Καλοκαίρι

Ο πίνακας εκτέθηκε για πρώτη φορά στην ατομική έκθεση του Μόραλη στην γκαλερί Ζουμπουλάκη τον Μάρτιο του 1997. Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να είχε φτιαχτεί τη δεκαετία του 1970· άλλωστε, ο θεματικός πυρήνας της ζωγραφικής του είναι «σταθερά αμετακίνητος», όπως σημειώνει ο Άγγελος Δεληβορριάς στον κατάλογο της έκθεσης. Το ελληνικό καλοκαίρι πρωταγωνιστεί σε πολλούς πίνακες του Μόραλη: τα γυμνά κορμιά που εκτίθενται ανενδοίαστα στον ήλιο, οι αντανακλάσεις του εκτυφλωτικού φωτός που δημιουργούν είδωλα και αντικατοπτρισμούς, οι ερωτικές συναντήσεις και η ποιητική του γυναικείου σώματος, το οποίο μαγνητίζει το βλέμμα του καλλιτέχνη.

Το συγκεκριμένο έργο αποτελείται από τέσσερα χρώματα (μπλε, γαλάζιο, λευκό και μαύρο) που αντιστοιχούν στη θάλασσα και στον ουρανό, στο διάφανο σώμα, στις εναλλαγές ημέρας και νύχτας, φωτός και σκιάς. Ο Μόραλης δεν αδιαφορεί για το τοπίο, αλλά το ενσωματώνει στις μορφές με έναν κυβιστικό τρόπο δημιουργώντας πολλαπλά επίπεδα. Στο δοκίμιό του, «Η διπλή φλόγα» (1993), ο Octavio Paz μοιάζει να περιγράφει το αγκάλιασμα των μορφών στους πίνακες του Έλληνα ζωγράφου: «Χανόμαστε ως πρόσωπα και βρισκόμαστε ως αισθήσεις. Όσο η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, το κορμί που αγκαλιάζουμε γίνεται πιο αχανές. Αίσθηση του απείρου. Το κορμί μας χάνεται μέσα στο άλλο κορμί. Το σαρκικό αγκάλιασμα είναι η κορύφωση του κορμιού και η απώλειά του».