Άτιτλο

Ο Απόστολος Γεωργίου αναπτύσσει μια ανθρωποκεντρική ζωγραφική που μοιάζει με σκηνοθετημένα καρέ. Ζωγραφίζει εκ του φυσικού, μέσα από παρατήρηση και προσωπικά βιώματα. Από μικρά καθημερινά επεισόδια χτίζει μυθολογίες της οικειότητας, ανοίγοντας τον ιδιωτικό χώρο στο βλέμμα των άλλων. Στα έργα του πρωταγωνιστούν αντιήρωες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στον κόσμο. Το αίσθημα της μοναξιάς, της αδυναμίας και της αποξένωσης του σύγχρονου ανθρώπου διαπερνά τις σκηνές, συχνά με κωμικοτραγική διάθεση. Η μελαγχολία και η χαρά συνυπάρχουν σε ένα κοινό πεδίο κριτικής επανεξέτασης ταυτοτήτων, σχέσεων και κοινωνικών ρόλων. Στον συγκεκριμένο πίνακα, μια φιγούρα ξαπλώνει στο κρεβάτι με την πλάτη στραμμένη προς εμάς. Ο σχεδόν θεατρικός χώρος δομείται με λίγα, κοφτά επίπεδα χρώματος. Το σώμα απλώνεται οριζόντια, όμως ένα χέρι υψώνεται κάθετα, κρατώντας ένα κόκκινο ύφασμα: σκέπασμα και ταυτόχρονα σήμα, μια χειρονομία που διακόπτει την ανάπαυση. Οι δυναμικές γραμμές και οι αντανακλάσεις του φωτός κάνουν τις πτυχώσεις σχεδόν γλυπτικές. Η εικόνα ισορροπεί ανάμεσα στο οικείο και το παράξενο, στο «κοιμάται» και στο «ξυπνάει», σαν ρυθμός που επαναλαμβάνεται μέσα στην ημέρα. Η αφήγηση μένει μισή, σαν να ζητά από τον θεατή να συμπληρώσει τι προηγήθηκε και τι θα ακολουθήσει.