Βιτόρια Κωτσάλου & Στέφανος Λέντζης | One Fly Over

Το “One Fly Over” είναι ένα χορογραφικό ερευνητικό έργο διάρκειας οκτώ εβδομάδων από τη Βιτόρια Κωτσάλου και τον Στέφανο Λέντζη, που διερευνά πώς η παρατεταμένη εγγύτητα μεταξύ δύο σωμάτων δημιουργεί νέες μορφές κίνησης, αντίληψης και σχέσης. Μια βουτιά προς τη γέννηση ενός ανυψωμένου νου, το έργο ξεκινά από τη συνάντηση δύο χορευτών οι οποίοι, μέσα από την κοινή τους πρακτική, δημιουργούν ένα πέρασμα έξω από τον λήθαργο της συνήθειας, διαμορφώνοντας έναν τόπο μη νοήματος που κινείταιπέρα από τα όρια αυτού που αποκαλούμε κατανόηση.

Η έρευνα θέτει το εξής ερώτημα: δεδομένου του δικαιώματος, του χώρου και της ευφυΐας να φανταστούμε και της ελευθερίας να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε ανολοκλήρωτοι, προς ποια δυναμική κινούμαστε ώστε να παραμένουμε σε σχέση; Ποιες αξίες, ευελιξίες και μορφές νοημοσύνης καλλιεργούμε για να παραμείνουμε μέσα σε αυτή τη συνεχή διαπραγμάτευση και τι είδους φύση αναπτύσσουμε μέσα από τη συνάντηση;

Το “One Fly Over” προτείνει τη χορογραφία ως τεχνολογία διαπραγμάτευσης και μετασχηματισμού, ως μια αναδυόμενη διαδικασία μάθησης μέσα από τη διαφορά, όπου η σύνθεση προκύπτει από τη συχνότητα των συναντήσεων ανάμεσα στα σώματα και τις πειθαρχίες τους.

Στο κέντρο της έρευνας βρίσκεται η καθημερινή εκπαίδευση στο μπαλέτο – μια συνειδητή συνάντηση με μια άγνωστη κινητική λογική. Για δύο αυτοδίδακτους χορευτές, το μπαλέτο δεν αποτελεί έναν αισθητικό προορισμό αλλά μια πρακτική εκτόπισης: ένα κοινό έδαφος όπου η πειθαρχία συναντά τη διαφορά. Μέσα από αυτή τη βύθιση, η έρευνα παρατηρεί τι παραμένει, τι μεταμορφώνεται και ποιες νέες ενσώματες νοημοσύνες αναδύονται όταν κάποιος εισέρχεται σε μια μορφή που δεν είναι δική του.

Δομημένη μέσα από τις φάσεις Embedding (Ενσωμάτωση), Abduction (Απαγωγή) και World-Making (Δημιουργία Κόσμων), η διαδικασία αναπτύσσει μια μεθοδολογία σύνθεσης βασισμένη στην ενσώματη νοημοσύνη, τη νευροδιαφορετικότητα και τη μεταγωγή μέσω της ανταλλαγής.

Το “One Fly Over” διερωτάται πώς αλλάζουμε μέσα από τη συνάντηση. Παρακολουθώντας τους ρυθμούς που συνδέουν τα σώματα, τη σκέψη και τη φαντασία, το έργο προτείνει τη χορογραφία ως μια πορώδη πρακτική, ανολοκλήρωτη και διαρκώς μετασχηματιζόμενη.