Γεώργιος Βρούτος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1843. Σπούδασε γλυπτική στο Σχολείο των Τεχνών (1859-64) με δάσκαλο τον Γεώργιο Φυτάλη. Παράλληλα, από το 1859 εργάστηκε στο μαρμαρογλυφείο του Ιωάννη Κόσσου. Το 1866, με τη μεσολάβηση της βασίλισσας Όλγας, έλαβε υποτροφία και συνέχισε τις σπουδές του στη Ρώμη, αρχικά στη Γαλλική Ακαδημία και μετά στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά. Κατά την παραμονή του στην Ιταλία φιλοτέχνησε ένα από τα γνωστότερα έργα του, το «Πνεύμα του Κοπέρνικου», το οποίο για πολλά χρόνια κοσμούσε την έπαυλη του Νικολάου Θων στους Αμπελόκηπους. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1873 και άνοιξε δικό του μαρμαρογλυφείο στην Πλάκα.

Φιλοτέχνησε ανδριάντες (Κοραής, Ζάππας, Αβέρωφ, Σολωμός, Σερπιέρης), ταφικά μνημεία, προτομές, ανάγλυφα, θεούς και ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Το 1883 διορίστηκε καθηγητής της πλαστικής στο Σχολείο των Τεχνών, όπου δίδαξε έως τον θάνατό του. Το 1888 ανακηρύχθηκε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού. Το 1900 τιμήθηκε με βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού για το έργο του, «Έρωτας που σπάζει το τόξο του» ή, αλλιώς, «Έρως τοξοθραύστης» (περ. 1896). Υπήρξε ένας από τους πιο επιφανείς και παραγωγικούς γλύπτες της νεότερης Ελλάδας. Έντονα επηρεασμένος από τον Antonio Canova, υιοθέτησε στην τέχνη του τις αρχές του νεοκλασικισμού. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1909.