Μαρίνα Ξενοφώντος | Twice Upon a While

Με το Fire Boy στην πλάτη της, η Twice επιστρέφει σε τόπους που πυροδοτούν αναμνήσεις. Αντιδρά σε ό,τι συναντά, περιπλανιέται, κάνει κύκλους και επιστρέφει ξανά. Η κίνηση, η επανάληψη και η καθυστέρηση δεν αποτελούν εμπόδια εδώ· είναι η δομή μέσα από την οποία η Twice συνεχίζει να υπάρχει. Το παιχνίδι νοείται ως μια εξερεύνηση συγκεκριμένων, άχρονων διαστάσεων, επιτρέποντας στους/τις παίκτες/τριες να επανεξετάσουν παλαιότερες επιλογές, να αναθεωρήσουν αποφάσεις ή να παραποιήσουν μνήμες ενηλικίωσης. Η ανάπτυξή του –που υλοποιήθηκε μέσα από στενή συνεργασία με την Pariah Interactive, μεταξύ άλλων– περιλάμβανε αμέτρητα μπρος-πίσω, αντανακλώντας την κυκλική δομή του ολοκληρωμένου έργου και την πολλαπλότητα των εκβάσεων που επιτρέπει. Δοκιμάσαμε και βελτιώσαμε το παιχνίδι μέσα από δύο demo. To πρώτo πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των Open Days του Onassis AiR, όπου φίλοι/ες και επισκέπτες/τριες αλληλεπίδρασαν με το παιχνίδι στον τρίτο όροφο των χώρων του residency και σχολίασαν το gameplay, τα τεχνικά σφάλματα και τον μηχανισμό των αποστολών. Τα σχόλιά τους οδήγησαν σε σταδιακές προσαρμογές, διαμορφώνοντας τόσο τον κόσμο που είχαμε χτίσει όσο και τον τρόπο με τον οποίο η αφήγηση ξεδιπλώνεται στην πράξη.

To δεύτερo demo πραγματοποιήθηκε από απόσταση, στην πόλη μου τη Λεμεσό, στο ίντερνετ καφέ GZone Gaming Center, όπου gamers και άλλοι/ες επισκέπτες/τριες ήρθαν σε επαφή με το έργο σε ένα περιβάλλον περισσότερο προσανατολισμένο στο gaming. Οι στιγμές των δοκιμών κατέστησαν το “Twice Upon a While” ένα συνεργατικό εγχείρημα, που αναδύθηκε μέσω ανταλλαγής ιδεών σε διαφορετικά πλαίσια και στάδια ανάπτυξης.

Μετά από τα demo, το “Twice Upon a While” μεταφέρεται σε έκθεση στο Musée Cantonal des Beaux-Arts στη Λωζάνη ως ολοκληρωμένο έργο, συνοδευόμενο από μια έκδοση σε παραγωγή του μουσείου, η οποία περιλαμβάνει δοκίμιο της Μάγιας Τούντα. Αυτή την περίοδο στήνεται στην Κύπρο ένας ειδικά διαμορφωμένος υπολογιστής για την εκτέλεση του παιχνιδιού στην έκθεση.

Στο κείμενό της η Τούντα περιγράφει το παιχνίδι ως έναν στοχασμό πάνω στον χρόνο και όχι στη γραμμική αφήγηση: ως μια πύλη προς την εμπειρία της πρώιμης εφηβείας, προσβάσιμη από ένα διαρκώς ανανεούμενο παρόν. Παρατηρεί πώς αυτή η λογική εκτείνεται σε προγενέστερες χειρονομίες της πρακτικής μου, όπως πράξεις αντιγραφής, ένδυσης, επανακατασκευής και κατοίκησης υλικών που λειτουργούν ως τρόποι εξάσκησης της ταυτότητας μέσα στον χρόνο. Σε αυτή την ανάγνωση, το “Twice Upon a While” δεν αποτελεί ένα καταληκτικό σημείο αλλά ένα παρόν που ξαναπαίζεται διαρκώς – έναν χώρο όπου το βλέμμα αντικαθιστά την εξήγηση και όπου η μοναξιά, η μνήμη και η υποκειμενικότητα παραμένουν ανοιχτές και κοινές.

Κατά τη διάρκεια του Onassis AiR, καθώς το παιχνίδι έφτανε σε ένα στάδιο όπου μπορούσε να παιχτεί από άλλους/ες, κατέστη δυνατό να εξεταστεί πιο προσεκτικά η σχέση ανάμεσα στις επιλογές του/της παίκτη/ριας και σε γεγονότα εμπνευσμένα από την προσωπική μνήμη. Αν και το έργο δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία παρελθοντικών γεγονότων, επιτρέπει την επανειλημμένη ενεργοποίησή τους, διαμορφώνοντας την παρούσα αντίληψη και ανάμνηση και αναστέλλοντάς τες σε ένα παράλληλο πεδίο συνεχούς επιστροφής. Το residency λειτούργησε λοιπόν όχι μόνο ως χώρος τεχνικής ανάπτυξης, αλλά και ως χώρος περαιτέρω εμπλοκής με τους κεντρικούς άξονες του έργου: τη χρονικότητα, την αυτενέργεια, την υποκειμενικότητα και τους τρόπους με τους οποίους οι εμπειρίες –ιδίως οι διαμορφωτικές ή τραυματικές– «ξαναπαίζονται» μέσα σε νοητικά τοπία και αναδύονται εκ νέου μέσα από την αλληλεπίδραση, την αλλοιωμένη ανάμνηση και την επανάληψη.