Düsseldorf (2018) #1

Αφετηρία για τη φωτογραφία της Μαρίας Χασάπη είναι η ζωντανή της εγκατάσταση, “STAGING”, στο K20 του Ντίσελντορφ (2017). Πρόκειται για μια περφόρμανς σε ένα έντονο ροζ χαλί, με ατμοσφαιρικό ηχητικό περιβάλλον. Η περφόρμερ κινείται σε μετρημένο ρυθμό, μεταμορφώνοντας το σώμα της με αργές, σχεδόν ανεπαίσθητες μετατοπίσεις, σε έναν δίωρο χορογραφικό κύκλο που επαναλαμβάνεται κατά τις ώρες λειτουργίας του μουσείου. Η Χασάπη αναφέρει: «Δουλεύω με τη φωτογραφία για να διευρύνω τις δυνατότητες της ζωντανής παρουσίας μέσα από την ψηφιακή τεχνολογία. Η φωτογραφία μπορεί να καταγράψει μια άλλη όψη του έργου που ίσως δεν είχε ληφθεί υπόψη κατά τη δημιουργία του». Εξερευνά την ακινησία και ανατρέπει όσα περιμένουμε από μια ζωντανή περφόρμανς, περιγράφοντας την περφόρμερ να κινείται ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο, στον χορό και τη γλυπτική, στο ζωντανό σώμα και την ακίνητη εικόνα, στο θεαματικό και το καθημερινό. Προσθέτει: «Όσο περισσότερο δουλεύω με την ιδέα της ακινησίας, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι το ζωντανό σώμα δεν μπορεί ποτέ να είναι ακίνητο. Ένα πετάρισμα του ματιού, ή απλώς η αναπνοή, κρατά το σώμα ζωντανό. Η ακινησία δεν υπάρχει μέσα στη ζωντάνια. Αυτό είναι το παράδοξο». Στη φωτογραφία, η μορφή της Χασάπη πολλαπλασιάζεται επτά φορές, ενώ στην υφή του χαλιού αποτυπώνονται ίχνη της κίνησής της.