Στέλιος Φαϊτάκης

Ο Στέλιος Φαϊτάκης (1976–2023, Αθήνα) υπήρξε από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες της γενιάς του. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2003), στο Γ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής με καθηγήτρια τη Ρένα Παπασπύρου, και μαθήτευσε στη βυζαντινή αγιογραφία κοντά στον Σώζο Γιαννούδη. Διαμόρφωσε μια ιδιότυπη εικαστική γλώσσα που συνέδεε την Κρητική Σχολή αγιογραφίας, το γκράφιτι, τη μεξικανική ζωγραφική και παραδόσεις της Ανατολής. Οι συνθέσεις του, πυκνές και αφηγηματικές, συνδύαζαν πολιτική σάτιρα με εικονογραφική ακρίβεια και διαρκή ένταση. Στο κέντρο της πρακτικής του βρισκόταν η αναζήτηση της ανθρώπινης κατάστασης, με υπαρξιακούς και κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς γύρω από την αδικία, τις αναταραχές και τη σχέση μας με την επιστήμη και την πνευματικότητα. Παράλληλα, ασχολήθηκε συστηματικά με τις πολεμικές τέχνες και παρακολούθησε σεμινάρια οστεοπαθητικής, τσι γκονγκ και παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής. Έργα του παρουσιάστηκαν στο Centre d’Art Contemporain της Γενεύης (2023), στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2017), στο μουσείο MISP της Αγίας Πετρούπολης (2017), στο Palazzo Cavour (2014), στο MOCA του Λος Άντζελες (2011), καθώς και σε εκθέσεις στις γκαλερί Rabouan Moussion, The Breeder και Allouche Benias. Συμμετείχε στην documenta 14 και στις πρώτες μπιενάλε Ρίγας, Κιέβου και Αθήνας. Το 2016 δημιούργησε μια μόνιμη τοιχογραφία στο Palais de Tokyo στο Παρίσι και συμμετείχε στο Εθνικό Περίπτερο της Δανίας στην 54η Μπιενάλε της Βενετίας.