Ο μοναχικός ποιητής (Il poeta solitario)

Τα ορειχάλκινα γλυπτά του Giorgio de Chirico διαθέτουν την απαλότητα και τη μεταφυσική ποιότητα της ζωγραφικής του. Ο φιλόσοφος και ο ποιητής, ως ανδρείκελα, πρωτοεμφανίζονται σε σχέδια της περιόδου 1913–15. Στο Παρίσι, όπου ζει εκείνο το διάστημα, ο καλλιτέχνης φιλοτεχνεί το πορτρέτο του ποιητή Guillaume Apollinaire με τον οποίο συνδέεται φιλικά.

Πιθανολογείται ότι η έμπνευση για τη χρήση του ανδρείκελου προέρχεται από τη μουσικοποιητική σύνθεση «Les Chants de la mi-mort» (Τα άσματα του ημιθανάτου), που συνέθεσε ο αδερφός του, ο οποίος υπέγραφε με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Alberto Savinio. Εκεί πρωταγωνιστεί ένας άνδρας χωρίς φωνή, μάτια ή πρόσωπο. «Το καθισμένο ανδρείκελο είναι γεννημένο για να καταλαμβάνει δωμάτια, ιδίως τις γωνίες των δωματίων. Η ύπαιθρος δεν ταιριάζει στην αγιοσύνη. Εκεί είναι που αισθάνονται οικεία, εκθέτοντας τα χαρίσματα της ανείπωτης και μυστηριώδους ποίησής τους» γράφει ο De Chirico στη «Γέννηση του ανδρείκελου» το 1938.

«Ο μοναχικός ποιητής», που μεταφέρει σε μπρούντζο το 1970, είναι καθήμενος, όπως ο Μένανδρος και ο Ορφέας, ως είθισται δηλαδή να αναπαρίστανται οι αρχαίοι λυρικοί ποιητές. Ο ναός (ή πρόσοψη τάφου) και η πεσμένη κολόνα στο εσωτερικό του παραπέμπουν στον «Μοναχικό αρχαιολόγο» (1937). Ο ευγενής ποιητής παρουσιάζεται ολομόναχος και δεν συνοδεύεται από τη μούσα του. Απολαμβάνει την αιώνια μοναξιά και την απόλυτη σιωπή, όπως οι περισσότεροι χαρακτήρες που ενοικούν και την αινιγματική ζωγραφική του De Chirico.