Τέχνης Παλμοί ΙΙΙ
ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Για πολλά χρόνια, η τέχνη ήταν στην υπηρεσία της θρησκείας, προσφέροντας παρηγοριά, ελπίδα και θεραπεία. Σήμερα, η ιδέα πως «η τέχνη είναι για την τέχνη» και δεν πρέπει να επιτελεί κάποια λειτουργία, κρατάει σε λανθάνουσα μορφή τη θεραπευτική της δύναμη. Ωστόσο, ένα διαφορετικό πλαίσιο αναφοράς, ένας χώρος έξω από τα μουσεία και τις γκαλερί, καθιστά δυνατές νέες συνδέσεις. Το σημείο κλειδί είναι η προσοχή του θεατή.

Η σύγχρονη επιστήμη σήμερα γνωρίζει πως στην εξέλιξη ενός φαινομένου, π.χ. ενός επιστημονικού πειράματος, έχει σημασία όχι μόνο η θέση του παρατηρητή, αλλά και η πρόθεση, που εξαρχής συμμετέχει στη διαμόρφωση του όλου φαινομένου. 

Σε έναν χώρο όπως το νοσοκομείο, περιμένει κανείς τις μέρες να περάσουν και αφήνει στην άκρη τα συνήθη θέματα της ζωής. Είναι τότε που μαθαίνουμε όλοι να εκτιμούμε πράγματα που πριν θεωρούσαμε δεδομένα. Στις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, περιμένοντας να επανασυνδεθούμε με τον κόσμο, προσπαθούμε να κρατήσουμε την ομορφιά μέσα μας και επιστρέφουμε στον κόσμο της παιδικής ηλικίας, έναν κόσμο αναπολήσεων και ονείρων· η τέχνη από τη μεριά της ψυχολογίας, ως θεραπεία της ψυχής που βρίσκεται σε συνεχή διάδραση με το σώμα. Στο σημείο αυτό, ίσως αξίζει να θυμηθεί κανείς μερικές παλιές ξεχασμένες σημασίες της θεραπείας. Άλλωστε, οι θεραπευτικές τέχνες του πατέρα της Ιατρικής Ασκληπιού, οι εγκοιμίσεις, βασίζονταν στη δημιουργική φαντασία και τη θεραπευτική της δύναμη· στη δυνατότητα που έχει κανείς να ονειρεύεται και να ανακαλύπτει ένα κρυμμένο νόημα, που θα του δώσει το σθένος να αντιμετωπίσει την α-σθένεια, επιβεβαιώνοντας πως «η ομορφιά είναι στο μάτι του θεατή».  

Η έκθεση αυτή είναι αφιερωμένη στον Γιάννη Ρούσο, που έφυγε προώρα από κοντά μας. Αρχιτέκτων-Μουσειολόγος, υπότροφος και ο ίδιος του Ίδρύματος Ωνάση, ήταν ο εμπνευστής αυτής της ιδέας και διοργάνωσε με ιδιαίτερη επιτυχία για πρώτη φορά έκθεση στο ΩΚΚ το 2001 και κατόπιν το 2008.

Ο ίδιος χαρακτηριστικά έγραφε:

«...Το ζήτημα της παρουσίας έργων Τέχνης σε χώρους όπου ο άνθρωπος πάσχει και δοκιμάζεται μας απασχολεί εδώ και αρκετά χρόνια.

Πιστεύουμε ότι εδώ τα έργα Τέχνης μπορούν περισσότερο παρά ποτέ να στηρίξουν τη ζωή, να προσφέρουν ομορφιά και αισθητική απόλαυση, να κάνουν πράξη την παρηγορητική δύναμη της τέχνης και να υπενθυμίσουν αξίες που ίσως ξεχνιούνται στον δύσκολο χώρο του νοσοκομείου...»

(Η Χριστίνα Παπαγεωργίου είναι Αρχιτέκτων-Γλύπτρια.)


 


..