Εκδρομή στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας
ΓΡΑΦΕΙ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΚΡΙΜΠΑ
   

Πρωινό Κυριακής 17 Μαΐου 2015, και οι παρέες έχουν ήδη αρχίσει να μαζεύονται έξω από το Ίδρυμα, στο δαχτυλίδι της Κηφισίας και στη βάση του τελεφερίκ. Ξενυχτισμένες καλημέρες... Ο μισός τουλάχιστον απαιτούμενος εξοπλισμός –κατά το e-mail του Νικόλα (Τσουκαλά)– ξεχασμένος σε κάποιον καναπέ στο σπίτι... ελέω χθεσινοβραδινής σαββατιάτικης κραιπάλης... Ηθικό, όμως, ακμαιότατο!

Το πούλμαν καταφθάνει στην ώρα του και τα πρώτα γέλια μεταξύ φίλων συνυποτρόφων αλλά και νέων γνωριμιών προμηνύουν μια δυναμική συνέχεια. Σταθμός πρώτος: σύντομη περιήγηση στο Μουσείο της Πάρνηθας στη βάση του τελεφερίκ, με διάχυτο τον ενθουσιασμό στα πρόσωπα κυρίως των μικρών μας φίλων, που ανακαλύπτουν, υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών τους, τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής μέσα από το αναπαραστατικό στήσιμο του Μουσείου.

Σταθμός δεύτερος –και παραλίγο με απώλειες από μέλη του Συνδέσμου, που «έχασαν» προς στιγμή τον δρόμο... εκεί, κάπου κοντά στις θελκτικές υπερπολυτελείς αίθουσες του Καζίνο– το Πάρκο των Ψυχών, δίπλα στο παλιό Σανατόριο, όπου ο δασικός υπάλληλος Σπύρος Ντασιώτης φιλοτέχνησε ξυλόγλυπτες φιγούρες εμπνευσμένες από τη μάχη που έδιναν, επί 30 χρόνια, με τη φυματίωση, οι ασθενείς... εκεί... στο εγκαταλελειμμένο πια κτήριο –το μετέπειτα ξενοδοχείο Ξενία–, ανάμεσα σε αυτούς και ο Γιάννης Ρίτσος. Οι ξύλινες μορφές των γλυπτών, όλες λαξευμένες στα απομεινάρια κορμών από την πυρκαγιά της Πάρνηθας το 2007, μοιάζουν αυτό ακριβώς να υποδηλώνουν: την αναγέννηση μέσα από τις στάχτες, τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο...

Στο σημείο αυτό, οι εκδρομείς χωρίζονται σε δύο ομάδες και για λίγο γινόμαστε και πάλι παιδιά, μέσα από τα διαδραστικά παιχνίδια του Φίλιππου (Οικονόμου). Γαντζωθήκαμε γύρω από ένα σχοινί σε κύκλο, που σκοπό είχε να μας θυμίσει την αξία κάθε μεμονωμένου κρίκου της φυσικής αλυσίδας, αλλά και τα μικρά καθρεφτάκια που, στραφταλίζοντας ανάποδα στον ήλιο, μας έκαναν να αλλάξουμε την οπτική με την οποία βλέπουμε το περιβάλλον γύρω μας. Την ίδια στιγμή, τα μέλη της δεύτερης ομάδας ξεναγούνταν από τον Νικόλα, με την τεχνική των ερωταπαντήσεων, στα μυστικά της αναδάσωσης, αλλά και ενημερώνονταν για τη διάβρωση-υποβάθμιση των εδαφών σε ένα καμένο περιβάλλον μέσα από το ζωντανό παράδειγμα του ελατόδασους της Πάρνηθας.

Επόμενος σταθμός, αυτό που όλοι περιμέναμε, το κυρίως κομμάτι της πεζοπορίας στις νότιες και δυτικές παρυφές του υψηλότερου στην Πάρνηθα όρους Καραβόλα, μέχρι την πηγή Σκίπιζα, όπου οι εκδρομείς στρατοπεδεύσαμε για τις απαραίτητες φωτογραφίες, αλλά και την ανανέωση των προμηθειών μας σε φρέσκο τρεχούμενο νερό. Λίγο πριν από το τέλος της κατάφυτης διαδρομής, σταματήσαμε στο πυροφυλάκιο του ΕΔΑΣΑ σε υψόμετρο 1.270 μέτρων, για να απολαύσουμε την πανοραμική θέα στην Αττικοβοιωτία και να ανακτήσουμε δυνάμεις για τον υπόλοιπο δρόμο μέχρι την επιστροφή.

Η πεζοπορία μας ολοκληρώθηκε στο ορειβατικό καταφύγιο Μπάφι, έναν άριστα οργανωμένο χώρο, που φιλοξένησε τις γαστρονομικές μας αναζητήσεις και μας προσέφερε αφειδώς τη δροσιά και τη σκιά του.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, η όμορφη παρέα μας, γεμάτη από το κάλλος και την αισθητική της αττικής φύσης, ανανέωσε το ραντεβού της για την επόμενη καλοκαιρινή δράση του Συνδέσμου. Μία ακόμη υπέροχη μέρα έκλεισε την αυλαία της... αφήνοντάς μας μια γλύκα και μια υπόσχεση... Το καλοκαίρι μόλις άρχισε! 


(Η Ευαγγελία Γκρίμπα έχει σπουδάσει Μάρκετινγκ και Επικοινωνία.)

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας