Αιγαίο

Ο πίνακας εντάσσεται σε μια σειρά από δίπτυχα που φιλοτέχνησε ο Μόραλης το 1971-72. «Το κορίτσι που ζωγραφίζει» παρουσιάστηκε στην τρίτη ατομική του και πρώτη στην γκαλερί Ζουμπουλάκη τον Μάρτιο του 1972. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, στην Αίγινα, θα ζωγραφίσει «Το κορίτσι που γδύνεται» και στις αρχές Νοεμβρίου θα ακολουθήσει το «Αιγαίο». Και τα τρία δίπτυχα αποτελούνται από δύο στενόμακρα τελάρα ενωμένα με μεντεσέδες και απεικονίζουν γυναικείες μορφές. Από τις μελέτες για το έργο «Αιγαίο» και την υπογραφή του καλλιτέχνη, γνωρίζουμε ότι τα προσχέδια και ο πίνακας φτιάχτηκαν στο Πικέρμι μέσα σε διάστημα δύο ημερών, μεταξύ 3 και 4 Νοεμβρίου. Σε αυτά τα ημιπαραστατικά ή ημιαφαιρετικά έργα, ο Μόραλης υιοθετεί –σε επίπεδα φόρμας και χρωμάτων– ένα «ολιγοψήφιο αλφάβητο», όπως σημειώνει ο Οδυσσέας Ελύτης στο εισαγωγικό του κείμενο στον κατάλογο της έκθεσης του 1972. Η γυμνή γυναίκα στο «Αιγαίο» αποδίδεται με λευκό χρώμα. Έχει τα χέρια υψωμένα και τα πόδια ορθάνοιχτα. Με το αριστερό χέρι φαίνεται να συγκρατεί τα μακριά της μαλλιά που ανεμίζουν σχηματίζοντας ένα γκρίζο ιστίο ή φύλλο, ένα φτερό αγγέλου. Το μπλε χρώμα, που διαμορφώνει τον ορίζοντα, συμβολίζει τη θάλασσα.

Για τον Μόραλη, Αιγαίο σημαίνει γυναίκα, έρωτας, μυστήριο, ταξίδι, ισορροπία, αρμονία, λιτές γραμμές, παιχνίδια με το φως και τις σκιές, ό,τι δηλαδή πρεσβεύει και η κυκλαδική τέχνη. Ο ίδιος, ωστόσο, απέφευγε τις ερμηνείες και έσπευδε να μας υπενθυμίσει το σχόλιο του Γιώργου Σεφέρη, που περιλαμβάνεται στα παραλειπόμενα των «Δοκιμών»: «Η ερμηνεία κάθε έργου είναι ερμηνεία του εαυτού μας, όχι εκείνου που το δημιούργησε, αλλά εκείνου που το διαβάζει, το βλέπει ή το ακούει».