«SynPraxis»: Ένα θεατρικό φεστιβάλ πολλών πράξεων
ΓΡΑΦΟΥΝ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΤΣΑΡΗ, ΙΩΑΝΝΑ N. ΚΟΝΔΥΛΗ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΟΛΛΑ, ΛΗΔΑ ΜΠΟΥΖΑΛΗ, ΑΝΝΑ ΠΑΓΚΑΛΟΥ
Η Εμμανουέλα Καποκάκη στο <i>Μαμά μου, ΜΟΥ!</i>
Η Εμμανουέλα Καποκάκη στο Μαμά μου, ΜΟΥ!
Χορευτές και νέοι με ειδικές ανάγκες του ΚΕΕΠΕΑ Ορίζοντες στην παράσταση <i>Σύζευξη Ζωής</i> της Ντορίνας Καλεθριανού (φωτογραφία: Μαρία Κούκου)
Χορευτές και νέοι με ειδικές ανάγκες του ΚΕΕΠΕΑ Ορίζοντες στην παράσταση Σύζευξη Ζωής της Ντορίνας Καλεθριανού (φωτογραφία: Μαρία Κούκου)
Η Θεοδοσία Σουρέλου παρουσίασε μιαν ανοικτή πρόβα-performance
Η Θεοδοσία Σουρέλου παρουσίασε μιαν ανοικτή πρόβα-performance
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης στο <i>Ξέρω πού πάω</i>
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης στο Ξέρω πού πάω
Η Έλενα Τιμπλαλέξη παρουσίασε την performance <i>Jizzcake</i>
Η Έλενα Τιμπλαλέξη παρουσίασε την performance Jizzcake
Η Τζένη Αργυρίου στην performance με τίτλο <i>Παρ-ουσ-ίαση</i>
Η Τζένη Αργυρίου στην performance με τίτλο Παρ-ουσ-ίαση
   

Έξι υπότροφοι του κλάδου των παραστατικών τεχνών «συνέπραξαν» τον περασμένο Οκτώβριο προσκαλώντας το κοινό της Αθήνας, όλων των ηλικιών, σε μια γιορτή θεάτρου και χορού, ένα φεστιβάλ πολλών πράξεων. «SynPraxis» ήταν ο τίτλος της διοργάνωσης, την οποία επιμελήθηκε η Κέλλυ Διαπούλη. Η διοργάνωση περιλάμβανε έξι παραστάσεις, έργα μελών του Συνδέσμου, με κοινό παρονομαστή τις συμπράξεις τόσο σε καλλιτεχνικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο της σύνδεσης της σκηνής με την πλατεία, του καλλιτέχνη με τον θεατή. Το ολοήμερο φεστιβάλ, το οποίο διήρκεσε από τις 10.30 το πρωί έως τις 21.00 το βράδυ της Κυριακής 12 Οκτωβρίου 2014, πραγματοποιήθηκε στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Θέατρο 104 στο Γκάζι. 

Πρώτα τα πολύ μικρά παιδιά, δύο έως έξι ετών, με τις μαμάδες τους, προσκλήθηκαν από την υπότροφο Εμμανουέλα Καποκάκη να παρακολουθήσουν την παράσταση θεάτρου κούκλας Μαμά μου, ΜΟΥ! Στο επίκεντρό της, η ανάγκη του παιδιού για αποκλειστικότητα της σχέσης του με τη μαμά του και η σύγκρουσή της με την ανάγκη της μητέρας να δουλέψει. Μέσα από ένα φανταστικό ταξίδι, μια μητέρα βοηθά τον γιο της να γίνει πιο αυτόνομος και να αποδεχθεί την παροδική απουσία της. Η Εμμανουέλα Καποκάκη συνδύασε με τον μοναδικό της τρόπο την παρουσία του ηθοποιού επί σκηνής με την κούκλα άμεσης κίνησης και τις πάνινες κούκλες τεχνικής Μuppet Show που ξεπρόβαλαν μέσα από το φουστάνι της μαμάς, σε ένα σκηνικό το οποίο βρισκόταν σε διαδραστική σχέση με τους μικρούς θεατές. Ήταν μια παράσταση ατμοσφαιρική, με κύρια χαρακτηριστικά την τρυφερότητα και τη φαντασία.

Υπεύθυνη για τη σκηνοθεσία, τη σκηνογραφία, το σενάριο, την ερμηνεία καθώς και την κατασκευή κούκλας, κοστουμιού και σκηνικού ήταν η Εμμανουέλα Καποκάκη. Η δραματουργική επεξεργασία και οι εφαρμογές παιγνιοθεραπείας ήταν της παιδαγωγικής συμβούλου Αριστέας Κοντραφούρη. Η σύνθεση και η εκτέλεση της μουσικής, του Κώστα Μπεβεράτου και της Βασιλικής Κριθαρά.

Η επόμενη παράσταση/εργαστήριο της χορογράφου και καθηγήτριας χορού και σωματικής ψυχοθεραπείας Ντορίνας Καλεθριανού, με τίτλο Σύζευξη Ζωής, είχε ως κεντρικό θέμα τη σύμπραξη μεταξύ νέων χορευτών και μιας ομάδας νέων με ειδικές ανάγκες από το ΚΕΕΠΕΑ Ορίζοντες. Τα μηνύματα που μεταδόθηκαν από αυτήν τη συνεργασία ήταν πολύ δυνατά: Ενότητα, Αποδοχή, Χαρά, Δικαίωμα, Ζωή, Αγάπη, Αγκαλιά και άλλα, ακριβώς όπως έγραφαν και οι μπλούζες των δεκαπέντε συμμετεχόντων. Η αγάπη και η φροντίδα των νέων της σχολής χορού προς τους νέους του ΚΕΕΠΕΑ Ορίζοντες αλλά και ο ενθουσιασμός αυτών των τελευταίων έδωσαν ένα πραγματικά αυθεντικό αποτέλεσμα, με τη γνησιότητα να ξεχειλίζει κάθε στιγμή της ημίωρης αυτής παράστασης. Οι θεατές βίωσαν αυτήν τη μοναδική σύμπραξη σε ένα κλίμα έντονης συγκινησιακής φόρτισης.

Η παράσταση της υποτρόφου Ντορίνας Καλεθριανού ήταν λιτή, εξαιρετικά δομημένη και προετοιμασμένη, με ροή και συνοχή, χωρίς όμως να της λείπει το αυτοσχεδιαστικό στοιχείο, καθώς συνυπήρχαν το απρόοπτο και το αυθόρμητο. Το εξαιρετικής ποιότητας βιντεοκλίπ του Βασίλη Αποστόλου που προηγήθηκε μας προϊδέασε γι’ αυτό που θα ακολουθούσε: τη σύζευξη της ζωής δύο κοριτσιών που οι κόσμοι τους συναντώνται στον χώρο του χορού. Τα στιγμιότυπα από τις πρόβες μάς κατατόπισαν για τον τρόπο της προετοιμασίας που έφερε το αποτέλεσμα που είδαμε.

Πρωτότυπη ιδέα ήταν η συμμετοχή επί σκηνής της φωτογράφου Μαρίας Κούκου, η οποία όχι μόνο δεν ξένιζε στην όλη παρουσίαση αλλά έδενε αρμονικά με την παράσταση. Οι θεατές έφυγαν πλήρεις αληθινών συναισθημάτων και μηνυμάτων, αλλά και με τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει με μηχανή τύπου Polaroid η φωτογράφος και που τους χάριζε επιτόπου ως χειροπιαστά ενθύμια αυτής της πλούσιας σε ανθρωπιά και ηθικά διδάγματα παράστασης.  

Μια πρόσκληση σε ανοιχτή πρόβα-performance περίμενε τους θεατές στο Θέατρο 104 το μεσημέρι, σε σύλληψη και δημιουργία της Θεοδοσίας Σουρέλου, με τη συνεργασία του Κωνσταντίνου Καρβουνιάρη στην ερμηνεία του κειμένου. Δουλεύοντας ένα καινούργιο έργο, η υπότροφος χορογράφος βρέθηκε στη θέση όχι μόνο του δημιουργού αλλά και του θεατή ταυτόχρονα. 

Το κοινό συμμετείχε στη δημιουργική διαδικασία της εξέλιξης του έργου, κρίνοντας ανοιχτά όσα έβλεπε, καταθέτοντας προτάσεις και εισχωρώντας στον κόσμο μιας παράστασης εν εξελίξει. Κατά τη διάρκεια της performance, οι θεατές κλήθηκαν να επεξεργαστούν τις ιδέες της χορογράφου, μέσα από μιαν ανοιχτή συζήτηση με συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Σύμφωνα με την υπότροφο, η διαδικασία βασίστηκε στη δομή των feedback sessions που πραγματοποιούνται στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα DasArts του Άμστερνταμ και στη σχολή P.A.R.T.S. των Βρυξελλών. 

Επόμενος σταθμός του θεατρικού ταξιδιού, το Ξέρω πού πάω, μια performance-installation από την ομάδα Ώσμωσις, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του υποτρόφου Ευριπίδη Λασκαρίδη. Επτά θεατές για 20 λεπτά. Σκάλα. Προβολή στο κεφαλόσκαλο ενός ουρανού πάνω από τα σύννεφα, και ο τίτλος Ξέρω πού πάω. Μουσική από το Air του Bach και τραγούδι από αιθέριες φωνές. Δεν ξέρω πού πάω

Δωμάτιο 1o. Ένας άντρας, μία γυναίκα, με περούκες, δημιουργούν επαφή με τους θεατές μέσα στη σιωπή. Τζάκι με ψεύτικη φωτιά, αληθινές φλόγες από ρεσό σε όλο το πάτωμα δημιουργούν μια αίσθηση παράξενης θαλπωρής. Τραγούδι: «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου». Πού; Ψάχνουν τους θεατές μήπως τη βρουν και παίζουν με το όριο του συναισθηματισμού. 

Δωμάτιο 2o. Εμείς οι επτά θεατές, καθισμένοι στο τραπέζι συνεδριάσεων. Η γυναίκα, ντυμένη νοικοκυρά, με ροζ πλαστικά γάντια και ξανθιά περούκα, μιμείται τη γλώσσα ενός τυποποιημένου μηνύματος, από εκείνα που αποστέλλονται σε διάφορες ηλεκτρονικές διευθύνσεις με αυτόματη μετάφραση. Φραστικά λάθη στο κείμενο που δηλώνονται ταυτόχρονα με εκφραστικά μιμικά «λάθη» από την ηθοποιό. Παίζει με την κυριολεξία και την αλληγορία μιας ενδεχόμενης συναισθηματικής εκμετάλλευσης. 

Δωμάτιο 3o. Ξαπλωμένοι σε επτά κρεβάτια με κλειστά τα μάτια μας. Ο άνδρας μάς καθοδηγεί σε διαλογισμό, ο οποίος σταδιακά αποδομείται και απογυμνώνεται από κάθε μεταφυσική διάσταση, με τις εμπλοκές και τις επαναλήψεις του, προκαλώντας αμηχανία και γέλιο. 

Δωμάτιο 4o. Στο σκοτάδι, ακούμε τη σκηνή αποχωρισμού της Ειρήνας και του Τούζενμπαχ από τις Τρεις αδελφές του Τσέχωφ. Αντιμέτωποι ξαφνικά με μια τόσο αληθινή στιγμή, γινόμαστε ακούσιοι μάρτυρες μιας πολύ προσωπικής κατάστασης, η οποία έρχεται σε έντονη αντίθεση με το κωμικό στοιχείο και τον σχετικό κυνισμό των προηγούμενων σκηνών. 

Δωμάτιο 5o. Μας υποδέχεται μια γλυκύτατη κυρία. Προσφέροντάς μας βουτήματα, αρχίζει να διηγείται την ανάμνηση της ερωτικής της ιστορίας, ως τηλεφωνήτρια με κάποιον άνδρα στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Φωτογραφικά τεκμήρια συνθέτουν ατμόσφαιρα απόλυτης αληθοφάνειας. Η αμεσότητά της είναι αφοπλιστική. Αποχώρηση. Η σκάλα προς την έξοδο, τα σύννεφα και οι φωνές παίρνουν τώρα άλλη διάσταση. 

Μια εξαιρετική παράσταση devised theater, με αναφορές σε διαφορετικές εποχές, δημιουργεί ερωτήματα για το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, για τον μύθο των συναισθημάτων, για τις διαδικτυακές σχέσεις, το τεχνητό και το φυσικό, για τη σύμβαση μεταξύ τέχνης και ζωής. Ερμήνευσαν η Νίτσα Δώρα, ο Ευριπίδης Λασκαρίδης και η Τατιάνα Μπρε. Συνεργάστηκαν ο Αλέξανδρος Μιστριώτης και ο Νίκος Δραγώνας.

Προτελευταία παράσταση, ένα θεατρικό «έδεσμα» με τίτλο Jizzcake, μια performance και video art installation της ομάδας Magenta, την οποία απαρτίζουν η υπότροφος Έλενα Τιμπλαλέξη και η Κατερίνα Σωτηρίου.

Η Έλενα Τιμπλαλέξη επιχείρησε να αποδώσει την παγκοσμιοποιημένη διάσταση της σύγχρονης διατροφικής συμπεριφοράς ή, με άλλα λόγια, τον διαβρωτικό ρόλο των ομοιόμορφων διατροφικών συνηθειών στην παγκοσμιοποιημένη διεθνή κοινότητα. Πρόκειται για όλες εκείνες τις «μόδες» που, κατακλύζοντας –από τηλεοράσεως κυρίως– τον μέσο άνθρωπο, συνιστούν στην πραγματικότητα σύγχρονες μορφές αλλοτρίωσης, για να μην πούμε ασυνείδητης καθημερινής δουλείας. Παράλληλα με την υστερία της υγιεινής διατροφής και τις εξεζητημένες συνταγές μαγειρικής επιβάλλονται συγκεκριμένα πρότυπα ζωής. 

Ωστόσο, το ατελείωτο φαγοπότι, δείγμα αχαλίνωτης ευημερίας, οδηγεί στην υπερκατανάλωση και σε ευτραφείς καλοζωισμένους με υψηλή χοληστερίνη και καρδιακά νοσήματα. Η υπερβολική προβολή καλλίγραμμων μοντέλων υποβάλλει αρρωστημένα πρότυπα ομορφιάς που καταλήγουν σε νεαρές κοπέλες με νευρική ανορεξία. Ωμοφαγία και χορτοφαγία ενσωματώνουν, εντέλει, φιλοσοφικές ή και θρησκευτικές θεωρίες.

Φυσικό επακόλουθο αυτής της διατροφικής ισοπέδωσης είναι η απώλεια της διατροφικής πολιτισμικής ταυτότητας κάθε τόπου, η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το κλίμα, τα παραγόμενα προϊόντα και την εγχώρια παράδοση. Έτσι, ο σεβασμός στην τοπική κουζίνα, εμπεριέχοντας συνειδητές επιλογές, μετατρέπεται σε «πολιτική πράξη». 

Το ολοήμερο Φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με την performance Παρ-ουσ-ίαση της ομάδας Amorphy, σε σύλληψη και ερμηνεία της υποτρόφου χορογράφου Τζένης Αργυρίου. Σε αυτή την παραστατική διάλεξη, η Τζένη Αργυρίου επιχείρησε για πρώτη φορά να κάνει μιαν αναδρομή στη δουλειά της, από το ξεκίνημά της, το 1998, έως σήμερα. Πώς επεξεργαζόμαστε τα έργα μας μέσα στον χρόνο; Ποια είναι τα αγαπημένα μας μέρη; Τι ρόλο παίζουν η αστοχία, η τύχη, η έρευνα, οι συγκυρίες στη δημιουργία; Σε τέτοιου είδους ερωτήματα θέλησε να δώσει απαντήσεις η δημιουργός. Τα βίντεο, ο ήχος, οι φωτογραφίες τη βοήθησαν να θυμηθεί, να αναβιώσει και να παρουσιάσει στιγμές, προσχέδια και αποσπάσματα έργων της, με άξονες την παράδοση, την τεχνολογία, τα αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά και τα διαδραστικά και συμμετοχικά μέρη. Η σκηνογραφία ήταν του Βασίλη Γεροδήμου· βοηθός, ο Αντώνης Νικηφόρος.

(Φωτογραφίες: Ελπίδα Κοντογιάννη)

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση
Το Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας – Θέατρο 104 στο Γκάζι συγκέντρωσε υποτρόφους και φίλους του Συνδέσμου για το φεστιβάλ θεατρικών παραστάσεων
Οι πολύ νεαροί φίλοι του Συνδέσμου παρακολούθησαν τις πρωινές παραστάσεις του φεστιβάλ «SynPraxis»
Από την παράσταση θεάτρου κούκλας της Εμμανουέλας Καποκάκη με τίτλο Μαμά μου, ΜΟΥ!
Ντορίνα Καλεθριανού, Σύζευξη ζωής (φωτογραφία: Μαρία Κούκου)
Από την ανοικτή πρόβα-performance της Θεοδοσίας Σουρέλου
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης και η Νίτσα Δώρα στο Ξέρω πού πάω
Το Ξέρω πού πάω ήταν μια παράσταση devised theatre
Από την performance Jizzcake της Έλενας Τιμπλαλέξη
Από την performance Παρ-ουσ-ίαση της Τζένης Αργυρίου

Κορυφή της σελίδας