Η ψηφιακή επανάσταση ως τέχνη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
   

«Για πες μου, εσύ έχεις ήδη πάει, τι να δω;»

«Εννοείται, το Κεφάλι».

«Να πας στα Πουλιά, απέναντι».

«Φυσικά, τα λέιζερ στο πίσω κτήριο... Είναι φανταστικά εκεί μέσα...»

«Να φορτίσεις το κινητό σου στο φόρεμα».


Μία ερώτηση με δεκάδες απαντήσεις για τη νέα έκθεση της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, η οποία άνοιξε τις πόρτες τις στο κοινό στις 20 Οκτωβρίου 2015 και θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Ιανουαρίου 2016. Μία έκθεση που προσκαλεί το κοινό να συμμετάσχει, να παίξει, να δημιουργήσει και να επέμβει σε ένα «παιχνίδι» που μπήκε στα ελληνικά σπίτια τη δεκαετία του ’80 (για τους «ψαγμένους») και που γρήγορα, από τη δεκαετία του ’90 και μετά, έγινε εργαλείο στα χέρια των καλλιτεχνών. 

Η έκθεση αυτή έρχεται να συμπληρώσει τις εξαιρετικές εντυπώσεις που άφησε η προηγούμενη παρουσίαση για τις εφαρμογές του 3D Printing και να δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τις μορφές τέχνης που βρίσκουν εφαρμογή στην καθημερινότητα. Αυτή άλλωστε είναι και η πρόθεση της Στέγης για τις εκθέσεις που θα παρουσιαστούν κατά τη φετινή σεζόν, όπως μάθαμε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε ο διευθυντής της Στέγης Χρήστος Καράς.

Τριγυρνώντας στην έκθεση, ταξίδεψα στον χρόνο. Το Speak and Spell Speech Synthesizer (1978), το οποίο έδωσε το όνομά του στο πρώτο άλμπουμ των Depeche Mode και χρησιμοποιήθηκε από τον ET τον εξωγήινο για να τηλεφωνήσει «στο σπίτι», μου θύμισε το πρώτο ταξίδι που έκανα μόνη μου –στην Αμερική, στα ξαδέλφια μου– σε ηλικία 15 χρονών. Το drum machine Linn LM-1 (1980) μου θύμισε τα τραγούδια που τραγουδούσαμε ουρλιάζοντας στα πάρτι, όπως το «Don’t You Want Me Baby» των Human League ή το «Billie Jean» του Michael Jackson. Το Pac-Man, που επιτέλους μπορούσα να το παίζω χωρίς να χρειάζομαι κέρματα, μου ξανάφερε στο μυαλό τον «περίεργο» καθηγητή Φυσικής στη δέσμη, ο οποίος γλίτωνε την απαραίτητη σχολική καζούρα γιατί μας πήγαινε στα «ουφάδικα» για να μάθουμε τι σημαίνουν οι πλαστικές κρούσεις παίζοντας Arcanoid.

Τότε όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα. Τώρα είναι εκθέματα Ψηφιακής Αρχαιολογίας μαζί με τον πρώτο Μac που χρησιμοποίησα, φοιτήτρια ήδη της Αρχιτεκτονικής, όταν ένας φίλος μηχανολόγος μού είπε να δω αυτό το περίεργο μηχάνημα που μπορούσε να σχεδιάζει ανέξοδα και γρήγορα (αν και λίγο άγαρμπα) όλα εκείνα που με πολύ κόπο και έξοδα δημιουργούσαμε στο χαρτί.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Όλοι λίγο-πολύ συμβιβαστήκαμε με την ιδέα ότι η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μας και μας θυμίζει πόσο γρήγορα τρέχει. Η έκθεση παρουσιάζει με μεγάλη επιτυχία αυτό το πέρασμα. Έχει εκθέματα που αγγίζουν τον κάθε θεατή ανεξαρτήτως ηλικίας. Κυρίως έχει εκθέματα που μετατρέπουν τον καθένα από εμάς σε παιδί και μας προσκαλούν να «παίξουμε» και να συμμετάσχουμε.

Από τα έργα που είδα στην έκθεση στάθηκα ιδιαίτερα σε εκείνα που ανήκουν στην ενότητα «Τα Ψηφιακά μας Μέλλοντα» και ειδικά στον καλλιτέχνη Neil Harbisson με το έργο Eyeborg, που τον βοηθά να μεταφράζει το χρώμα σε ήχο, επιτρέποντάς του να ακούει έναν πολύχρωμο κόσμο, καθώς ο ίδιος πάσχει από μια σπάνια μορφή αχρωματοψίας. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι της ψηφιακής τέχνης που εδώ και τώρα κατασκευάζει το Ψηφιακό μας Μέλλον και διευκολύνει με μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο την καθημερινότητα όλων μας.

Η έκθεση διήρκεσε μέχρι τις 10 Ιανουαρίου 2016 και συνοδεύθηκε από άκρως ενδιαφέροντα εκπαιδευτικά προγράμματα για κάθε ηλικία.

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας