Θέατρο «Απόλλων»

Το «Θέατρο “Απόλλων”» είναι η παιδική ανάμνηση ενός ηλικιωμένου ζωγράφου. Στη δύση της ζωής του και από το ατελιέ του στο Μαρούσι, ο Αγήνωρ Αστεριάδης ταξιδεύει νοερά στην πόλη όπου γεννήθηκε και έζησε έως δώδεκα ετών. Το θέατρο που ζωγραφίζει με νοσταλγική διάθεση και παιδικό βλέμμα ήταν ολωσδιόλου υπαρκτό· λειτούργησε από την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα έως και το 1925 και θεωρείται η πρώτη θεατρική σκηνή στη Λάρισα. Η σύνθεση είναι επίπεδη και ισορροπημένη, με καθαρά περιγράμματα και έντονα χρώματα, χωρίς σκιές και προοπτική. Την παράσταση κλέβει το πυρόχρωμο φόντο στο κέντρο του πίνακα παρά η απρόσωπη γυμνή χορεύτρια, που μάλλον αφήνει ασυγκίνητο το παρευρισκόμενο κοινό, αν κρίνουμε από τις εκφράσεις των προσώπων. Από την άλλη, το ίδιο το θέατρο δεν πατάει στη γη, μοιάζει να αιωρείται στα (σχηματοποιημένα) σύννεφα. Θεματικά και χρωματικά η σύνθεση παραπέμπει σε παλαιότερα έργα του καλλιτέχνη, όπως είναι τα «Φούσκες σε πανηγύρι» (1957), «Πανηγύρι» (1958) και «Σκοπευτήριο» (1958). Δύο χρόνια μετά, το 1977, ο Αστεριάδης θα ζωγραφίσει και πάλι το θέατρο «Απόλλων», αυτή τη φορά ως ένα από τα επεισόδια της μεγάλης σύνθεσης «Εμποροπανήγυρις». Στα έργα αυτά δεν αποκλείεται ο ζωγράφος να είχε κατά νου τις σκηνές τσίρκου και τις χορεύτριες του Georges Seurat.