Ζωή Χατζηαντωνίου | All Monuments Will Fall

A Story of Remembering, A Story of Forgetting

Θα με απασχολήσουν οι έννοιες του «πολιτισμικού πολέμου» και του «πολιτισμικού ιμπεριαλισμού» που εμφανίστηκαν λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Η ανέγερση αγαλμάτων στους δημόσιους χώρους και η ίδρυση μουσείων και επιστημονικών κλάδων, όπως είναι αυτοί της αρχαιολογίας και της ανθρωπολογίας, συνοδεύτηκαν από συστηματική κλοπή έργων τέχνης, εκπατρισμό ολόκληρων μνημειακών αρχιτεκτονημάτων, αρπαγή ανθρώπινων προγονικών λειψάνων, ταρίχευση ανθρώπινων και ζωικών σωμάτων, μέσω των οποίων οι ιμπεριαλιστές αποικιοκράτες όρισαν και ορίζουν ακόμη το ποιοι μνημονεύονται, για ποιον λόγο και με ποιον τρόπο. Ορίζουν εν ολίγοις τη συλλογική μνήμη και επιβάλλουν το (δικό τους) ιστορικό αφήγημα.

Ο Dan Hicks στο πρόσφατο βιβλίο του, “Every Monument Will Fall: A Story of Remembering and Forgetting”, εισάγει τον όρο «μιλιταριστικός ρεαλισμός», σε αντιστοιχία με τον «καπιταλιστικό ρεαλισμό» του Mark Fisher, για να περιγράψει το πολιτικό, αισθητικό και υπερεθνικιστικό κίνημα στον πολιτισμό και τις τέχνες που κυριάρχησε από τη δεκαετία του 1870 μέχρι και τη δεκαετία του 1920 και το οποίο αναδύεται εκ νέου σήμερα παράλληλα με την αναβίωση του ακροδεξιού ιμπεριαλισμού στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ο Χικς δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στην πτώση κάθε (αποικιοκρατικού) αγάλματος ή στη διατήρηση κάθε ίχνους ενός παρελθόντος που ούτε εμείς ούτε οι μελλοντικές γενιές θα μπορούσαν ποτέ να αλλάξουν. Ωστόσο, κάποια μνημεία πρέπει να πέφτουν πού και πού.

Η συλλογή υλικού, η σύνθεση και ανασύνθεσή του, αντλώντας έμπνευση από τη σκέψη του Χικς, θα ήθελα να οδηγήσει σε μια ανοιχτή δραματουργία-έκκληση να επανενωθούν τα θραύσματα, να ακουστούν οι σιωπές, να υπερισχύσει η ζωή και να αποκατασταθεί η ανθρωπινότητα. Με την ελπίδα να αναγεννηθεί ένα νέο είδος πολιτισμικής μνήμης.