Πρώτη φορά μαραθωνοδρόμος
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ
   

Tον πρώτο σου μαραθώνιο μπορείς να τον προσεγγίσεις με δυο τρόπους. Ο ένας είναι φιλελεύθερος και ατομικιστικός – θυμίζει Adam Smith. «Εγώ μπορώ να κάνω τον μαραθώνιο, εγώ μπορώ να υπερβώ τον εαυτό μου, με δυο ακουστικά στα αυτιά και με τη μουσική μου». Έτσι, ξεκινάς μια προετοιμασία από αρχές φθινοπώρου, ανεβάζοντας χιλιομετρικές αποστάσεις σε κάθε προπόνηση κλιμακωτά, προσέχοντας τη διατροφή, με το GPS και μετρητές στο ρολόι στο αριστερό σου χέρι, σερφάροντας στο διαδίκτυο για τις προπονήσεις που πρέπει να κάνεις. Παλεύεις καθημερινά με τους χρόνους σου και τον εαυτό σου. Με αυτόν τον τρόπο ίσως τα καταφέρεις πολύ καλά, πιθανώς θα περάσεις πάρα πολλούς κατά τη διάρκεια του αγώνα, ίσως αν είσαι αθλητής ή αθλήτρια να βγεις και στην πρώτη εξάδα. Είσαι όμως μόνος με τον εαυτό σου στη διαδικασία αυτήν και, δυστυχώς, δεν έχεις ανακαλύψει το αληθινό πνεύμα του Μαραθωνίου: το πνεύμα αυτό, που βρίσκεται πέρα από τις ντουντούκες και τις σημαίες χορηγών· το πνεύμα αυτό, που μέσα στις χιλιετίες έχει ξεχαστεί αλλά μια μικρή ομάδα δρομέων του Συνδέσμου Υποτρόφων προσπαθεί να μας το θυμίσει…

Ο δεύτερος τρόπος προσέγγισης είναι αυτός του Αθηναίου μαραθωνοδρόμου, που διέσχισε αυτά τα χιλιόμετρα με την αρματωσιά του, όχι για να σπάσει ένα παναθηναϊκό ρεκόρ ή να τον επιβραβεύσουν οι συμπολίτες του ‒όπως αναμένουν πολύ δρομείς‒ αλλά για να χαρεί η ομάδα του, για να πει στους άμαχους Αθηναίους ότι η στρατιωτική του αποστολή και μαζί της όλη η Αθήνα νίκησαν τους ανίκητους Πέρσες. Δεν σταματάει πουθενά γιατί οι συμπολίτες του θεωρούν βέβαιο το θλιβερό γεγονός της συντριβής στον Μαραθώνα από τους πολυπληθέστερους Πέρσες. Κάθε λεπτό είναι γι' αυτούς αγωνία, κάθε δευτερόλεπτο πόνος. Για τον μαραθωνοδρόμο όμως κάθε λεπτό είναι χαρά και κάθε δευτερόλεπτο ελπίδα, αφού τη θλίψη και τον πόνο των συμπολιτών του θα σπάσει το χαρμόσυνο μήνυμά του. Ο δικός μας λοιπόν κλασικός μαραθώνιος γίνεται για την ομάδα, όχι για εμάς που τρέχουμε. Η προπόνηση γίνεται σε μια ομάδα όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο, όπου ο γρήγορος περιμένει και ενθαρρύνει τον αργό σαν να πρόκειται να πολεμήσουμε ο ένας δίπλα στον άλλον. 

Αυτό συνεχίζεται την ημέρα της μάχης. Συναντιόμαστε οι υπότροφοι, με το ίδιο μπλουζάκι, κοντά στον τύμβο του Μαραθώνα πριν από τον αγώνα, στην πορεία χτυπάμε ο ένας την παλάμη του άλλου αν βρεθούμε αντίκρυ, όπως στα πρώτα 5 χλμ, όπου ξεχωρίζουν οι γρήγοροι από τους αργούς της ομάδας. Στα 15 χλμ περνάω μια υπότροφο και δίνουμε κουράγιο ο ένας στην άλλη. Στα 25 χλμ η υπότροφος με φτάνει, αλλά με τραβάει με τον ρυθμό της άλλα 4 χλμ ενώ σκέφτομαι να τα παρατήσω. Στα 30 χλμ ο κόσμος φωνάζει «κουράγιο Μανώλη», «μπράβο Μανώλη» ‒ αρχικά νομίζεις ότι όλοι σε ξέρουν αλλά μετά διαπιστώνεις ότι διαβάζουν το όνομά σου κάτω από το νούμερό σου στο μπλουζάκι. Στα 39 χλμ φίλοι και φίλες τρέχουν δίπλα σε εμένα με τα τζιν, τα φουστάνια, τα μποτάκια, τα ποδήλατά τους, και μου δίνουν φτερά στα πόδια, κάνοντάς με να απορώ πώς, ακόμη και αργοπορημένος, προκαλώ στην ομάδα περηφάνια και χαρά. Στην τελευταία κατηφόρα πριν από το γήπεδο ο αδερφός, η αδερφή μου και τα παιδιά της μου χαμογελούν ενθαρρυντικά και, όταν μπαίνω στο Καλλιμάρμαρο για το τελευταίο κατοστάρι, φίλοι μου και υπότροφοι, που περάσαμε μαζί όλη την προετοιμασία μέχρι σήμερα, ζητωκραυγάζουν και με κάνουν να τρέξω όσο δεν φανταζόμουν ότι μπορώ. Δρομέα μας, υπότροφέ μας, καλώς ήρθες στο Καλλιμάρμαρο, καλώς ήρθες στο «εμείς».

Αυτόν τον δεύτερο τρόπο προσέγγισης του Μαραθωνίου ήθελα να σας μεταφέρω, τον τρόπο που μας θύμισε πριν από μισόν αιώνα στη Βοστόνη ο Στέλιος Κυριακίδης· τον τρόπο που τρέχεις για την ομάδα σου, που νιώθεις μέρος της χαράς και της παρηγοριάς της, που, όταν πια κάποτε δεν θα μπορείς ίσως να τρέξεις, θα θυμάσαι την ομάδα πιο πολύ από τον χρόνο που έκανες εκείνη την ημέρα· αυτήν τη δεύτερη προσέγγιση, που εδώ και διακόσια χρόνια την έχει τόσο ανάγκη ο τόπος μας ‒ο οποίος προσπαθεί αλλά δεν έχει καταφέρει να περάσει από το «εγώ» στο «εμείς»‒ και που ένας κλασικός μαραθώνιος και η δράση ενός Ιδρύματος μπορεί να μας τη θυμίσουν, έχοντας άλλωστε και δύο κοινά μεταξύ τους: γεννήθηκαν μέσα στα δάκρυα για τον θάνατο νεαρού παλληκαριού, αλλά φύγαν από τη θλίψη του «εγώ» στη χαρά του «εμείς».


(O Μανώλης Λασκαρίδης είναι δικηγόρος Αθηνών παρ' Αρείω Πάγω.)

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας