Risk, ένα εξομολογητήριο
ΓΡΑΦΕΙ Η ΛΗΔΑ ΜΠΟΥΖΑΛΗ
   

‒ Ποιος θέλει να χορέψει μαζί μου;

Πέντε χορευτές «τα δίνουν όλα» στη Μικρή Σκηνή της Στέγης υπό τους εκκωφαντικούς μουσικούς ρυθμούς των 80s. Bee Gees, Donna Summer, Michael Jackson, ντισκόμπαλες, λαμέ, λίκρα και μεγάλα σκούρα γυαλιά. Η σκηνή είναι η μικρογραφία της ζωής και οι πέντε χαρακτήρες (η Ιωάννα Αποστόλου, η Νικολέτα Καρμίρη, η Σεσίλ Μικρούτσικου, ο Γιάννης Νικολαΐδης και ο Ηλίας Χατζηγεωργίου της ομάδας Griffόn) συμμετέχουν στο παιχνίδι ‒ στον χορό της ζωής.

Η ευτυχία στη ζωή προϋποθέτει ρίσκο. Παίρνουμε όμως το ρίσκο να είμαστε ευτυχισμένοι;

«Κάτω από πολύ προσωπικές συνθήκες γεννήθηκε το ιδιοσυγκρασιακό Risk», εξηγεί η χορογράφος Ιωάννα Πορτόλου, «μια παράσταση που δημιουργήθηκε από την ανάγκη μου να φτιάξω πάνω στη σκηνή ένα εξομολογητήριο, να φέρω υπό μια έννοια στο φως αυτά που κρύβονται στο σκοτάδι. Στη συνθήκη ενός πάρτι, με τις ξεσηκωτικές μουσικές των 80s, πέντε χορευτές ξεκινούν μια περιπετειώδη διαδρομή εξερεύνησης, μέσα από τον χορό και τον λόγο». Άλλοτε ως μονάδες, άλλοτε ως ομάδα και άλλοτε σαν αγέλη, δοκιμάζουν διαρκώς τις μεταξύ τους σχέσεις. Όμως ο μονός αριθμός του συνόλου ανατρέπει διαρκώς τις ισορροπίες, διαταράσσοντας τις σχέσεις των μελών της ομάδας.

Ένας συνεχόμενος παλμός δονεί ομοιόμορφα τα χορευτικά κομμάτια, ο παλμός της ζωής. «Η ζωή είναι ρίσκο, μπορώ να συμμετέχω; Θέλω να συμμετέχω;» «Είναι άγρια η μοναξιά που μπορείς να νιώσεις σε ένα πάρτι», λέει ο Γιάννης. «Και είναι λυτρωτικό να νιώθεις ότι και οι άλλοι νιώθουν μοναξιά», συμπληρώνει ο Ηλίας. 

Τα υπαρξιακά ερωτήματα κυριεύουν κατά κύματα τους πέντε χαρακτήρες και καθένας τους διανύει «μια φθίνουσα πορεία προς την πιο σκοτεινή πτυχή του». Από το εκτυφλωτικό φως στο υπαινικτικό σκοτάδι και πάλι πίσω, ο Τάσος Παλαιορούτας δημιούργησε ένα υπαρξιακό σύμπαν πολλών διαστάσεων, παίζοντας με το φαίνεσθαι και τα πραγματικά συναισθήματα. Ο Αντώνης Παλάσκας ανέλαβε όχι απλώς τη μουσική επένδυση, αλλά και τη μουσική δραματουργία, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της παράστασης. «Προσπάθησα να φτιάξω ένα τοπίο», εξηγεί. «Ένα τοπίο αβέβαιο, σκοτεινό και φωτεινό. Να εμφανίσω την οικειότητα που έχουμε όλοι με αυτά τα κομμάτια. Να βουτήξω σε κύματα και να βγω στην άλλη όχθη». 

Πέρα από τον ξέφρενο χορό και τη σωματική κίνηση, οι πέντε χαρακτήρες μοιράζονται τις σκέψεις τους, χρησιμοποιώντας τα μικρόφωνα που βρίσκονται τοποθετημένα στην άκρη της σκηνής.

Εκφράζουν τις μύχιες επιθυμίες τους:

Θέλω να μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Θέλω να μπορώ να αποτύχω…

Τις ανασφάλειές τους:

Νικολέτα, είμαι όμορφη;

Την αγανάκτησή τους: 

Είμαι ο Ηλίας, το καλό παιδί…

Η χρήση του προφορικού λόγου για πρώτη φορά σε παράστασή της ήταν ένα ρίσκο και για την ίδια τη χορογράφο. «Ήξερα ότι ήθελα να υπάρχει προφορικός λόγος, αλλά δεν το είχα ξανακάνει», εξηγεί η Ιωάννα Πορτόλου. «Το κείμενο προέκυψε από τον αυτοσχεδιασμό της ομάδας. Το αφήσαμε επίτηδες αδούλευτο, χωρίς να επέμβουμε στον παραληρηματικό του χαρακτήρα. Δεν δουλέψαμε σαν σκηνοθέτης και ηθοποιοί, αλλά ως χορογράφος και χορευτές». «Μεγάλο μέρος της δουλειάς μας ήταν αναλυτικό, και έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε λέξεις. Ήταν εργαλείο ο λόγος», προσθέτει η Νικολέτα. 

Πόσο χρειάστηκε η ομάδα ένα δίχτυ ασφαλείας στη διαμόρφωση της παράστασης; «Στην πρόβα μάς διευκόλυνε το ότι είχαμε μια κλειστή ομάδα, όπου στήριζε ο ένας τον άλλο», λέει η χορογράφος. «Αυτό ήταν απαραίτητο, γιατί ήταν σαν να κάναμε ένα βήμα στο κενό. Δεν ξέραμε το αποτέλεσμα».

Το Risk, μια παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, που παρουσιάστηκε από τις 15 έως και τις 18 Ιανουαρίου 2018, θέλησε να αναδείξει το γεγονός ότι πίσω από αυτό που βλέπουμε στην καθημερινή ζωή γύρω μας κρύβεται πάντα κάτι άλλο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό το άγριο πάρτι που αλληγορικά μας οδηγεί στο παιχνίδι της ζωής και της διαρκούς ενηλικίωσης. 

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας