Το κορίτσι που ζωγραφίζει

Από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα του Μόραλη, «Το κορίτσι που ζωγραφίζει» κοσμεί το εξώφυλλο του καταλόγου της αναδρομικής του στην Εθνική Πινακοθήκη το 1988. Όπως «Το κορίτσι που γδύνεται» (1972) και το «Αιγαίο» (1972), πρόκειται για ένα δίπτυχο που αποτελείται από δύο στενόμακρα τελάρα ενωμένα με μεντεσέδες. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στον ιδιοκτήτη να το κλείνει –αν δεν θέλει να το βλέπει συνέχεια– και να το ανοίγει.

Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, η ιδέα για το θέμα του πίνακα βασίστηκε σε ένα σκίτσο που έκανε στην ΑΣΚΤ, παρακολουθώντας μια μαθήτριά του να σχεδιάζει μπροστά στο καβαλέτο. Τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο ζωγράφος ξύπνησαν αναμνήσεις από την παιδική ηλικία: «Όταν το τελείωσα και το κοίταζα, ένιωθα ότι –χρωματικά– μου θύμισε κάτι: Στην Πρέβεζα όταν ήμουν μικρός και έβλεπα τα καράβια, καμιά φορά έμπαινε στο λιμάνι ένα τρικάταρτο, γιουγκοσλάβικο, που με είχε εντυπωσιάσει πολύ, γιατί όταν έβγαινε από μέσα το πλήρωμα, ήταν σαν να ’βλεπες ένα φιλμ με κουρσάρους. Ήταν ένα μαύρο σκαρί, με μια γραμμή κίτρινη και κάπου είχε και λίγο κόκκινο. Διαπίστωσα λοιπόν ότι είχα βάλει τα ίδια χρώματα στο έργο. Βλέπεις, τα βιώματα δεν σ’ εγκαταλείπουν» αφηγείται ο Μόραλης στη Φανή-Μαρία Τσιγκάκου («Άγγελοι, Μουσική, Ποίηση», Μουσείο Μπενάκη, 2001, σ. 117).

Επιπλέον, η δομή του πίνακα, το γεγονός ότι δουλεύτηκε ως δίπτυχο, διαμόρφωσε το σχέδιο. Έτσι, καθένα από τα δύο μέρη διατηρεί την αυτονομία του. Τι ζωγραφίζει όμως το ανώνυμο γυμνό κορίτσι; Ένα τοπίο; Ένα καράβι; Όπως το διασπασμένο σώμα της, η ασαφής εικόνα που ζωγραφίζει γίνεται κι αυτή μέρος της γενικότερης σύνθεσης.