Νικόλαος Γύζης

Γεννήθηκε στο Σκλαβοχώρι της Τήνου το 1842. Το 1850 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών (1854-64) και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου (1865-71). Το 1872 επέστρεψε για δύο χρόνια στην Αθήνα. Το 1874 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μόναχο, όπου άρχισε να καταπιάνεται με ελληνικά ηθογραφικά θέματα εμπνευσμένα από τη ζωή του χωριού. Ταξίδεψε στη Μικρά Ασία (1873), στη Βενετία (1874), στο Παρίσι (1876, 1878) και στο Τιρόλο (1881). Δημιούργησε έργα για τα Μουσεία Διακοσμητικών Τεχνών του Καϊζερσλάουτερν (1878-80) και της Νυρεμβέργης (1895-99), τα οποία καταστράφηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 1882 ξεκίνησε να διδάσκει στην Ακαδημία του Μονάχου. Το 1895 επισκέφτηκε για τελευταία φορά την Ελλάδα. Σχεδίασε αφίσες, διπλώματα και ανάγλυφα μετάλλια. Το ύστερο έργο του διακρίνεται για τον ιδεαλιστικό, αλληγορικό και μεταφυσικό του χαρακτήρα. Δεξιοτέχνης του σχεδίου και της φωτοσκίασης, θεωρείται από τους πρωτοπόρους της Σχολής του Μονάχου και ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους. Απεβίωσε στο Μόναχο το 1901. Αναδρομικές εκθέσεις του διοργανώθηκαν από την Εταιρεία Φιλοτέχνων στο Ιλίου Μέλαθρον (1928) και από την Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου (2001). Το 1953 εκδόθηκαν οι επιστολές του.