Γνωριμία με τους Δελφούς και το Γαλαξίδι
ΓΡΑΦΕΙ Η ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΚΑΠΟΚΑΚΗ
   

H φετινή, καλοκαιρινή εκδρομή μας έγινε το Σάββατο 25 Ιουνίου στους Δελφούς. Είμαι φανατική οπαδός αυτού του θεσμού. Από τότε που ο Σύνδεσμος άρχισε να διοργανώνει εκδρομές, δεν έχω χάσει καμία. Θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να γνωριζόμαστε μεταξύ μας και, φυσικά, για να περνάμε καλά! Σε κάθε εκδρομή έχω τη δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα και να εκτιμήσω σε ανθρώπινο επίπεδο αρκετούς υποτρόφους, με τους οποίους παλαιότερα αντάλλασσα απλώς έναν χαιρετισμό. 

Ξεκινήσαμε με μια ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, που, όσες φορές και αν τον έχεις δει, πάντα του αξίζει μία ακόμη. Ευτυχώς, ο καιρός ήταν κατά διαστήματα συννεφιασμένος, κι έτσι δεν είχε κουραστική ζέστη. Μάθαμε από την ξεναγό μας ιστορικά στοιχεία για τον λόγο που το Μαντείο αναπτύχθηκε με αυτόν τον τρόπο. Καταλάβαμε πώς λειτουργούσε και τι ήταν το κάθε κτίσμα του. Έτσι, έγινε πιο ζωντανή η περιήγηση σε αυτόν τον μαγικό χώρο· χώρο που σε υποβάλλει με τα οικοδομήματα και τη θέα του, με την ιστορία του και την επιρροή που είχε επί τόσο πολλά χρόνια στους ανθρώπους, αλλά κυρίως με την ενέργειά του! Πολλά από αυτά που άκουσα από την ξεναγό με εντυπωσίασαν πραγματικά! Όπως το προφανές, ότι η Πυθία δεν ήταν ένα άτομο, αλλά αξίωμα, και ότι η μία Πυθία διαδεχόταν την άλλη, όταν η προηγούμενη μεγάλωνε σε ηλικία. Όμως, στο παιδικό υποσυνείδητό μας «η Πυθία ήταν μία»... Ή, ακόμη, το ότι οι πολίτες είχαν δικαίωμα να επισκεφτούν το Μαντείο σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα· εάν όμως έκαναν κάποιο αφιέρωμα, αποκτούσαν προτεραιότητα. 

Στη συνέχεια ανεβήκαμε στο στάδιο, ένα σημείο που σου προκαλεί δέος με το μέγεθός του. Μετά επισκεφτήκαμε το Μουσείο, μαζί με την ξεναγό. Η ξενάγηση έκλεισε με «τελευταία γεύση» τον Ηνίοχο, αυτό το άγαλμα που είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο, καθώς το βλέμμα του σε ακολουθεί ενώ κινείσαι, κάνοντάς σε να νιώθεις μια ιδιαίτερη έλξη για αυτό.  

Κατευθυνθήκαμε τελικά προς το Γαλαξίδι. Ο καιρός δεν ήταν ευνοϊκός για μπάνιο. Η θάλασσα είχε μια θολή αγριότητα. Μερικοί πήγαν στην παραλία, πιο λίγοι για μπάνιο, ενώ άλλοι για φαγητό, καφέ και βόλτα στην πόλη. Όλα τα ωραία, όμως, κάποτε τελειώνουν. Ήρθε η ώρα της επιστροφής: μοιραστήκαμε, λοιπόν, στα δύο πούλμαν με προορισμό την Αθήνα και με μια γλυκιά επιθυμία για την επόμενη συνάντησή μας…


(Η Εμμανουέλα Καποκάκη είναι σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και κουκλοπαίχτρια.) 


(Οι φωτογραφίες είναι του Νίκου Στεργίου.) 

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας