Μελοποιημένη ποίηση

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ απευθύνεται και προτείνει σε αγαπημένους συνθέτες τη μελοποίηση ποιημάτων από την ελληνική ποίηση. Οι συνθέτες θα πρέπει να διαλέξουν το υλικό τους και να εμπνευστούν από ποιητές αγαπημένους αλλά και λιγότερο γνωστούς στο ευρύ κοινό.

Η δημιουργία και παρουσίαση 20 νέων τραγουδιών για μια ακόμα φορά είναι στην καρδιά των στόχων του Ελληνικού Σχεδίου. Το ίδιο και η επιθυμία να αποκαλυφθεί ο πλούτος και η εκφραστική δύναμη της ελληνικής ποίησης με ένα είδος που απευθύνεται εξ ορισμού σε μεγαλύτερο κοινό, το τραγούδι.

«Για την ποίηση, το τραγούδι είναι γεννήτορας και η πρώτη κατοικία. Η ποίηση δεν δημιουργεί, αλλά δημιουργείται από το τραγούδι. Το τραγούδι δεν ήταν ιστορικά ένα μεικτό είδος, αλλά μια μορφή τέχνης αρραγής και ενιαία στη σύλληψη και εκφορά της. Η μουσική, μαζί με τη μετρική και την ομοιοκαταληξία, στήριξαν την απομνημόνευση μακροσκελών επών πολλά χρόνια πριν από την καταγραφή τους. Η καταγραφή και, εν συνεχεία, η τυπογραφία έδωσαν το τελικό πράσινο φως της δυνατότητας ανεξαρτητοποίησής τους. Όμως, η φιλόξενη αγκαλιά της μουσικής δεν έλειψε ποτέ από την ποίηση, ακόμα και μετά την απομάκρυνση των δύο μερών του τραγουδιού και την ανεξαρτητοποίησή τους. Στην οικεία φύση των μερών θα ενυπάρχει πάντα η αρχέγονη μνήμη της ολότητας από την οποία προήλθαν, δηλαδή το τραγούδι. Για μας τους Έλληνες που η ιστορία του τραγουδιού ξεκινά πριν ακόμη από το θέατρο, η θρησκευτική (λατρευτική) και η ιστορική (καταγραφική) καταγωγή του είδους ακόμα κυριαρχεί, με τη θεατρικότητα να έπεται σε σημασία. Το σημείο ένωσης των πιο σοβαρών κειμένων και της πιο βαθιάς μουσικής ευρίσκεται σε αυτά τα σημεία και μας δίνει ένα προβάδισμα στο να γίνονται λαϊκό κτήμα η υψηλή ποίηση με την υψηλή μουσική στη μυστική επανένωσή τους από δύο διαφορετικούς πλέον δημιουργούς: τον συνθέτη και τον ποιητή (εκεί που παλιά είχαμε έναν, τον ραψωδό ή τον τραγικό ποιητή και, μετά, τον τροβαδούρο). Έτσι, στην Ελλάδα, η κλασική (με την έννοια του ειδικού βάρους) μουσική μας ήταν πάντα και είναι το τραγούδι. Μητέρα του έπους, της τραγικής ποίησης, των θρησκευτικών τελετουργιών, των ακριτικών και των δημοτικών τραγουδιών, εκεί, στο τραγούδι υπάρχει ο γενετικός μας κώδικας για ό,τι νέο ελληνικό μπορεί να προκύψει. Και να υπάρξει αληθινά στην ιστορική μας αλυσίδα με τη λαϊκή επικύρωση.»
– Δημήτρης Παπαδημητρίου