Στα χνάρια του Παυσανία
ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
   

«[...] καταβάντων δὲ ἐκ Βούρας ὡς ἐπὶ θάλασσαν ποταμός τε Βουραϊκὸς ὀνομαζόμενος καὶ Ἡρακλῆς οὐ μέγας ἐστὶν ἐν σπηλαίῳ: ἐπίκλησις μὲν καὶ τούτου Βουραϊκός, μαντείας δὲ ἐπὶ πίνακί τε καὶ ἀστραγάλοις ἔστι <λαβεῖν>. εὔχεται μὲν γὰρ πρὸ τοῦ ἀγάλματος ὁ τῷ θεῷ χρώμενος, ἐπὶ δὲ τῇ εὐχῇ λαβὼν ἀστραγάλους –οἱ δὲ ἄφθονοι παρὰ τῷ Ἡρακλεῖ κεῖνται– τέσσαρας ἀφίησιν ἐπὶ τῆς τραπέζης: ἐπὶ δὲ παντὶ ἀστραγάλου σχήματι γεγραμμένα ἐν πίνακι ἐπίτηδες ἐξήγησιν ἔχει τοῦ σχήματος. σταδίων ἐπὶ τὸν Ἡρακλέα ὡς τριάκοντα ἐξ Ἑλίκης ὁδὸς ἡ εὐθεῖά ἐστι. προελθόντι δὲ ἀπὸ τοῦ Ἡρακλέους ποταμὸς ἐς θάλασσαν ἐκδίδωσιν ἀέναος ἐξ ὄρους Ἀρκαδικοῦ κατερχόμενος, ὄνομα δὲ αὐτῷ <τε> [καὶ] τῷ ποταμῷ Κρᾶθις καὶ ἔνθα αἱ πηγαὶ τοῦ ποταμοῦ τῷ ὄρει: ἀπὸ ταύτης τῆς Κράθιδος καὶ πρὸς Κρότωνι τῇ ἐν Ἰταλίᾳ ποταμὸς ὄνομα ἔσχηκε. πρὸς δὲ τῇ Ἀχαϊκῇ Κράθιδι Ἀχαιῶν ποτε ᾠκεῖτο Αἰγαὶ πόλις: ἐκλειφθῆναι δὲ αὐτὴν ἀνὰ χρόνον ὑπὸ ἀσθενείας λέγουσι. τούτων δὲ καὶ Ὅμηρος τῶν Αἰγῶν ἐν Ἥρας λόγοις ἐποιήσατο μνήμην [...]».  


Παυσανία Ἀχαϊκά [10–12]


Η καλοκαιρινή εκδρομή του Συνδέσμου Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση ήταν πραγματικά μια εξαιρετική εμπειρία και μια μοναδική ευκαιρία να ταξιδέψουμε με τον γραφικό Oδοντωτό και κατόπιν να διανύσουμε μία από τις ομορφότερες πεζοπορικές διαδρομές της Ελλάδας. Η ευρύτερη περιοχή Χελμού-Βουραϊκού είναι προστατευόμενη και εντάσσεται στην κατηγορία των Εθνικών Πάρκων, καθώς αποτελεί καταφύγιο για μεγάλο αριθμό από σπάνια και απειλούμενα είδη του τοπικού οικοσυστήματος. Το φυσικό τοπίο είναι πραγματικά εξαίσιο. 

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ηρακλής αγάπησε τη Βούρα, κόρη της Ελίκης και του Ίωνα, και προκειμένου να τη συναντήσει άνοιξε αυτό το φαράγγι. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, στις όχθες του ποταμού υπήρχε σπήλαιο-μαντείο αφιερωμένο στον Ηρακλή, κοντά στο χωριό Ζαχλωρίτικα.

Η εκδρομή μας, όπως πάντα, ξεκίνησε νωρίς το πρωί, με σύμμαχό μας τον καιρό. Πριν ξεκινήσουμε την κατάβαση στο φαράγγι, είχαμε τον χρόνο να περιηγηθούμε στη μαρτυρική πόλη των Καλαβρύτων και να επισκεφτούμε το ιδιαίτερα συγκινητικό μουσείο. Ο καιρός άρχισε να αλλάζει και, κατά τη διάρκεια του γεύματος στο χωριό Πλανητέρο, άρχισε να βρέχει δυνατά. Η πορεία μας μέσα στο φαράγγι ξεκίνησε αμέσως μετά το απόβροχο. Η συννεφιά αποδείχθηκε σύμμαχος στην πορεία μας, το δε τοπίο, μοναδικό. 

Δεν θα ξεχάσω τον θόρυβο από τους καταρράκτες που μας ακολουθούσε σε μεγάλο μέρος της διαδρομής, αλλά και την εικόνα που μου χάρισε η συνυπότροφος Irena Bogdanovic, λίγο πριν από το τέλος της πορείας το βράδυ, όταν, καθώς περπατούσαμε μέσα στα βουνά, ο ένας πίσω από τον άλλο, βαδίζοντας πάνω στις γραμμές του τρένου, είπε πως μοιάζαμε ταξιδιώτες μιας άλλης εποχής – μετανάστες του χτες από τη Γιουγκοσλαβία, την ιδιαίτερη πατρίδα της...


(Η Χριστίνα Παπαγεωργίου είναι εικαστικός.)

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας