Epoxy Sculpture #3 (hanging transparent sandbags)

Η πρακτική της Δανάης Ανεσιάδου συχνά ανταποκρίνεται στην όξυνση των πολιτικών, κοινωνικών και πνευματικών κρίσεων του παρόντος. Σε μια πρόσφατη πράξη αποδέσμευσης από την ύλη, συγκέντρωσε προσωπικά της αντικείμενα και τα εγκιβώτισε σε εποξική ρητίνη, αναμειγνύοντας μεταλλικά ρινίσματα και κρυστάλλους χαλαζία για να δημιουργήσει «οργονίτες», συσκευές που συνδέονται με τη μετατροπή της αρνητικής ενέργειας σε θετική. Η χειρονομία αυτή μετασχηματίζει όχι μόνο τα υλικά της υπάρχοντα, αλλά και το φορτίο χρήσης, προσκόλλησης και μνήμης που πιστεύεται ότι κουβαλούν. Εδώ, η ρητίνη παίρνει τη μορφή σάκων άμμου που παρουσιάζονται σε ανάρτηση, με τη διαφάνειά τους να αποκαλύπτει ένα προσωπικό αρχείο χωρίς ιεραρχία: καλώδια και φορτιστές, ένα iPod, αναισθητική κρέμα, ένα μικρό πλαστικό κηροπήγιο από την τούρτα των 39ων γενεθλίων της, καθρέφτης, εργαλείο μασάζ κεφαλής, γάντζοι, καταγραφικό φωνής, ζώνη, ένα ξεχασμένο τηλεχειριστήριο, σκεύη κουζίνας. Μια ταινία LED είναι συνδεδεμένη με μπαταρία που εξέχει αλλά παραμένει ανενεργή. Το φως δεν θα ανάψει ποτέ. Η ενέργεια υπόσχεται, αλλά τελικά η υπόσχεση δεν εκπληρώνεται. Αντί να προσθέτει αντικείμενα σε έναν ήδη κορεσμένο κόσμο, η Ανεσιάδου επαναχρησιμοποιεί ό,τι υπάρχει. Το έργο δημιουργήθηκε για την ατομική έκθεση, “D POSSESSIONS”, που φιλοξενήθηκε στο WIELS των Βρυξελλών (2023) και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα (2023–2024).