Χορός
Μάρθα Πασακοπούλου
 

Η υπότροφος και χορεύτρια Μάρθα Πασακοπούλου ερμηνεύει, ως «re-performances», τα έργα Cleaning the Mirror και Art Must Be Beautiful, Artist Must Be Beautiful της Marina Abramović στο πλαίσιο του προγράμματος «As One», που παρουσιάζει στην Ελλάδα τη Μέθοδο της Marina Abramović. Πρόκειται για ένα εκτενές πρόγραμμα αποτελούμενο από περφόρμανς, διαλέξεις, φιλμ και εργαστήρια, με τη συμμετοχή είκοσι εννέα καλλιτεχνών, το οποίο πραγματοποιείται στο πλαίσιο της συνεργασίας του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ και του Marina Abramović Institute (MAI) στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138). 

Το έργο Cleaning the Mirror παρουσιάζεται για πρώτη φορά μετά την πρεμιέρα του το 1995. Τότε όμως η παράσταση είχε τη μορφή βίντεο, ενώ τώρα πρόκειται για μια επανερμηνεία από την Ελληνίδα περφόρμερ Μάρθα Πασακοπούλου, διάρκειας 8 ωρών. Στο έργο αυτό, η Marina Abramović, εμβληματική καλλιτέχνιδα της περφόρμανς, κάθεται με έναν σκελετό δίπλα σε μια λεκάνη γεμάτη σαπουνάδα. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης η Abramović ξεπλένει με επιμονή τα διάφορα μέρη του σκελετού μέχρι που το χρώμα τους αλλάζει, ενώ ταυτόχρονα η σκόνη από τον σκελετό αρχίζει να κατακάθεται πάνω στην περφόρμερ. Πρόκειται για μια τελετουργία-στοχασμό γύρω από τις έννοιες του χρόνου και του θανάτου. Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί για τις 19/3, 10/4 και 17/4.

Επιπλέον, η Μάρθα Πασακοπούλου ερμηνεύει το έργο της Abramović Art Must Be Beautiful, Artist Must Be Beautiful (1975), το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά ως επανερμηνεία στην Ευρώπη. Εκτός από την υπότροφο, ερμηνεύεται επίσης από την Καλλιόπη Ζερβουλάκου, τη Γίτσα Κωνσταντουδάκη, τον Δημήτρη Μπαμπίλη, τη Δήμητρα Μπίλλια, την Ελιάν Ρουμιέ και τη Βασιλική Σπάχου. Παραστάσεις στις 20/3, 3/4 και 24/4.

Η Μάρθα Πασακοπούλου είναι απόφοιτος της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού Ν. Κονταξάκη (2006). Με υποτροφία από το Ίδρυμα Ωνάση συνέχισε τις σπουδές της, ως μέλος της ομάδας χορού EDge, στο London Contemporary Dance School (The Place). Είναι επίσης κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών από το London Contemporary Dance School, όπου πραγματοποίησε έρευνα γύρω από τον δομημένο αυτοσχεδιασμό και την περφόρμανς.

Έχει συνεργαστεί με τη χοροθεατρική ομάδα backsteinhaus produktion και τη χορογράφο Niki Liszta, την Eva Recacha, τον Antonio de la Fe, τον Seke Chimutengwende, τον Simon Vincenzi, την ομάδα Requardt & Rosenberg, καθώς και τον Tino Sehgal (Tate Modern/Ρωμαϊκή Αγορά) και την Marina Abramović (Serpentine Gallery). Είναι μέλος της ομάδας του εκπαιδευτικού προγράμματος «Χορεύω, άρα επικοινωνώ» της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, σε συνεργασία με την ομάδα Battery Dance Company της Νέας Υόρκης. Το 2015, έλαβε την υποτροφία danceWEB για το φεστιβάλ χορού ImPulsTanz στη Βιέννη, ενώ τελευταία πειραματίζεται με τη δική της χορογραφική δουλειά.


Περισσότερες πληροφορίες: 

http://neon.org.gr/en/event/re-performance-as-one-2/  

http://neon.org.gr/en/event/re-performance-as-one/


Μάχη Δημητριάδου-Lindahl
 

Η χορογράφος και υπότροφος Μάχη Δημητριάδου-Lindahl παρουσίασε το έργο της Body Trace / Ίχνος Σώματος στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «Διάτοπος» της Λευκωσίας (22–29 Ιανουαρίου 2016) ως μέρος ενός καλλιτεχνικού διαλόγου μεταξύ λόγου, εικαστικών και παραστατικών τεχνών με τον τίτλο «Τα ίχνη γράφουν άνθρωπο».

Η ομότιτλη σειρά ποιημάτων της Ανθής Αντωνιάδου αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την εικαστικό Μαρίζα Παρτζίλη. Το εικαστικό αποτέλεσμα λειτούργησε ως βάση για τη δημιουργία μιας video art περφόρμανς σε χορογραφία και καλλιτεχνική επιμέλεια της Μάχης Δημητριάδου-Lindahl, σε συνεργασία με τη χορεύτρια Αλεξία Νικολάου και τον εικαστικό/video artist Χριστόφορο Λάρκο.

Τα εικαστικά, ο λόγος και οι παραστατικές τέχνες διασταυρώνονται μέσα από την εναλλαγή ζωγραφικών σκηνών, ποιητικών επεισοδίων και βιντεοεγκατάστασης σε μια δημιουργία που διερευνά τη διαπίστωση ότι η ζωή έχει διαστρεβλωθεί τόσο, ώστε ο άνθρωπος πιέζεται να ρυθμίσει την προσωπική του ταυτότητα για να κατακτήσει την αίσθηση ότι ανήκει στο πολιτισμικό του περιβάλλον. Η προσωπική αλήθεια και τα συναισθήματά μας αποτελούν το φυσικό αντίδοτο που μας ενώνει με τον φυσικό κόσμο. Μέσα από αρχετυπικές εικόνες όπως η Γυναίκα, η Τροφός, η Εστία, ο Κύκλος Ζωής και Θανάτου, η Παράδοση, ο Έρωτας και η Παγκόσμια Μήτρα, ο καλλιτεχνικός αυτός διάλογος αναζητά την επαναφορά της ολοκληρωμένης διάστασης της γυναικείας φύσης ως γενεσιουργού δύναμης του Σύμπαντος που προτείνεται ως καταλύτης στη μεταμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι.


Περισσότερες πληροφορίες:

www.diatopos.com 

https://www.facebook.com/events/173507219681926/

https://www.youtube.com/watch?v=-jfUEMMOLP4