Χορός
Άρια Μπουμπάκη
 

Η χορογράφος Άρια Μπουμπάκη, υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, συμμετείχε στο 4ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων της Στέγης με το έργο 162 dance meetings. Πρόκειται για ένα χορευτικό πρότζεκτ που στηρίζεται στην ανθρώπινη, σωματική συνάντηση και ερευνά πώς μπορεί ένα χορευτικό έργο να συνδεθεί με την κοινωνία που το περιβάλλει, το γεννάει και το παρακολουθεί. Ψάχνοντας τον «ανθρώπινο χορό» σε ένα πρώην γκαράζ, η χορογράφος έκανε προσωπικές, χορευτικές συναντήσεις με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους της πόλης, έχοντας ως μέσο επικοινωνίας την κίνηση και τον χορό.

Ογδόντα ένα τολμηρά σώματα βίωσαν εκατόν εξήντα δύο χορευτικές συναντήσεις οδηγώντας τη χορογράφο στη δημιουργία ενός σόλο-απoστάγματος αυτού του μεγάλου χορευτικού ανταμώματος, καθώς και μιας έκθεσης με την καταγραφή (documentation) όλης της έρευνας. 


Ζωή Δημητρίου
 

Το Peregrinus, μια site-specific περφόρμανς-εγκατάσταση της χορογράφου Ζωής Δημητρίου, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση από τις 10 έως τις 14 Μαΐου, στο πλαίσιο του Fast Forward Festival 4. Ο τίτλος του έργου είναι μια λατινική λέξη που επιδέχεται πλήθος ερμηνειών: «προσκυνητής» αλλά και «περιηγητής», «ξένος» και «ταξιδιώτης», «αυτός που έρχεται από κάπου αλλού», καθώς και «προσωρινός κάτοικος». 

Πριν από πέντε χρόνια, με το έργο της You May! η εγκατεστημένη στο Λονδίνο Ελληνίδα χορογράφος ανίχνευσε τα περιθώρια ρίσκου μέσα στην αυστηρή δομή της σημερινής κοινωνίας· τώρα, διερευνά ζητήματα φυγής και ξενιτιάς, ακούσιας περιπλάνησης και επιβεβλημένου νομαδισμού. Τέτοιες ιστορίες-μαρτυρίες, τις οποίες η χορογράφος κατέγραψε μέσα από συνεντεύξεις και έρευνα, ακούγονται μέσα σε ένα σκοτεινό φορτηγάκι κατά τη διάρκεια της διαδρομής του ώς τον προορισμό του: μια εγκατάσταση-λαβύρινθο. Εκεί, θεατές και περφόρμερ, μέσα από περίπλοκες διαδρομές και αδιέξοδα, γίνονται συνοδοιπόροι σε μια περιπατητική εμπειρία συνυφασμένη με τον μετέωρο βηματισμό του ατόμου σε εποχές μεγάλων κρίσεων.

Τι συμβαίνει όταν η άρνηση είναι το σημείο εκκίνησης ενός ταξιδιού; Τι σημαίνει «ἆρον τὸν κράββατόν σου, καὶ περιπάτει», όταν κανένα θαύμα δεν διαφαίνεται εκεί όπου θα φτάσεις; Τι γίνεται όταν ζητείται από το σώμα σου να περπατήσει, μολονότι εκείνο το μόνο που θέλει είναι να μείνει ακίνητο; Το πρώτο στάδιο του Peregrinus αναπτύχθηκε στο πλαίσιο προγραμμάτων φιλοξενίας καλλιτεχνών (residencies), στο Blank Canvas Residency του Firkin Crane της Ιρλανδίας και στο Κέντρο Χορού Ντάνκαν στην Αθήνα. 

Δραματουργός στο Peregrinus είναι ο Βρετανός Joe Kelleher, ερευνητής του θεάτρου και της περφόρμανς, καθώς και καθηγητής του Πανεπιστημίου Ροχάμπτον, ενώ τρεις εξαιρετικοί Έλληνες καλλιτέχνες συμμετείχαν στο εγχείρημα: Εύα Μανιδάκη (σκηνικά και κοστούμια), Ελευθερία Ντεκώ (φωτισμοί) και Coti K (ηχητικό περιβάλλον).

Η Ζωή Δημητρίου, αριστούχος απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, συνέχισε τις σπουδές της με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση στη Σχολή της Trisha Brown στη Νέα Υόρκη. Στο You May!, που ήταν η προηγούμενη δουλειά της στη Στέγη, το 2012, η Δημητρίου ανίχνευε τα όρια της ανοχής και τα περιθώρια ρίσκου μέσα στην αυστηρή δομή της σημερινής κοινωνίας, αντλώντας έμπνευση από την αριστουργηματική ταινία La Jetée (1962) του πρωτοπόρου Γάλλου κινηματογραφιστή Chris Marker. 

Στο In the Process of (2010), μία από τις προηγούμενες δουλειές της Ζωής Δημητρίου, ένας άνδρας και μία γυναίκα διαπραγματεύονταν τις πολλαπλές εκδοχές του τέλους της σχέσης τους, με εξήντα ξύλινα στεφάνια ρυθμικής να παρεμβαίνουν στη δράση, άλλοτε βοηθώντας, άλλοτε δυσχεραίνοντας τη σχέση του ζευγαριού και άλλοτε, πάλι, αποτελώντας τους μοναδικούς πρωταγωνιστές της σκηνικής δράσης. Ένα από τα πρόσφατα έργα της, με τίτλο The Chapter House (2014), είναι βασισμένο σε πέντε προηγούμενες χορογραφίες της, «πειραγμένες» όμως με ψηφιακά μέσα και βάσει ενός σύνθετου αλγοριθμικού λογισμικού. Το έργο εγκωμιάστηκε ως σύγχρονο τελετουργικό και άκρως πρωτότυπη εκδοχή του τι σημαίνει ρετροσπεκτίβα για έναν καλλιτέχνη.