπεριφορά (chilling effect), επηρεάζει την ιδιωτικότητα και την ελευθερία έκφρασης και συχνά παρουσιάζεται ως «ασφάλεια» χωρίς πραγματική συναίνεση. Αντίμετρα σε αυτήν είναι η ελαχιστοποίηση δεδομένων, η κρυπτογράφηση, ο περιορισμός πρόσβασης και η λογοδοσία. Ωστόσο, ακόμη και αν τα δεδομένα είναι «ανώνυμα», η επαναταυτοποίηση είναι συχνά εφικτή όταν συνδυάζονται πολλά σύνολα πληροφοριών με τρίτες πηγές στον χρόνο.

Έργα: “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos), “Handle with Care” (Ontroerend Goed)

Tags: #surveillance #privacy #tracking

Η πλατφόρμα είναι ένα ψηφιακό περιβάλλον που φιλοξενεί περιεχόμενο και οργανώνει αλληλεπιδράσεις, κανόνες και οικονομικά κίνητρα. Δεν είναι απλώς «χώρος»: καθορίζει τι γίνεται ορατό, πώς «αμείβεται» η προσοχή, ποια δεδομένα συλλέγονται και ποιοι όροι ισχύουν. Με αλγοριθμικές ροές, moderation (συντονισμός) και APIs (διεπαφές υπολογιστών), μια πλατφόρμα ρυθμίζει συμπεριφορές και αγορές. Δημιουργεί δέσμευση (lock‑in) μέσω λογαριασμών, κοινοτήτων και ιστορικού των χρηστών. Οι αλλαγές όρων ή αλγορίθμων μπορούν να μετατοπίσουν ορατότητα και εισόδημα μέσα σε μια νύχτα. Η φορητότητα δεδομένων και η διαλειτουργικότητα μειώνουν την εξάρτηση. Γι’ αυτό χρειάζεται διαφάνεια στους κανόνες κατάταξης, δυνατότητα εξαγωγής δεδομένων και εναλλακτικά κανάλια διανομής ώστε οι χρήστες να μην εγκλωβίζονται σε επιλογή.

Έργα: “Kiss/Crash” (Adam Cole), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #platforms #visibility #governance

Η διεπαφή είναι το σημείο επαφής ανθρώπου και συστήματος: οθόνη, χειρονομία, φωνή, κουμπί ή ένας χώρος που αντιδρά. Μεταφράζει σύνθετες λειτουργίες σε απλές ενέργειες, αλλά επίσης κατευθύνει συμπεριφορές μέσω defaults, ειδοποιήσεων και «τριβών». Ορίζει τι είναι εύκολο, τι είναι κρυφό και τι μοιάζει φυσιολογικό. Μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ή να επιβάλει πειθαρχία, ακόμη και με παραπλανητικούς τρόπους. Η καλή διεπαφή είναι προσβάσιμη, εξηγεί τις συνέπειες και δίνει έλεγχο. Η κακή αυξάνει τη σύγχυση και συγκεντρώνει ισχύ. Η προσβασιμότητα, η σαφήνεια και η αναστρεψιμότητα (undo) μειώνουν το άγχος του χρήστη και ενισχύουν την εμπιστοσύνη, ειδικά σε διαδραστικά περιβάλλοντα με αβέβαιες ή απρόβλεπτες αντιδράσεις.

Έργα: “Handle with Care” (Ontroerend Goed), “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos)

Tags: #interface #interaction #design

Υβριδικό σύστημα είναι ένα σύνολο διαδικασιών όπου άνθρωποι και μηχανές μοιράζονται τη δραστηριότητα: ο άνθρωπος θέτει στόχους, το σύστημα υπολογίζει, ο άνθρωπος αξιολογεί, το σύστημα προσαρμόζεται. Τέτοια συστήματα βασίζονται σε βρόχους ανατροφοδότησης και συχνά παράγουν προκατειλημμένα αποτελέσματα (“automation bias”), όταν εμπιστευόμαστε υπερβολικά το αποτέλεσμα. Η υβριδικότητα απαιτεί χαρτογράφηση ρόλων, σημεία παρέμβασης και κανόνες για σφάλματα. Χρειάζονται σημεία ανθρώπινης παρέμβασης και διαδικασίες διόρθωσης. Δεν αρκεί να πούμε ότι «φταίει ο αλγόριθμος»· απαιτείται σχεδιασμός ευθύνης και ασφάλειας. Η αξιολόγηση πρέπει να περιλαμβάνει ανθρώπινες δοκιμές, σενάρια αποτυχίας και σαφή κριτήρια παύσης, ώστε το σύστημα να μη συνεχίζει να βλάπτει όταν οι συνθήκες αλλάζουν ή λείπουν δεδομένα.

Έργα: “The Golden Key” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos)

Tags: #hybrid #oversight #safety

Η τεχνολογική αυτενέργεια περιγράφει τον τρόπο που ένα σύστημα επηρεάζει τις εξελίξεις χωρίς ανθρώπινη πρόθεση. Όταν ένα μοντέλο προτείνει, ταξινομεί ή αποκλείει, παράγει συνέπειες: κατευθύνει την προσοχή, μεταβάλλει αποφάσεις, δημιουργεί συνήθειες. Η αυτενέργεια προκύπτει από τη θέση του συστήματος μέσα σε δίκτυα ανθρώπων, θεσμών, κινήτρων και κανόνων. Δεν αντικαθιστά την ανθρώπινη ευθύνη, αλλά τη διαχέει. Για να την κατανοήσουμε, εξετάζουμε ποιος σχεδιάζει, ποιος τροφοδοτεί με δεδομένα, ποιος ωφελείται, ποιος ζημιώνεται και ποιες δυνατότητες αμφισβήτησης υπάρχουν. Έτσι, αποφεύγουμε να φυσικοποιούμε τις αποφάσεις. Σημαντικό είναι να διακρίνουμε την επίδραση από την πρόθεση και να σχεδιάζουμε μηχανισμούς ανάκλησης, διορθώσεων και επανόρθωσης όταν προκύπτουν άδικα αποτελέσματα.

Έργα: “Parallels” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #agency #systems #accountability

Η υπολογιστική ισχύς περιγράφει την ικανότητα ενός συστήματος να εκτελεί πολύπλοκους υπολογισμούς σε συγκεκριμένο χρόνο και το μέγεθός της εξαρτάται από επεξεργαστές, μνήμη, λογισμικό και ενέργεια. Η αύξησή της επιτρέπει πιο σύνθετα μοντέλα, προσομοιώσεις και παραγωγικές (generative) διαδικασίες, αλλά συνοδεύεται από πρόσθετο περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος. Η ισχύς δεν κατανέμεται ισότιμα: συγκεντρώνεται σε μεγάλες υποδομές και οργανισμούς. Η κατανόησή της βοηθά να δούμε την τεχνολογία όχι ως αφηρημένη ευφυΐα, αλλά ως υλικό σύστημα με όρια, κατανάλωση και γεωπολιτικές συνέπειες. Η αποδοτικότητα, η βελτιστοποίηση και η ενεργειακή επίγνωση γίνονται κρίσιμα ζητήματα σχεδιασμού.

Έργα: “The Golden Key” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #computing #energy #scale

Η τεχνολογική υποδομή περιλαμβάνει δίκτυα, διακομιστές (σέρβερς), καλώδια, ενέργεια και λογισμικό που καθιστούν δυνατή την ψηφιακή λειτουργία. Συνήθως παραμένει αόρατη, παρότι καθορίζει τα όρια της τεχνολογίας. Η υποδομή είναι υλική, πολύπλοκη και ευάλωτη· εξαρτάται από συντήρηση, πόρους και γεωγραφία. Δεν είναι ουδέτερη· οργανώνει πρόσβαση, ταχύτητα και ισχύ. Όταν αποτυγχάνει, η ψηφιακή εμπειρία καταρρέει. Η ανάδειξή της αποκαλύπτει ότι ο «άυλος» κόσμος στηρίζεται σε φυσικές κατασκευές, ανθρώπινη εργασία και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Η υποδομή είναι πολιτισμικός παράγοντας.

Έργα: “Atmospheric Pulse: The Shared Breath” (Yorgos Papafigos), “Among Us, Among Others” (AUEB x NYU Tandon)

Tags: #infrastructure #materiality #systems

Ο κυβερνοχώρος είναι το ψηφιακό περιβάλλον όπου αλληλεπιδρούν χρήστες, δεδομένα και συστήματα. Παρότι συχνά περιγράφεται ως άυλος, βασίζεται σε υλικές υποδομές και ενέργεια. Είναι χώρος συνάντησης, ταυτότητας, σύγκρουσης και αφήγησης. Στον κυβερνοχώρο διαμορφώνονται κοινότητες, αλλά και μηχανισμοί ελέγχου. Τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου, πραγματικού και φανταστικού γίνονται ρευστά. Η κατανόηση του κυβερνοχώρου ως πραγματικού τόπου μάς βοηθά να αναγνωρίσουμε τις επιπτώσεις της ψηφιακής ζωής στο σώμα, τον χρόνο και την κοινωνική εμπειρία εκτός οθόνης. Η παρουσία εκεί έχει συνέπειες εδώ.

Έργα: “Parallels” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser), “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio)

Tags: #cyberspace #identity #virtual

Η κρυπτογράφηση είναι τεχνική προστασίας των πληροφοριών μέσω μαθηματικών μεθόδων, ώστε μόνο εξουσιοδοτημένοι χρήστες να έχουν πρόσβαση σε αυτές. Χρησιμοποιείται σε επικοινωνίες, αποθήκευση δεδομένων και συναλλαγές. Διασφαλίζει ιδιωτικότητα, ακεραιότητα και εμπιστοσύνη, αλλά δεν είναι απόλυτη: εξαρτάται από σωστή υλοποίηση και διαχείριση κρυπτογραφικών κλειδιών. Η κρυπτογράφηση συχνά γίνεται αόρατη στον χρήστη, όμως έχει πολιτικές διαστάσεις, καθώς περιορίζει ή επιτρέπει παρακολούθηση. Η κατανόησή της βοηθά να δούμε πως η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη, αλλά αποτέλεσμα σχεδιασμού, εξισορρόπησης κινδύνων και συνεχούς προσαρμογής απέναντι σε νέες απειλές και μεθόδους επίθεσης.

Έργα: “The Vivid Unknown: CloudQatsi” (John Fitzgerald & Godfrey Reggio), “Parallels” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser)

Tags: #encryption #security #privacy

Η φορητότητα είναι η δυνατότητα ενός χρήστη να εξάγει τα δεδομένα του και να τα μεταφέρει σε άλλο σύστημα. Μειώνει τον εγκλωβισμό σε πλατφόρμες και ενισχύει τον έλεγχο του χρήστη πάνω στην πληροφορία του. Δεν αφορά μόνο αρχεία, αλλά και σχέσεις, ιστορικό και μεταδεδομένα. Χωρίς φορητότητα, η αλλαγή υπηρεσίας συνεπάγεται κοινωνικό και τεχνολογικό κόστος. Η φορητότητα συνδέεται με δικαιώματα, διαλειτουργικότητα και διαφάνεια. Σχεδιαστικά απαιτεί σαφή πρότυπα και κατανοητά εργαλεία εξαγωγής. Ενισχύει ένα πιο δίκαιο ψηφιακό οικοσύστημα, όπου η τεχνολογία υπηρετεί τον χρήστη και όχι το αντίστροφο. Η πραγματική επιλογή προϋποθέτει δυνατότητα αποχώρησης.

Έργα: “Among Us, Among Others” (AUEB x NYU Tandon), “Handle with Care” (Ontroerend Goed)

Tags: #data #portability #rights

Η ψηφιακή παραγωγή αφορά τη δημιουργία εικόνων, ήχου, κειμένου ή χώρων μέσω υπολογιστικών διαδικασιών. Δεν αντικαθιστά την ανθρώπινη δημιουργικότητα, αλλά τη μετασχηματίζει μέσω εργαλείων, αλγορίθμων και αυτοματισμών. Ο δημιουργός εργάζεται με παραμέτρους, επιλογές και συστήματα που παράγουν πολλαπλά πιθανά αποτελέσματα. Η ψηφιακή παραγωγή θέτει σε αμφισβήτηση έννοιες όπως την πρωτοτυπία και το τελικό έργο, καθώς το αποτέλεσμα μπορεί να είναι δυναμικό, επαναλαμβανόμενο ή εξελισσόμενο στον χρόνο. Η πράξη της δημιουργίας γίνεται συνεργατική μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, ενώ η διαδικασία συχνά έχει μεγαλύτερη σημασία από το τελικό προϊόν. Η ψηφιακή παραγωγή απαιτεί γνώση των τεχνολογικών εργαλείων αλλά και κριτική επίγνωση των συστημάτων που τα καθιστούν δυνατά και των συνθηκών μέσα στα οποία λειτουργούν.

Έργα: “The Golden Key”, “Parallels” (Marc Da Costa & Matthew Niederhauser)

Tags: #digitalproduction #creation #process