Γεωγραφία (Εικόνες στην ύλη)

Η Ρένα Παπασπύρου χρησιμοποιεί όρους όπως «γεωγραφίες», «επεισόδια» και «εικόνες στην ύλη» για να περιγράψει τις βασικές κατευθύνσεις μιας πολύπλευρης πρακτικής που εκτείνεται από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως σήμερα. Το 1982, στην τρίτη ατομική της έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Δεσμός στην Αθήνα, παρουσίασε τη σειρά «Γεωγραφίες», η οποία ουσιαστικά εγκαινίασε την ευρύτερη ενότητα «Εικόνες στην ύλη». Αφετηρία της έρευνάς της είναι ο αστικός χώρος: από εκεί επιλέγει και φέρνει στο προσκήνιο φύλλα μετάλλου, πόρτες, σανίδες, κομμάτια τοίχων, πλακίδια, σκόνη και άλλα υλικά κατάλοιπα. Την ενδιαφέρει η ύλη ως φορέας εικόνων που αποκαλύπτονται στην επιφάνειά της, συχνά μέσα από τη σταδιακή φθορά του χρόνου. Στο συγκεκριμένο έργο, μια αποτοιχισμένη επιφάνεια γίνεται πεδίο ανάγνωσης: με μολύβι επισημαίνει τις φαινομενικά «τυχαίες φόρμες» των ρωγμών, μετατρέποντάς τες σε εκτάσεις, χώρες, σύνορα και θάλασσες – σε γεωγραφίες. Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης Κατερίνα Κοσκινά, οι παρεμβάσεις αυτές ενισχύουν την «εικονοποιητική δυνατότητα της ύλης». Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην έκθεση «Εικόνες που αναδύονται», στο πλαίσιο του Europalia (Αμβέρσα, 1982), και αργότερα, μεταξύ άλλων, στην έκθεση «Γεωμετρίες» (2018) σε διοργάνωση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.