Γιάννης Τσαρούχης

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1910. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1928-34) με δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Παρθένη (μετά το 1932). Παράλληλα, την περίοδο 1930-34 μαθήτευσε στον Φώτη Κόντογλου και μυήθηκε στη βυζαντινή αγιογραφία. Το 1934 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη, το 1935 στο Παρίσι και το 1936 στη Νάπολη και στην Πομπηία. Το 1938 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση σε ένα άδειο κατάστημα στο Σύνταγμα και συμμετείχε στην Α΄ Ετήσια Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του Ζαππείου. Το 1940 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε στο αλβανικό μέτωπο. Το 1951 πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην Galerie d’Art du Faubourg στο Παρίσι και στη Redfern Gallery του Λονδίνου και τον επόμενο χρόνο αναδρομική έκθεση στο Βρετανικό Συμβούλιο στην Αθήνα. Το 1958 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας «Αρμός». Από το 1967 έως το 1980 έζησε στη Γαλλία. Ασχολήθηκε με την υφαντική, την εικονογράφηση εκδόσεων και, κυρίως, με τη σκηνογραφία. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους Κάρολο Κουν, Μάνο Χατζιδάκι, Μιχάλη Κακογιάννη και Μαρία Κάλλας. Το 1977 σκηνοθέτησε τις «Τρωάδες» στο πάρκινγκ της οδού Καπλανών. Το 1981 ίδρυσε στο Μαρούσι το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη. Από τους πλέον επιδραστικούς Έλληνες ζωγράφους του 20ού αιώνα, συνδύασε το μοντέρνο με την παράδοση, αντλώντας επιρροές από τον Henri Matisse, τον Καραγκιόζη, τον Θεόφιλο, τα φαγιούμ, τα νεοκλασικά σπίτια, τη βυζαντινή τέχνη και το μπαρόκ. Εξύμνησε το γυμνό αντρικό σώμα, ζωγραφίζοντας ναύτες, στρατιώτες και ποδοσφαιριστές ως Έρωτες και αγίους. Πολυγραφότατος, δημοσίευσε άρθρα, μελέτες και μεταφράσεις. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1989. Το 2021, με την ευκαιρία αναδρομικής του έκθεσης στο Wrightwood 659 στο Σικάγο, κυκλοφόρησε η ομότιτλη έκδοση, “Yannis Tsarouchis: Dancing in Real Life” (Sternberg Press).