The Art of Waiting

Ekphrasis (2023)
Μια δημιουργία των Marc Da Costa και Matthew Niederhauser
Μονοκάναλο βίντεο υψηλής ευκρίνειας (HD, 1920x1080) με στερεοφωνικό ήχο
Συνοδευτικό βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο

Το “Ekphrasis” είναι ένα βίντεο έργο μηχανικής μάθησης και ένα πρότζεκτ καλλιτεχνικής έρευνας, που συνέλαβαν ο Matthew Niederhauser και ο Marc Da Costa. Διερευνά το πώς η ποίηση μπορεί να φωτίσει τα αλγοριθμικά συστήματα που συγκροτούν το σκηνικό της ζωής μας και τα οποία, όλο και περισσότερο, διαμορφώνουν το τι αισθανόμαστε και φανταζόμαστε. Στο έργο, η ποίηση του Κ. Π. Καβάφη γίνεται ένα φίλτρο και μια «εντολή» διερεύνησης της οπτικότητας των σημερινών εργαλείων μηχανικής μάθησης. Αυτές οι τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης είναι οι θαυμαστοί μάγοι της εποχής μας, τρομάζοντάς μας και συναρπάζοντάς μας. Ωστόσο, δεν αντλούν το υλικό τους από κάποιον υπερφυσικό κόσμο πέρα μακριά, αλλά αντιθέτως από το «πνεύμα του καιρού μας», όπως αυτό αποτυπώνεται στις εικόνες και στα κείμενα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Το ποιητικό έργο του Κ. Π. Καβάφη, στο σύνολό του, μπορεί να προσφέρει μια ματιά στο πώς τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης επιχειρούν να αναλύσουν και να ερμηνεύσουν τα πιο ποιητικά άκρα της γλώσσας. Άκρα που μπορούν να εμπνεύσουν και, συγχρόνως, να προκαλέσουν σύγχυση. Τα αποτελέσματα της έρευνας θα καταγραφούν σε μια έντυπη επιτομή, η οποία θα λειτουργήσει επίσης ως κώδικας για μια εγκατάσταση που θα εναλλάσσει απαντήσεις μηχανικής μάθησης στο καβαφικό έργο, ανάμεσά τους αναγνώσεις και οπτικές αποδόσεις επιλεγμένων ποιημάτων του από τεχνητή νοημοσύνη.

Τεό Τριανταφυλλίδης, That Feeling of Not Knowing, 2020 (αποσπάσματα)
Το έργο εκτέθηκε στο Aegean Business Lounge (Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών) από 21.05 έως 28.11.2025

Το έργο

That Feeling of Not Knowing, 2020 (αποσπάσματα), Λογισμικό/Προσομοίωση/Οθόνη HD, Gaming PC, Βασισμένο στο “Anti-Gone” του Connor Willumsen, Μια ανάθεση και παραγωγή του Onassis Culture

Το "That Feeling of Not Knowing" (2020) είναι μια ζωντανή προσομοίωση που λαμβάνει χώρα σε ένα έρημο νησί. Ο Σπάιντα και η Λύνξα, ένα παράδοξο ζευγάρι, είναι παγιδευμένοι μέσα σε μια ατελείωτη λούπα, ξαναζώντας μια κατασκευασμένη εκδοχή του παραδείσου. Ο χρόνος διευρύνεται καθώς αρχίζουν να αμφισβητούν τα θεμέλια της σχέσης τους και το προνόμιο της απόδρασης.

Ο καλλιτέχνης

Ο Τεό Τριανταφυλλίδης (γενν. 1988, Αθήνα) είναι ένας καλλιτέχνης που χτίζει εικονικούς χώρους και τα μέσα για να τους κατοικήσει το ανθρώπινο σώμα. Δημιουργεί σύνθετους κόσμους και συστήματα, όπου το εικονικό και το φυσικό συγχωνεύονται με παράξενους και ποιητικούς τρόπους. Οι δημιουργίες του εκδηλώνονται με διάφορες μορφές και μέσα: παραστάσεις, εμπειρίες μεικτής πραγματικότητας, παιχνίδια και διαδραστικές εγκαταστάσεις. Έχει μεταπτυχιακό (MFA) από το UCLA στον τομέα των Design Media Arts και πτυχίο αρχιτεκτονικής από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έχει παρουσιάσει έργα του σε μουσεία, ανάμεσά τους στο Hammer Museum του Λος Άντζελες, στο NRW Forum του Ντίσελντορφ και στο House of Electronic Arts στη Βασιλεία της Ελβετίας. Συμμετείχε στο Hyper Pavilion στην Μπιενάλε της Βενετίας του 2017 και στην Μπιενάλε της Αθήνας του 2021 “Eclipse”. Το 2020 παρουσίασε το έργο του, “Anti-Gone”, στο φεστιβάλ Sundance στις ΗΠΑ, σε ανάθεση και παραγωγή του Onassis Culture. Ζει και εργάζεται μεταξύ Αθήνας και Λος Άντζελες και εκπροσωπείται από την γκαλερί The Breeder στην Αθήνα και τη Meredith Rosen στη Νέα Υόρκη.

Τεό Τριανταφυλλίδης X Onassis Culture

O Τεό Τριανταφυλλίδης έχει μια σταθερή συνεργασία με το Onassis Culture. Τα ψηφιακά έργα του, “Prometheus” (2017), “Nike” (2018), “Anti-Gone” (2020) και “That Feeling of Not Knowing“ (2020), ανήκουν στη Συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση. Ο Τριανταφυλλίδης έχει υπάρξει Υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, Onassis AiR Fellow (2024-25) και μέλος του Onassis ONX. Συμμετείχε στα “Plásmata II: Ioannina” το 2022, με την οσφρητική εγκατάσταση “BugSim (Pheromone Spa)”, ένα πλούσιο τοπίο αρωμάτων με μια τεράστια ψηφιακή οθόνη και μεγάλα γλυπτά – αναφορές στις περίτεχνες δομές που χτίζονται από αποικίες μυρμηγκιών. To 2020 συμμετείχε με το εμβυθιστικό βίντεο «Σημειώσεις για την Ετοιμότητα: Βήμα 1» στην πρωτοβουλία του Ιδρύματος Ωνάση ENTER, όπου κατά την περίοδο της πανδημίας καλλιτέχνες δημιούργησαν έργα μέσα σε 120 ώρες. Το 2024 συμμετείχε στο “Group Hug” του Onassis ONX, μια πρωτοποριακή έκθεση με βιντεοπαιχνίδια-εγκαταστάσεις μεγάλης κλίμακας στη Νέα Υόρκη.

Robert Wilson, Kool: Snowy Owl (Horizontal Blue), 2006, έκδοση 2 (από 2), σε μουσική του Carl Maria von Weber και ενορχήστρωση του Peter Cerone, 65΄ HD Video

Το έργο εκτέθηκε στο Aegean Business Lounge (Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών) από 14.02 έως 20.05.2025

Το έργο Kool: Snowy Owl (Horizontal Blue), μέρος της σειράς των “Video Portraits”, είναι ένα κράμα της δημιουργικότητας του Ρόμπερτ Ουίλσον σε διαφορετικά πεδία: στη σκηνοθεσία όπερας, τη ζωγραφική, τη χορογραφία, τη σκηνογραφία και τον φωτιστικό και ηχητικό σχεδιασμό. Τη μουσική σύνθεση υπογράφει o Carl Maria von Weber – ένας από τους πιο σπουδαίους ενορχηστρωτές όλων των εποχών. Το βίντεο υψηλής ευκρίνειας προσδίδει βάθος και καθαρότητα στην κινούμενη εικόνα, επιτρέποντάς της να μιμηθεί μια θεατρική σκηνή που με τη σειρά της μιμείται την πραγματική ζωή. Η κουκουβάγια στον αρχαιοελληνικό κόσμο συμβολίζει τη σοφία, ενώ η λευκή κουκουβάγια αποτελεί ένα σπάνιο είδος που μπορεί να παραμένει άγρυπνη τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με αυτό το έργο που παίζει σε λούπα. Η λέξη kool του τίτλου σημαίνει «να προσέχεις με το μάτια σου», αλλά η εκφορά της μιμείται επίσης τον ήχο που κάνει το ζώο. Αν θέλει κανείς να παρατηρήσει τις ανεπαίσθητες κινήσεις της κουκουβάγιας, θα πρέπει να παραμείνει ακίνητος για αρκετή ώρα, προκειμένου να κατανοήσει με πόση διακριτικότητα και συγκέντρωση περνά τη ζωή της. Ο Ουίλσον αποκαλεί αυτά τα πορτρέτα «τεκμήριο της εποχής μας» και το συγκεκριμένο έργο λειτουργεί ως μια οπτική εμπειρία της ύπαρξης.

Σχετικά με τον Robert Wilson

«Ο Robert Wilson είναι μια εμβληματική μορφή του πειραματικού θεάτρου κι ένας εξερευνητής του σκηνικού χώρου και χρόνου». — The New York Times

Γεννημένος στην πόλη Γουέικο του Τέξας, ο Ρόμπερτ Ουίλσον είναι ένας κορυφαίος θεατρικός και εικαστικός καλλιτέχνης, γνωστός για την πρωτοποριακή σύνδεση του χορού, της κίνησης, του φωτισμού, της γλυπτικής, της μουσικής και του κειμένου. Στις παραγωγές του, οι οποίες έχουν αποθεωθεί διεθνώς για την αισθητική και συναισθηματική τους δύναμη, έχει συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα του καλλιτεχνικού και λογοτεχνικού στερεώματος, όπως είναι οι Heiner Müller, Tom Waits, Susan Sontag, Laurie Anderson, William Burroughs, Lou Reed, Jessye Norman και Anna Calvi. Στις επιτυχημένες παραστάσεις του περιλαμβάνονται Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ του Samuel Beckett, Η όπερα της πεντάρας των Bertolt Brecht και Kurt Weill και η Τραβιάτα του Giuseppe Verdi. Τα σχέδια, οι πίνακες ζωγραφικής και τα γλυπτά του έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμες διακρίσεις, ανάμεσά τους με υποψηφιότητα για Πούλιτζερ, βραβεία Premio Ubu και Χρυσό Λέοντα στην Μπιενάλε της Βενετίας. Είναι Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων και Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Μάθετε περισσότερα για τον Robert Wilson.

Robert Wilson X Onassis Culture

Το 2013, ο Ρόμπερτ Ουίλσον παρουσίασε 43 βίντεο πορτρέτα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, στην έκθεση Video Portraits, στα οποία συνδυάζει τις τέχνες του κινηματογράφου, του θεάτρου, της ζωγραφικής και της μουσικής για να διερευνήσει πώς οι σύγχρονες οθόνες λειτουργούν ως «παράθυρα» που μας μεταφέρουν σε άλλους κόσμους. Τα πορτρέτα αυτά, τα οποία παρουσιάζουν καλλιτέχνες, ζώα, διανοουμένους και ηθοποιούς, διακρίνονται για τα ζωηρά τους χρώματα, τα υπαινικτικά κείμενα και τη μοναδική τους μουσική. Ο ίδιος ο Ουίλσον τα περιέγραψε ως «τεκμήριο της εποχής μας» και «προσωπογραφίες». Έργα όπως τα Juliette Binoche, Isabella Rossellini και Kool: Snowy Owl (Horizontal Blue) αποτελούν μέρος της Onassis Collection. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, ο καλλιτέχνης παρουσίασε το αισθητικό του σύμπαν μέσα από μια περφόρμανς που αποτύπωνε τη δημιουργική διαδικασία του. Το 2017, ο Ουίλσον επέστρεψε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, παρουσιάζοντας το Γράμμα σε έναν άντρα, με πρωταγωνιστή τον Mikhail Baryshnikov. Μέσα από τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Ουίλσον και τη δυνατή ερμηνεία του Μπαρίσνικοφ, η παράσταση εξέτασε την ψυχολογική διαπάλη και την καλλιτεχνική κληρονομιά του Vaslav Nijinsky, προσφέροντας μια έντονα συναισθηματική εμπειρία.