Ένα παιχνίδι συνηχήσεων στη Στέγη
ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΝΝΑ ΠΑΓΚΑΛΟΥ
   

«Ονειρεύομαι ένα όνειρο που κανείς δεν ονειρεύτηκε, γιατί το αύριο είναι τώρα, και το χθες δεν μετράει πια». Τα λόγια αυτά, από την άρια της Μαρίας στην όπερα Maria de Buenos Aires, μοιάζουν να μεταφέρουν το πνεύμα του φεστιβάλ «Συνηχήσεις», που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση στις 10 Δεκεμβρίου 2014. Στην κατάμεστη από κόσμο Κεντρική Σκηνή της Στέγης, μια πλειάδα υποτρόφων του Ιδρύματος, σε συνεργασία με εξαίρετους μουσικούς, χορευτές και άλλους συντελεστές, συναντήθηκαν επί σκηνής για να μας οδηγήσουν σε ένα παιχνίδι συνηχήσεων.

To φεστιβάλ ξεκίνησε με το Athens Percussion Group (APG), ένα κουαρτέτο κρουστών αποτελούμενο από μαρίμπες (Θ. Μιλκώβ, Κ. Μποτίνης, Α. Φαρμάκης, Κ. Σερεμέτης), το οποίο μας παρουσίασε μεταγραφές από τα κουαρτέτα αρ. 1 του Ε. Grieg και αρ. 12 του A. Dvořák. Ο απαλός μελωδικός ήχος του ΑPG μας γαλήνεψε, δημιουργώντας εικόνες που δεν είχαμε φανταστεί.

Στη συνέχεια, παρακολουθήσαμε δύο όπερες: αφενός, σε πρώτη παρουσίαση, το Raven του υποτρόφου Κωστή Κριτσωτάκη, σε λιμπρέτο της Νίνας Ράπτη και εμπνευσμένο από τα ποιήματα «Lenore», «The Haunted Palace» και «The Raven» του Edgar Allan Poe∙ αφετέρου, την όπερα Maria de Buenos Aires του Astor Piazzolla, σε λιμπρέτο του Horacio Ferrer. 

Στο Raven, ο ήρωας/ποιητής θρηνεί τον χαμό της αγαπημένης του, της Λενόρ, διχασμένος ανάμεσα στον Έναν (τον αφηγητή), που ψάχνει καταφύγιο στη λογική και την τάξη, και στον Άλλον (τον τραγουδιστή), που είναι ανίκανος να χειριστεί την απώλεια∙ βυθίζεται στην εμμονή του για τον θάνατο και σταδιακά χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Στον ρόλο της Λενόρ η υπότροφος υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη και στον ρόλο του ποιητή ο μπασοβαρύτονος Διονύσης Τσαντίνης: απέδωσαν το δυνατό κείμενο και την ενδιαφέρουσα μουσική σύνθεση με υπέροχες μουσικές φράσεις και ξεχωριστή λεκτική ευκρίνεια. Στον ρόλο του αφηγητή –κοινό στοιχείο και στις δύο όπερες– ο αποκαλυπτικός βαρύτονος Νίκος Παινέζης: με εξαιρετική ευαισθησία και υποκριτική δεινότητα, μας προσέφερε μία άλλη πλευρά τού ταλέντου του – αυτή του ηθοποιού, με την οποία ελίχθηκε άριστα σε δύο ξένες γλώσσες, τα αγγλικά στην πρώτη όπερα, τα ισπανικά στη δεύτερη.

Στην όπερα του Astor Piazzolla, και πάλι ο Διονύσης Τσαντίνης στον ρόλο του Cantor και η υπότροφος μεσόφωνος Αγγελική Καθαρίου στον ρόλο της Μαρία ντε Μπουένος Άιρες. Aπέδωσαν με ομορφιά και πάθος την ιδιαίτερη αυτήν όπερα, η οποία βασίζεται στο μουσικό ιδίωμα του nuevo tango, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του οποίου υπήρξε ο μεγάλος Αργεντινός συνθέτης. H άτυχη Μαρία, γεννημένη «μια μέρα που ο Θεός ήταν μεθυσμένος» σε ένα φτωχό προάστιο του Μπουένος Άιρες, κατευθύνεται προς το κέντρο της πόλης, όπου παρασύρεται από τη μουσική του tango, που είναι η ίδια η πόλη: η σκιά της τώρα πλανιέται στην πόλη. Επιστρέφει στην αγνότητα της παρθενίας, μένει έγκυος από τις λέξεις του δαίμονα-ποιητή και, με μάρτυρες τους Τρεις Εργάτες Μάγους και τις Γυναίκες που φτιάχνουν πάστα, γεννά το παιδί Μαρία, το οποίο θα μπορούσε να είναι και η ίδια: μια αλληγορία, τρόπον τινά, για τη  ζωή της Παρθένου Μαρίας.

Η χορωδία και στις δύο όπερες (Φ. Αθανασάκη, Α. Δημητρακοπούλου, Ε. Ευαγγελίδης, Σ. Κωστής, Μ.-Σ. Παπαντωνάκη, Χ. Πουπάλου, Σ. Στηλ, Μ. Στριφτόμπολα και Π. Χυτήρης), καθοδηγούμενη από τον Ν. Παινέζη, μας συγκίνησε με την εθελοντική της προσφορά, όπως άλλωστε εθελοντική ήταν και η συμμετοχή των χορευτών (Χ.-Β. Αντωνίου, Δ. Κυριακίδη, Γ. Λάβνερ, Γ. Μητράκης, Ν. Μποζίκα, Ι. Νετσισταϊλένκο, Δ. Παππά, Σ. Σαγιάς, Ε. Τσολάκου) οι οποίοι πλαισίωσαν και τις δύο όπερες, αποδίδοντας τη διττή προσωπικότητα των πρωταγωνιστών στην όπερα του Κ. Κριτσωτάκη και την tango ατμόσφαιρα στην όπερα του Piazzolla. Τη χορογραφική και σκηνοθετική επιμέλεια είχε ο Ιταλός Marco Pelle, με τη βοήθεια της Λ. Γαϊτάνου. Τη σκηνογραφία ανέλαβε ο στενός του συνεργάτης Massimiliano Volpini. Η ορχήστρα, αποτελούμενη από εξαίρετους μουσικούς (O. Alitei, Α. Γιαννάκη, Ν. Γεράκη, Α. Δρυμωνίτης, Θ. Μιλκόβ, Α. Μποτίνης, Κ. Μποτίνης, S. Nastasa, Β. Παπαβασιλείου, Κ. Ράπτης, Κ. Σερεμέτης, Σ. Σουλαδάκης) υπό την υπότροφο μαέστρο Ζωή Ζενιώδη, απέδωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την απαιτητική μουσική και την αλλαγή του μουσικού ύφους

Το πολύ επιτυχημένο φεστιβάλ συνέταξε όλους τους καλλιτέχνες σε μια βραδιά αλησμόνητων μουσικών συνηχήσεων, η οποία, ελπίζουμε, θα βρει συνέχεια στο άμεσο μέλλον. 


(Η Άννα Παγκάλου είναι λυρική τραγουδίστρια.)

Φωτογραφίες: Γιώργος Σκιτζάκος
Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας