Η Στέγη στο 23ο φεστιβάλ Sirenos στο Βίλνιους της Λιθουανίας
Τρεις παραγωγές της Στέγης ταξιδεύουν στο Βίλνιους και εκπροσωπούν το σύγχρονο ελληνικό θέατρο στο Greek Focus του φεστιβάλ Sirenos: το «ΜΑΜΙ» του Mario Banushi, το “IT'S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE” της Χαράς Κότσαλη και «Το Σπίτι» του Δημήτρη Καραντζά.
Φωτογραφια: Ανδρεας Σιμοπουλος
ΜΑΜΙ | Mario Banushi
Tο Βίλνιους κοιτάζει φέτος προς την Ελλάδα. Από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου, το Sirenos, ένα από τα πιο δραστήρια φεστιβάλ παραστατικών τεχνών στη Βαλτική, αφιερώνει το φετινό διεθνές πρόγραμμα στη σύγχρονη ελληνική σκηνή, με τη Στέγη να παρουσιάζει τρεις παραγωγές που μιλούν κατευθείαν στο τώρα: το «ΜΑΜΙ» του Mario Banushi, το “IT'S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE” της Χαράς Κότσαλη και «Το Σπίτι» του Δημήτρη Καραντζά.
Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος, η αβεβαιότητα και η αδιάκοπη ροή ειδήσεων έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας, η φετινή διοργάνωση εστιάζει στην αρχαιοελληνική λέξη «αποκάλυψις» και στη διττή της σημασία, ως τοπίου απόλυτης κατάρρευσης και καταστροφής, αλλά και ως πράξης φανέρωσης. Ως ανάγκης να έρθουν στο φως όσα μένουν κρυμμένα, απωθημένα ή ανείπωτα.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι τρεις παραγωγές της Στέγης προσκαλούν το κοινό να δει το θέατρο όχι ως απόδραση από τον κόσμο, αλλά ως χώρο όπου ο κόσμος μπορεί να αποκαλυφθεί αλλιώς: τρεις θεατρικοί κόσμοι, τρεις διαφορετικοί τρόποι να μιλήσεις για τη φυγή, τη μνήμη, τη βία, την Ιστορία, την οικογένεια, το σώμα και την πραγματικότητα που πάντα επιστρέφει.
Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Sirenos, Kristė Agota Savė, σημειώνει: «Με μεγάλη χαρά αναλαμβάνουμε να συστήσουμε στο λιθουανικό κοινό εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι στο έργο τους εκφράζουν ανοιχτά την απογοήτευση, τον θυμό και τη θλίψη τους για τον κόσμο. Ταυτόχρονα, όμως, διακρίνουμε σε αυτούς κάτι που στην ελληνική κουλτούρα αποκαλείται “κέφι”, μια συναισθηματική κατάσταση βαθιάς χαλάρωσης και πάθους για τη ζωή στο εδώ και τώρα».
Φωτογραφια: Πηνελοπη Γερασιμου
IT'S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE | Χαρα Κοτσαλη
«Ποιος είναι ο ρόλος του θεάτρου σε έναν κόσμο όπου οι τίτλοι στις καθημερινές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες μοιάζουν πιο δραματικοί ακόμα και από τις αρχαίες τραγωδίες;»
- 2 & 3 Οκτωβρίου, 2026
«MAMI» του Mario Banushi
Κεντρική Σκηνή του Λιθουανικού Εθνικού Δραματικού Θεάτρου
Ο βραβευμένος με Αργυρό Λέοντα στο 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Μπιενάλε της Βενετίας επιστρέφει στη σχέση μητέρας και παιδιού, στήνοντας ένα ανίερο ιερό γεμάτο τάματα, αναθέματα, μνήμη και έρωτα. Μια παράσταση-ύμνος για όλες τις γυναίκες που μας μεγάλωσαν.
Έχοντας ήδη παρουσιαστεί σε σημαντικά θέατρα και φεστιβάλ διεθνώς, ανάμεσά τους στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, στο Odéon – Théâtre de l’Europe στο Παρίσι, στο FOG Festival στο Μιλάνο, στο Teatros del Canal στη Μαδρίτη και στο Under the Radar Festival στη Νέα Υόρκη, το «ΜΑΜΙ» συνεχίζει την πορεία του, με επόμενους σταθμούς το Théâtre des Salins στη Μαρτίγκ της Γαλλίας, το φεστιβάλ Svjetskog Kazališta, το Berliner Festspiele και το Festspiele Ludwigshafen.
- 5 Οκτωβρίου, 2026
“IT'S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE” της Χαράς Κότσαλη
Black Hall of Arts Printing House
Σε αυτή την παράσταση, που έχει ήδη μια υποψηφιότητα για το Bloom Prize των διεθνών βραβείων χορού The Rose International Dance Prize 2027, η Χαρά Κότσαλη αναμετριέται ξανά με την Ιστορία. Τρεις χορεύτριες συνομιλούν επί σκηνής με το παρελθόν που απλώνεται μπροστά μας και το μέλλον που έχουμε αφήσει πίσω μας. Μια χορογραφία για την αμφίθυμη σχέση του ατομικού και του συλλογικού σώματος.
Το έργο έχει ήδη διαγράψει μια δυναμική ευρωπαϊκή πορεία, με εμφανίσεις σε φεστιβάλ όπως το ImPulsTanz στη Βιέννη, το Tanz im August στο Βερολίνο, το Julidans στο Άμστερνταμ και το RomaEuropa στη Ρώμη, ενώ επόμενος σταθμός του για το 2027 είναι το Sadler’s Wells στο Λονδίνο καθώς και το tanzhaus nrw στο Ντίσελντορφ.
- 8 Οκτωβρίου, 2026
«Το Σπίτι» του Δημήτρη Καραντζά
Black Hall of Arts Printing House
Στην πρώτη «ενήλικη» συγγραφική του απόπειρα, ο διακεκριμένος –και στην Ευρώπη– Έλληνας σκηνοθέτης δημιουργεί μια σκηνική «βόμβα». Μια περφόρμανς-παραβολή για τη βία, τον εθισμό στην εικόνα και την κατάργηση των ψευδαισθήσεων ή, αλλιώς, για την πραγματικότητα που, ό,τι κι αν κάνεις για να την αποφύγεις, αργά ή γρήγορα θα έρθει να σε βρει.
Φωτογραφια: Ανδρεας Σιμοπουλος
Η συμμετοχή της Στέγης στο Sirenos επιβεβαιώνει τη σταθερή παρουσία της σε μεγάλα φεστιβάλ-αφιερώματα στην ελληνική σκηνή θεάτρου και χορού. Σημαντικοί σταθμοί αποτέλεσαν μέσα στο 2022 το Festival Pays de Danses στη Λιέγη και το International Nicosia Festival στη Λευκωσία, στα οποία παρουσιάστηκαν έργα των Ευριπίδη Λασκαρίδη, Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου & Δάφνης Αντωνιάδου, Ιωάννη Μανταφούνη, Βενετσιάνας Καλαμπαλίκη, Μανώλη Σαριδάκη, Ηλία Χατζηγεωργίου και Αλέξανδρου Σταυρόπουλου.
Η δυναμική πορεία συνεχίστηκε το 2024 με τα ελληνικά focus στο Brandhaarden Festival στο Άμστερνταμ και στο Operaestate Festival Veneto στο Bassano del Grappa. Εκεί, η Στέγη παρουσίασε έργα των Βασίλη Βηλαρά, Δημήτρη Καραντζά, Γιάννη Αγγελάκα & Χρήστου Παπαδόπουλου, Ανέστη Αζά & Πρόδρομου Τσινικόρη, Ιωάννας Παρασκευοπούλου, Χαράς Κότσαλη και Έλενας Αντωνίου.
Με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Program, οι παραγωγές της Στέγης ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, ενισχύοντας την παρουσία των Ελλήνων καλλιτεχνών στο θέατρο, τον χορό, τη μουσική, τα visual arts και τις περφόρμανς. Από το 2011 έως σήμερα, 100 και πλέον παραγωγές και συμπαραγωγές της Στέγης έχουν δώσει πάνω από 1.100 παραστάσεις σε 60 χώρες και 220 πόλεις. Μέσα από τη διεθνή παρουσία της, η Στέγη χτίζει διαδρομές, ανοίγει δίκτυα και τοποθετεί τη σύγχρονη ελληνική σκηνή σε διαρκή συνομιλία με τον κόσμο.
