Χαρά Κότσαλη: IT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE (προσωρινός τίτλος)

Φωτογραφια: L. Junet Photographie

Στον απόηχο μιας τεχνολογικής και κοινωνικής επανάστασης που τελικά δεν συνέβη, το “ΙT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE” θέλει να μιλήσει για τη συναισθηματική ιστορία του παρόντος. Επιχειρεί μια αντιεπική αφήγηση για την έφοδο προς τον Ήλιο και την ελεύθερη πτώση στο ψηφιακό σύμπαν.

Μεταδίδοντας από έναν τόπο στον Νότο που δεν έστειλε ποτέ πύραυλο στο Διάστημα και γέρασε με αργό ίντερνετ, αυτό είναι το σχεδίασμα για ένα κινητικό και ηχητικό χρονικό για την «αργή ματαίωση του μέλλοντος»[1] και το συναίσθημα της τεχνοθλίψης.

Με επίκεντρο το σώμα που χορεύει και με υλικό τον ήχο και την ποίηση, το εν εξελίξει έργο αναμετριέται με τη διαφιλονικούμενη έννοια της προόδου. Η χορογράφος αποπειράται να συνθέσει μια ηχητική και κινητική αφήγηση

για το συλλογικό συναίσθημα που δημιούργησε η εκτόξευση προς το Διάστημα και η ταυτόχρονη βουτιά στον κυβερνοχώρο,

για τη διαρκή πρόβα συντριβής που δεν εκπληρώνεται,

για τo vertigo των ψηφιακών κουνελότρυπων,

για τα σώματα που αιωρούνται σαν διαστημικά συντρίμμια.

Όμως, το “IT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE” δεν είναι μία ακόμα εσχατολογία προς χρήση, δεν είναι μία ακόμα έκφραση νοσταλγίας για ένα εξωτικοποιημένο παρελθόν, αλλά η αποδοχή ότι το πείραμα ευτυχώς απέτυχε. Δεν έχει έρθει ακόμα το τέλος του κόσμου και σίγουρα ούτε το τέλος της Ιστορίας. Η ποιητική του ιλίγγου αναδύεται ως η πιο τρυφερή χειρονομία την ώρα της πτώσης.

[1] Franco “Bifo” Berardi [Gary Genosko & Nicholas Thoburn (επιμ.)], After the Future (2011), AK Press, σελ. 18.

Φωτογραφια: Χαρα Κοτσαλη

Σημειωμα Δημιουργου

Στο “IT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE” θέλησα να σκεφτώ χορογραφικά τη δυναμική σχέση ελπίδας και απογοήτευσης, όπως αυτή έχει εγγραφεί στο ατομικό και το συλλογικό σώμα. Με ενδιέφερε να αναμετρηθώ με την πολυσυζητημένη κρίση της μελλοντικότητας, βάζοντας στο επίκεντρο το χορευτικό σώμα. Η διαρκής αίσθηση ενός ματαιωμένου μέλλοντος, ταυτόχρονα με ένα αποσιωπημένο ή αορατοποιημένο παρελθόν, και η αδυνατότητα να συλλάβουμε εαυτές ως κομμάτια μιας ιστορικής συνέχειας είναι στον πυρήνα αυτών που με απασχόλησαν.

Η μεγάλη ανησυχία

Η εμπεδωμένη αίσθηση της ήττας

Does the future make you horny? Is it killing your sleep?

Η τεράστια κούραση

Τα γενέθλιά της και η πτώση του τείχους

Τα μακαρόνια με κιμά μετά το σχολείο και οι Δίδυμοι Πύργοι να πέφτουν

Φωτογραφια: Χαρα Κοτσαλη

Η σχέση των μικροϊστοριών με τη μεγάλη ιστορική αφήγηση ήταν κεντρική σε αυτή την έρευνα. Η διαλεκτική σχέση συνέχειας και ασυνέχειας στο πώς αναπαρίσταται, συζητιέται και βιώνεται η Ιστορία με οδήγησαν στον πειραματισμό με φόρμες γραμμικής ροής (το κινηματογραφικό μονοπλάνο, το μουσικό ισοκράτημα, το χρονολόγιο) και με φόρμες ασυνέχειας (το collage, το mash up, το medley).

Η μακαρένα, το jitterbug, ο Bob Fosse και οι μαζορέτες

Η Κούλα Πράτσικα και ο Μεταξάς

Ο Laban και ο Goebbels

Οι χοροί στα εθνομεθυσμένα κατάμεστα στάδια

Η παρέλαση εκείνη με το πρόσωπο του «Ηγέτη»

Φωτογραφια: Χαρα Κοτσαλη

Ο χορός έχει υπάρξει ιστορικός μάρτυρας, έχει διαμορφώσει κι έχει διαμορφωθεί από αντιλήψεις για το τι συνιστά ομορφιά, επιθυμία ή και διασκέδαση, ενώ την ίδια στιγμή έχει θέσει εαυτόν στην υπηρεσία εθνικών και πολιτικών αφηγημάτων.

Dancing in line, dancing against all odds

Was I the dancing queen or dancing for the queen?

Φωτογραφια: Χαρα Κοτσαλη

Ο χρόνος της έρευνας μοιράστηκε μεταξύ του προγράμματος του Onassis AiR και των residencies στα οποία βρέθηκα στο πλαίσιο του Réseau Grand Luxe (TROIS C-L Luxembourg, Λουξεμβούργο· CAMPUS Paulo Cunha e Silva, Πόρτο· Grand Studio, Βρυξέλλες· και L’Abri, Γενεύη).

Σε όλη αυτή τη διάρκεια, παράλληλα με την κινητική έρευνα, επικεντρώθηκα στον δραματουργικό σχεδιασμό του πρότζεκτ, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον ήχο και τη γραφή. Συγκέντρωσα έναν μεγάλο αριθμό ήχων και χορών, δημιουργώντας το αποθετήριο που αργότερα θα αποτελούσε την ηχητική και κινητική πρώτη ύλη του έργου. Δημιουργώντας ένα συνεχές χορού που δεν σταματά ποτέ, ακόμα και όταν έχει εξαντλήσει τις σωματικές και συναισθηματικές του δυνάμεις, θέλησα να ανατρέξω στην ιστορία του ενθουσιασμού και της απογοήτευσης, της διασκέδασης και της θλίψης που ακολούθησαν τη δορυφοροποίηση της καθημερινής ζωής και τη συντριβή της προοδοκεντρικής ιστορικής αφήγησης.

We’re still not in flying cars, still not in moon colonies, still not teleporting, με τις τσάντες στην πλάτη ξεκινάς στις 07:00 κι επιστρέφεις το βράδυ και φέτος πάλι Αύγουστο 40 ευρώ στην κάρτα.

Όλα καλά. Βe creative. Υπερηχητικό career acceleration μέχρι να ματώσουν τα αυτιά.

Techno sad, techno disappointed.

This is nothing like the Great Depression, nothing great about this sadness, a microdosing of madness.

Φωτογραφια: Λουιζα Βραδη

Στον ορίζοντα αυτής της έρευνας βρίσκεται η επιθυμία για μια ελπίδα πολιτική, η ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί το διανοητό για το μέλλον και το παρελθόν αυτών των σωμάτων.