Slavoj Žižek

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ (γενν. 1949 Λιουμπλιάνα, Σλοβενία) είναι κομμουνιστής φιλόσοφος, θεωρητικός του πολιτισμού και διανοούμενος. Σπούδασε φιλοσοφία και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας, όπου απέκτησε πτυχίο (1971), μεταπτυχιακό (1975) και διδακτορικό στη φιλοσοφία (1981). Το 1985 ολοκλήρωσε δεύτερο διδακτορικό στην ψυχανάλυση στο Πανεπιστήμιο Paris VIII.

Από το 1979 έως το 2001 εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λιουμπλιάνας, το οποίο από το 1992 εντάχθηκε στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών ως Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών. Το διάστημα 2000–2002 διηύθυνε το ερευνητικό πρόγραμμα «Αντινομίες του Μεταμοντέρνου Λόγου» στο Kulturwissenschaftliches Institut του Έσεν της Γερμανίας. Από το 2002 είναι ανώτερος ερευνητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Λιουμπλιάνας, ενώ από το 2005 είναι συνδιευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Birkbeck College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το 2005 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Κόρδοβα στην Αργεντινή.

Το έργο του επικεντρώνεται κυρίως στην ανάγνωση του Χέγκελ μέσα από τη λακανική θεωρία, στην υλιστική ερμηνεία του χριστιανισμού και στην κομουνιστική κριτική της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ανάμεσα στα σημαντικότερα βιβλία του συγκαταλέγονται τα “The Sublime Object of Ideology” (1989, ελλ. έκδ. «Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας», 2006), “Less Than Nothing” (2012), “Lenin 2017: Remembering, Repeating, and Working-Through” (2017, ελλ. έκδ. «Λένιν 2017: Ανάμνηση, επανάληψη και επεξεργασία», 2017), “The Courage of Hopelessness” (2018) και “Hegel in a Wired Brain” (2021). Είναι επίσης δημιουργός των ντοκιμαντέρ “The Pervert’s Guide to Cinema” και “The Pervert’s Guide to Ideology”, καθώς και συγγραφέας πολυάριθμων άρθρων και παρεμβάσεων στον δημόσιο λόγο και τα μέσα ενημέρωσης.