Συμπόσιο - Βιογραφικά ομιλητών

Η Χριστίνα Βαρβία είναι αρχιτέκτονας ερευνήτρια και αναπληρώτρια διευθύντρια της ερευνητικής ομάδας Forensic Architecture (Εγκληματολογική Αρχιτεκτονική). Είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Γουεστμίνστερ και του AA School of Architecture. Προηγούμενες έρευνές της περιλαμβάνουν μελέτες για τα ψηφιακά μέσα και τη μνήμη, καθώς και μια μελέτη, που εξελίσσεται μέσα από time-based μέσα, για την αντίληψη του φυσικού περιβάλλοντος μέσω των τεχνολογιών σάρωσης και απεικόνισης. Συμμετέχει στην ομάδα Forensic Architecture από το 2014, όπου έχει αναπτύξει μεθοδολογίες για τα πρότζεκτ: “Rafah: Black Friday” (Ράφα: Μαύρη Παρασκευή), το οποίο ανακατασκευάζει μια μέρα στον πόλεμο του 2014 στη Γάζα, “Saydnaya: Inside a Syrian Torture Prison, 77 sqm, 9:26 minutes” (Saydnaya: Σε μια φυλακή βασανιστηρίων της Συρίας, 77 τ.μ., 9:26 λεπτά) και “The Murder of Pavlos Fyssas” (Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα), καθώς και για πολλά άλλα έργα και εκθέσεις.

Ο Eduardo Cadava είναι καθηγητής αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Princeton, όπου είναι επίσης συνεργαζόμενο μέλος των Τμημάτων Συγκριτικής Λογοτεχνίας και Ισπανικής και Πορτογαλικής Φιλολογίας, της Σχολής Αρχιτεκτονικής, του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών Seeger και του Ινστιτούτου Διεθνών και Περιφερειακών Σπουδών. Είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού στο καλοκαιρινό πρόγραμμα του European Graduate School στο Saas-Fee και ήταν ο Benjamin Menschel Διακεκριμένος Επισκέπτης Καθηγητής στην Αρχιτεκτονική στην Cooper Union. Είναι συγγραφέας του “Words of Light: Theses on the Photography of History” (Λέξεις του φωτός: Θέσεις πάνω στη φωτογραφία της ιστορίας), του “Emerson and the Climates of History” (Ο Emerson και τα κλίματα της ιστορίας) και, με τον Fazal Sheikh, του “Fazal Sheikh: Portraits”. Έχει επίσης συν-επιμεληθεί τους τόμους “Who Comes After the Subject? Cities Without Citizens” (Ποιος έρχεται μετά το υποκείμενο; Πόλεις χωρίς πολίτες) και “The Itinerant Languages of Photography” (Οι περιοδεύουσες γλώσσες της φωτογραφίας), καθώς και ένα ειδικό τεύχος με τίτλο “And Justice for All?: The Claims of Human Rights” (Δικαιοσύνη για όλους; Οι διεκδικήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) για το περιοδικό South Atlantic Quarterly. Έχει συν-επιμεληθεί εγκαταστάσεις και εκθέσεις στο MAXXI Museum της Ρώμης, στο Slought Foundation στη Φιλαδέλφεια, στο Storefront for Art and Architecture στη Νέα Υ​όρκη, στο Al-Ma’mal Center for Contemporary Art στην ανατολική Ιερουσαλήμ και στο Princeton University Art Museum. Έχει μεταφράσει πολλά έργα του Jacques Derrida, του Philippe Lacoue-Labarthe και του Maurice Blanchot και πρόσφατα συν-μετέφρασε (και έγραψε την εισαγωγή για) τα απομνημονεύματα του Nadar, με τίτλο “Quand j’étais photographe”. Μια συλλογή από δοκίμιά του για τη φωτογραφία εκδόθηκε στα ισπανικά υπό τον τίτλο “La imagen en ruinas” και το βιβλίο του “Paper Graveyards: Essays on Art and Photography” (Νεκροταφεία από χαρτί: Δοκίμια για την τέχνη και τη φωτογραφία) αναμένεται σύντομα από τον εκδοτικό οίκο Princeton University Press.

Ο Zahid Chaudhary είναι αναπληρωτής καθηγητής αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Ειδικεύεται στις μετα-αποικιακές σπουδές, στον οπτικό πολιτισμό και στην κριτική θεωρία. Το πρώτο του βιβλίο, “Afterimage of Empire: Photography in Nineteenth-century” (Μετείκασμα της Αυτοκρατορίας: Φωτογραφία του 19ου αιώνα) αποτελεί ιστορικό και φιλοσοφικό απολογισμό της πρώιμης φωτογραφίας στην Ινδία, αναλύοντας πώς τα αισθητικά πειράματα στην αποικιακή φωτογραφική πρακτική ρίχνουν φως στη μεταβαλλόμενη φύση της αντίληψης και των εννοιών της αλήθειας, της μνήμης και της ενσωματότητας (embodiment). Το πρόσφατο βιβλίο του, “Impunity: Notes on a Global Tendency” (Ατιμωρησία: Σημειώσεις πάνω σε μια παγκόσμια τάση), αναλύει τις νομικές, οικονομικές, πολιτικές και αισθητικές πτυχές των πρακτικών ατιμωρησίας από τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι σήμερα, από τα μετα-αποικιακά κράτη μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βιβλίο εξετάζει ντοκιμαντέρ, σύγχρονη τέχνη, αναπτυξιακά έργα και αρχιτεκτονική. Ο Chaudhary έχει γράψει κείμενα για την ταινία “Children of Men” (Τα παιδιά των ανθρώπων) του Alfonso Cuarón και για τις αεροφωτογραφίες του Fazal Sheikh από το πρότζεκτ του με τίτλο “Desert Bloom”.

Ο Tom Cohen είναι καθηγητής αγγλικής φιλολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (SUNY) στο Άλμπανι και διευθυντής του Ινστιτούτου για την Κρίσιμη Κλιματική Αλλαγή. Είναι συγγραφέας των βιβλίων “Anti-Mimesis—from Plato to Hitchcock” (Αντι-μίμηση· Από τον Πλάτωνα μέχρι τον Hitchcock) και “Ideology and Inscription—'Cultural Studies' after Benjamin, de Man, and Bakhtin” (Ιδεολογία και γραφή· Οι «πολιτισμικές σπουδές» μετά τον Benjamin, τον de Man και τον Bakhtin), καθώς και του δίτομου έργου με τίτλο “Hitchcock’s Cryptonymies” (Οι κρυπτωνυμίες του Hitchcock). Έχει επίσης επιμεληθεί τον τόμο “Telemorphosis: Theory in the Era of Climate Change” (Τηλεμόρφωση: Η θεωρία στην εποχή της κλιματικής αλλαγής), και είναι συν-συγγραφέας, μαζί με την Claire Colebrook και τον J. Hillis Miller, του “Theory in the Disappearing Future—de Man on Benjamin” (Η θεωρία στο εξαφανιζόμενο μέλλον· ο de Man για τον Benjamin). Ο Cohen έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων αναθέσεων στην Ταϊλάνδη, χορηγούμενων από το ίδρυμα Fulbright, και στην Κίνα. Δοκίμιά του εμφανίζονται σε συλλογικούς τόμους και ειδικά τεύχη επιστημονικών περιοδικών σχετικά με τον Nietzsche και τα μίντια, τον πόλεμο, την ψηφιακή θεωρία, το υλιστικό πνεύμα, τις τεχνολογίες «του βιβλίου», την αποδόμηση και τη «ζωή», μεταξύ άλλων. Συγγραφικά του εγχειρήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη περιλαμβάνουν μια μονογραφία σχετικά με την ταινία “Bus 174” (Λεωφορείο 174) του Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Jorge Padilha και τον κινηματογράφο «μετά» τη βιοπολιτική, καθώς και μια μονογραφία για το πετρέλαιο και την εικόνα.

Ο Joan Fontcuberta είναι Ισπανός φωτογράφος που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Pompeu Fabra στη Βαρκελώνη. Στις πολλές φωτογραφικές εκδόσεις του περιλαμβάνονται τα: “Herbarium” (Φυτολόγιο), “Fauna” (Πανίδα), “Artificial History” (Τεχνητή ιστορία), “Sputnik”, “Twilight Zones” (Ζώνες του μεσονυκτίου), “Contranatura, Landscapes Without Memory” (Τοπία χωρίς μνήμη), “The Photography of Nature and the Nature of Photography” (Η φωτογραφία της φύσης και η φύση της φωτογραφίας) και “Joan Fontcuberta: Paralipomena”. Έχει επίσης δημοσιεύσει τέσσερα βιβλία με δοκίμια για τη φωτογραφία: “The Kiss of Judas: Photography and Truth” (Το φιλί του Ιούδα: Φωτογραφία και αλήθεια), “Science and Friction: Photography, Nature, Artifice” (Επιστήμη και προστριβή: Φωτογραφία, φύση, τέχνασμα), “Pandora’s Camera: Photogr@phy After Photography” (Η κάμερα της Πανδώρας: Φωτογρ@αφία μετά τη φωτογραφία) και, προσφάτως, “La Furia de las Imagenes” (Η οργή των εικόνων). Έχει αποσπάσει διάφορα βραβεία, μεταξύ των οποίων το μετάλλιο David Octavius Hill από τη Fotografisches Akademie GDL της Γερμανίας, το Chevalier de l’ordre des Arts et des Lettres του Υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας, το Εθνικό Βραβείο Φωτογραφίας στην Ισπανία και, το 2013, το διεθνές βραβείο φωτογραφίας Hasselblad.

Ο Raviv Ganchrow είναι μέλος του Ινστιτούτου Ηχολογίας (Sonology) του Πανεπιστημίου των Τεχνών στη Χάγη. Το έργο του ερευνά τις αλληλεξαρτήσεις μεταξύ του ήχου, του τόπου και της ακρόασης, μέσα από εγκαταστάσεις, κείμενα και την ανάπτυξη τεχνολογιών που διαμορφώνουν πίεση και ανιχνεύουν τις δονήσεις. Πρόσφατες εγκαταστάσεις του εξετάζουν τοποθεσίες σύγχρονης ακρόασης που εξαρτώνται από το περιβάλλον και σχετίζονται με τους περιβαλλοντικούς υπόηχους (Long-Wave Synthesis), τη μεταλλική πιεζοηλεκτρική (Quarzbrecciakammer), την υλικότητα της ραδιοφωνικής μετάδοσης (Radio Plays Itself, Forecast for Shipping και Spark-Gap) και τους ανηχωϊκούς θαλάμους (Padded Sounds). Το τελευταίο του έργο (Agora Circuit) επανακαλωδιώνει in-situ τις συνδέσεις μεταξύ ανθρώπων και ανόργανων υλών μέσω ενός επεκτατικού κυκλώματος στην αρχαία αγορά της Μεσσήνης. Το υπό εξέλιξη πρότζεκτ “Listening Subjects” δοκιμάζει ένα κύκλωμα περιβάλλοντος, στο οποίο η ακουστότητα, το χωρικό πλαίσιο και η υποκειμενικότητα είναι αμοιβαία αγώγιμα.

Η Λιάνα Θεοδωράτου είναι κλινική καθηγήτρια και διευθύντρια του προγράμματος ελληνικών σπουδών «Α. Σ. Ωνάσης» στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU). Είναι επίσης διευθύντρια του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Έρευνας του NYU στην Αθ​​ήνα. Έχοντας πραγματοποιήσει κλασικές σπουδές, τώρα ειδικεύεται στη νεοελληνική λογοτεχνία και στον πολιτισμό, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίηση, τον κινηματογράφο, τη μουσική και το θέατρο. Έχει εργαστεί στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και έχει υπηρετήσει στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της Ένωσης Νεοελληνικών Σπουδών. Έχει δημοσιεύσει ευρέως κείμενα για τη νεοελληνική ποίηση και τελειώνει ένα βιβλίο με τίτλο “Mourning Becomes Greece: Poetry of the Greek Civil War” (Το πένθος γίνεται Ελλάδα: Ποίηση του ελληνικού εμφυλίου πολέμου). Έχει επίσης μεταφράσει διάφορα έργα του Walter Benjamin, του Louis Althusser, του Michel Foucault και του Jacques Derrida στη νεοελληνική γλώσσα.

Ο Tom Keenan είναι αναπληρωτής καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας και διευθυντής του Προγράμματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Κολέγιο Μπαρντ στη Νέα Υό​ρκη. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιστρέφονται γύρω από τα μέσα ενημέρωσης και τις συγκρούσεις, τη λογοτεχνική και πολιτική θεωρία, τον ανθρωπισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη βία και την πολιτική. Στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει συνεργαστεί στενά με το Soros Documentary Fund, το “WITNESS” και το “Journal of Human Rights”. Είναι συγγραφέας του “Fables of Responsibility: Aberrations and Predicaments in Ethics and Politics” (Μύθοι ευθύνης: Παρεκκλίσεις και δυσχέρειες στην ηθική και στην πολιτική), καθώς και δοκιμίων πάνω σε θέματα επιτήρησης, ψηφιακού πολέμου και παγκοσμίων δικτύων πληροφόρησης. Μαζί με την Wendy Hui Kyong Chun, επιμελήθηκε τον τόμο “New Media, Old Media: A History and Theory Reader” (Νέα μέσα, παλιά μέσα: Αναγνωστικό ιστορίας και θεωρίας), μια συλλογή κειμένων που εξερευνούν την εποχή του ψηφιακού πολιτισμού. Είναι επίσης συν-επιμελητής των “The End(s) of Museum” (με τον John G. Hanhard), “The Human Snapshot” (με τον Tirdad Zolghadr) και “The Flood of Rights” (με τους Suhail Malik και Tirdad Zolghadr). Αποτελεί μέλος του συντακτικού προσωπικού και της συμβουλευτικής επιτροπής των περιοδικών “Journal of Human Rights”, “Grey Room” και “Humanity”.

Η Bouchra Khalili, γεννημένη στο Μαρόκο, είναι εικαστικός με έδρα το Βερολίνο. Μεγαλώνοντας μεταξύ της Καζαμπλάνκα και του Παρισιού, σπούδασε κινηματογράφο στη Σορβόννη και καλές τέχνες στην École Nationale Supérieure d’Arts. Η πρακτική της, βασισμένη στο φιλμ, στην εγκατάσταση, στη φωτογραφία και στην χαρακτική, εκφράζει τις σχέσεις μεταξύ της γλώσσας, της υποκειμενικότητας και των γεωγραφικών εξερευνήσεων. Κάθε ένα από τα έργα της ερευνά τις στρατηγικές και τους λόγους της αντίστασης, όπως διαμορφώνονται, αναπτύσσονται και γίνονται αντικείμενο αφήγησης από άτομα, συχνά μέλη πολιτικών μειονοτήτων, που το μοντέλο του έθνους-κράτους κατέστησε αόρατα. Ατομικές εκθέσεις της έχουν παρουσιαστεί στο MOMA της Νέας Υόρκης, στο MRS στη Βοστώνη, στο Jeu de Paume στο Παρίσι, στο MACBA στη Βαρκελώνη και στο Sessession στη Βιέννη. Έχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Ibsen και το Abraaj Art Prize. Το 2018 ήταν φιναλίστ για το βραβείο Hugo Boss του Guggenheim και για το βραβείο Artes Mundi. Είναι καθηγήτρια σύγχρονης τέχνης στην Εθνική Ακαδημία Τέχνης του Όσλο και ιδρυτικό μέλος του “La Cinémathèque de Tanger”, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού καλλιτεχνών με σκοπό την ανάπτυξη της κινηματογραφικής κουλτούρας στο βόρειο Μαρόκο.

Ο Yates McKee διδάσκει ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Πόλης της Νέας Υόρκης (CUNY) και είναι νας από τους οργανωτές στην κολεκτίβα MTL, Decolonize This Place και στο Εργαστήριο Δράσης για το Κλίμα στο CUNY. Είναι συγγραφέας του βιβλίου “Strike Art: Contemporary Art and the Post-Occupy Condition” (Τέχνη που «χτυπάει»: Η σύγχρονη τέχνη και η κατάσταση μετά το Occupy) και συν-επιμελητής του συλλογικού τόμου “Sensible Politics: The Visual Cultures of Nongovernmental Activism” (Αισθητές πολιτικές: Οι οπτικές κουλτούρες του μη κυβερνητικού ακτιβισμού). Κείμενά του συμπεριλαμβάνονται στα περιοδικά “October”, “Grey Room”, the “Oxford Art Journal”, “The Nation” και “Artforum”. Έχει γράψει για θέματα κλιματικής δικαιοσύνης μέσα στο έργο διαφόρων καλλιτεχνών, όπως των Subhankar Banerjee και Allora / Calzadilla.

Η Susan Meiselas είναι φωτογράφος του πρακτορείου Magnum και πρόεδρος του Ιδρύματος Magnum. Είναι γνωστή για τις φωτογραφίες της των στρίπερ του καρναβαλιού, για την κάλυψη της εξέγερσης στη Νικαράγουα, για την οπτική τεκμηρίωση θεμάτων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Λατινική Αμερική και για το εξαετές της πρότζεκτ όπου επιμελείται την εκατονταετή φωτογραφική ιστορία του Κουρδιστάν. Έχει παρουσιάσει ατομικές εκθέσεις στο Παρίσι, στη Μαδρίτη, στο Άμστερνταμ, στο Λονδίνο, στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο και στη Νέα Υόρ​κη, και το έργο της περιλαμβάνεται σε συλλογές σε όλο τον κόσμο. Έχει λάβει το χρυσό μετάλλιο Robert Capa για το «εξαιρετικό θάρρος και ρεπορτάζ» της στη Νικαράγουα, το Leica Award for Excellence, το βραβείο Engelhard από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης της Βοστόνης, το βραβείο φωτογραφίας του Ιδρύματος Hasselblad, το βραβείο Cornell Capa Infinity και το Harvard Arts Medal. Το 1992 ονομάστηκε υπότροφος του ιδρύματος MacArthur. Οι πιο πρόσφατες εκθέσεις της περιλαμβάνουν αναδρομικές παρουσιάσεις του έργου της στο Ίδρυμα Tàpies στη Βαρκελώνη, στο Jeu de Paume στο Παρίσι και στο SFMOMA.

H Rosalind Morris είναι καθηγήτρια ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Είναι συγγραφέας, μαζί με τον Daniel Leonard, του “The Returns of Fetishism: Charles de Brosses’s The Worship of Fetish Gods and its Legacies” (Οι επιστροφές του φετιχισμού: Η λατρεία των θεών φετίχ του Charles de Brosses και τα κληροδοτήματά του), του “Accounts and Drawings from Underground: East Rand Proprietary Mines, 1906” (Αναφορές και σχέδια από το υπέδαφος: East Rand Proprietary Mines, 1906), με τον William Kentridge, και του “That Which is Not Drawn: William Kentridge in Conversation with Rosalind Morris” (Αυτό που δεν έχει σχεδιαστεί: Ο William Kentridge σε συνομιλία με τη Rosalind Morris). Έχει επιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους “Can the Subaltern Speak? Reflections on the History of an Idea” (Μπορούν οι υποτελείς να ομιλούν; Σκέψεις πάνω στην ιστορία μιας ιδέας) και “Photographies East: The Camera and its Histories in East and Southeast Asia” (Φωτογραφίες Ανατολής: Η κάμερα και οι ιστορίες της στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία). Το 2011 η Morris ίδρυσε τη RoCaM Productions LLC για να δημιουργήσει την πρώτη της αφηγηματική ταινία μεγάλου μήκους. Με πρωταγωνιστές τους Bill Griffin και Eric T. Miller, το “Gertrude Stein’s Brewsie and Willie”, που κυκλοφόρησε το 2014, βασίζεται στη δική της διασκευή της τελευταίας νουβέλας της Stein, που εκδόθηκε το 1946. Με την συν-λιμπρετίστα Yvette Christiansë και τον συνθέτη Zaid Jabri, είναι δημιουργός μιας μεγάλης νέας όπερας με τίτλο “Cities of Salt” (Πόλεις άλατος), βασισμένης στο μυθιστόρημα του Abdelrahman Munif.

Ο Fred Moten είναι καθηγητής σπουδών επιτέλεσης (performance studies) στη Σχολή Καλών Τεχνών Tisch του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU). Εργάζεται στους τομείς των μαύρων σπουδών (black studies), των σπουδών επιτέλεσης, της ποιητικής και της κριτικής θεωρίας, καθώς και των σπουδών ήχου. Είναι συγγραφέας των “In the Break: The Aesthetics of the Black Radical Tradition” (In the Break: Η αισθητική της μαύρης ριζοσπαστικής παράδοσης), “Hughson’s Tavern”, “B. Jenkins”, “The Feel Trio”, “The Little Edges” (Οι μικρές άκρες), και μιας τρίτομης συλλογής με δοκίμια των οποίων ο γενικός τίτλος είναι “consent not to be a single being” (Η συγκατάθεση του να μην είσαι ένα μοναδικό ον). Ο Moten είναι επίσης συν-συγγραφέας, μαζί με τον Stefano Harney, του “The Undercommons: Fugitive Planning and Black Study” και, μαζί με την Wu Tsang, του “Who touched me? (If I Can’t Dance, I Don't Want to be Part of Your Revolution)”. Πρόσφατα συμμετείχε σε μια συζήτηση στη Σχολή Καλών Τεχνών Tisch με τίτλο «Τι διαφορά κάνει το ψηφιακό: Κρίσιμες συναντήσεις στις άκρες της ψυχανάλυσης και της τεχνολογίας».

Ο Jean-Luc Nancy είναι καθηγητής φιλοσοφίας στην Ευρωπαϊκή Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών (EGS), στην οποία κατέχει επίσης την έδρα Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Στρασβούργο και έχει φιλοξενηθεί ως καθηγητής σε πολλά πανεπιστήμια, όπως το Freie Universität στο Βερολίνο, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ίρβαϊν και το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ. Το έργο του είναι πολυποίκιλο και έχει γράψει για τους Descartes, Kant, Hegel, Heidegger, Lacan, Bataille, Blanchot και Derrida. Έχει διερευνήσει το θέμα της κοινότητας, τη φύση του πολιτικού, τον γερμανικό ρομαντισμό, την ψυχανάλυση, τη λογοτεχνία, την τεχνολογία και την ερμηνευτική, ενώ έχει γράψει αρκετά βιβλία για τις τέχνες και τις κινηματογραφικές και φωτογραφικές εικόνες, συμπεριλαμβανομένων των “Multiple Arts” (Πολλαπλές τέχνες), “The Ground of the Image” (Το έδαφος της εικόνας), “Portrait”, “The Muses”, “Being Nude: The Skin of Images” (Γυμνή ύπαρξη: το δέρμα των εικόνων) και “The Evidence of Film” (Τα στοιχεία του φιλμ).

Ο RaMell Ross είναι συγγραφέας, φωτογράφος και σκηνοθέτης με έδρα το Πρόβιντενς στο Ρόουντ Άιλαντ. Είναι υπότροφος του προγράμματος Mellon Gateway και επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Μπράουν. Το έργο του έχει παρουσιαστεί εκτενώς τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς, και ο ίδιος έχει λάβει επιχορηγήσεις από το Ινστιτούτο Sundance και το Ινστιτούτο Tribeca για το πειραματικό ντοκιμαντέρ του “Hale County This Morning, This Evening” (Το Hale County αυτό το πρωί, αυτό το απόγευμα), το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Sundance το 2018. Το “Hale County” απέσπασε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του U.S. Documentary Special Jury Award for Creative Vision στο Φεστιβάλ του Sundance το 2018, του Reva & David Logan Grand Jury Award στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Full Frame 2018 και του Βραβείου Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Βραβεία Gotham 2018. Ήταν επίσης υποψήφιο για ένα Όσκαρ το 2019.

Η Sharon Sliwinski είναι διεπιστημονική ερευνήτρια της οποίας το έργο δημιουργεί μια γέφυρα μεταξύ των πεδίων του οπτικού πολιτισμού, της πολιτικής θεωρίας και της πνευματικής ζωής. Το πρώτο της βιβλίο, “Human Rights In Camera” (Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην κάμερα), διερευνά την οπτική πολιτική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η συνεισφορά της στον τομέα των φωτογραφικών σπουδών είναι ευρεία και έχει πρόσφατα συν-επιμεληθεί τον συλλογικό τόμο “Photography and the Optical Unconscious” (Η φωτογραφία και το οπτικό ασυνείδητο). Το νεότερο έργο της Sliwinski διερευνά την κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική σημασία της ζωής των ονείρων, όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο της “Dreaming Dark Times” (Όνειρα σκοτεινών καιρών) και στο πρότζεκτ της “The Museum of Dreams” (Το μουσείο των ονείρων). Το 2017 συμπεριλήφθηκε στη Βασιλική Εταιρεία του Κολεγίου του Καναδά για Νέους Μελετητές, Καλλιτέχνες και Επιστήμονες και κατέχει την έδρα Rogers 2017-19 στις Σπουδές Δημοσιογραφίας και Νέας Τεχνολογίας της Πληροφορίας στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο. Έχει επίσης διατελέσει μέλος της ερευνητικής ομάδας που είναι γνωστή ως “Toronto Photography Seminar”.

Ο Eyal Weizman είναι καθηγητής χωρικών και οπτικών πολιτισμών και ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου Αρχιτεκτονικής Έρευνας στο Πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου. Το 2010 ίδρυσε την ερευνητική ομάδα Forensic Architecture. Το έργο της τεκμηριώνεται στην έκθεση και στο βιβλίο FORENSIS, καθώς και στο “Forensic Architecture: Violence at the Threshold of Detectability” (Forensic Architecture: Βία στο κατώφλι της ανίχνευσης) και σε πολυάριθμες εκθέσεις παγκοσμίως. Το 2007 ίδρυσε, με την Sandi Hilal και τον Alessandro Petti, την αρχιτεκτονική συλλογικότητα DAAR στο Beit Sabour στην Παλαιστίνη. Η δουλειά της συλλογικότητας τεκμηριώνεται στο βιβλίο “Architecture After Revolution” (Αρχιτεκτονική μετά την επανάσταση). Άλλα βιβλία του περιλαμβάνουν τα: “The Conflict Shoreline, Mengele’s Skull” (Η ακτογραμμή της σύγκρουσης, το κρανίο του Mengele), με τον Tom Keenan, “The Least of All Possible Evils” (Το λιγότερο από όλα τα πιθανά κακά), “Hollow Land” (Κούφια γη) και “A Civilian Occupation” (Μια κατοχή πολιτών). Είναι μέλος του συντακτικής επιτροπής των περιοδικών “Third Text”, “Humanity”, “Cabinet” και “Political Concepts”, και συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του Κέντρου Διερευνητικής Δημοσιογραφίας και στη Συμβουλευτική Επιτροπή Τεχνολογίας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης.