Κωνσταντίνος Παρθένης

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1878 ή το 1879. Φοίτησε στο Γαλλικό Σχολείο των Ιησουιτών (Saint François-Xavier), απ’ όπου αποφοίτησε το 1895. Από το 1897 έως το 1903 έζησε στη Βιέννη, όπου μαθήτευσε κοντά στον θεοσοφιστή ζωγράφο Karl Diefenbach και στον πορτρετίστα Berthold Dominik Lippay. Το 1900 συμμετείχε στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού και στην έκθεση που διοργάνωσε η Εταιρεία Φιλοτέχνων στην Αθήνα. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1903. Αγιογράφησε τις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου στον Πόρο (1906-07), του Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο (1908) και του Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο (1919). Την περίοδο 1909-11 έζησε στο Παρίσι και κατόπιν στην Κέρκυρα. Το 1917 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1920 πραγματοποίησε αναδρομική έκθεση στο Ζάππειο και τιμήθηκε με το Εθνικόν Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών. Το 1924 σχεδίασε το σπίτι και εργαστήριό του στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το 1929 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου δίδαξε μέχρι το 1947. Το 1938 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας «Τέχνη» και συμμετείχε στις εκθέσεις της (1917 και 1933). Το 1966, με πρωτοβουλία των μαθητών του, διοργανώθηκε ατομική του έκθεση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο. Θεωρείται «ποιητής-ζωγράφος», ο επιφανέστερος Έλληνας ζωγράφος της εποχής του. Εκσυγχρόνισε την ελληνική ζωγραφική και άσκησε μεγάλη επιρροή με το διδακτικό του έργο. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1967. Το 2023, η Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου διοργάνωσε αναδρομική έκθεση του έργου του.