Μουσική
Δημήτρης Βασιλάκης
 

Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τζαζ 2012 του Λονδίνου με ένα τριήμερο εμφανίσεων σε σημαντικούς χώρους, μεταξύ των οποίων και στο ιστορικό τζαζ κλαμπ Ronnie Scott’s της βρετανικής πρωτεύουσας, στις 15 Νοεμβρίου 2012. Στόχος του Φεστιβάλ ήταν να ενωθούν οι μουσικές κοινότητες μέσα από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Jazz in the New Europe», που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.

«Πρόκειται για μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στις ζωντανές μου εμφανίσεις», σχολιάζει ο Δημήτρης Βασιλάκης, «με μία επιπλέον ιδιαιτερότητα: καθώς έκανα την τελευταία εμφάνιση αργά το βράδυ, στο πλαίσιο του φεστιβάλ, είχα την τύχη όλοι οι φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες να έχουν τελειώσει τις εμφανίσεις τους και να έχουν μαζευτεί στο Ronnie’s, οπότε είχα τη χαρά να παίξω για ένα πολύ ζωντανό κοινό, στο οποίο βρίσκονταν και κορυφαίοι μουσικοί της τζαζ, όπως ο Herbie Hancock, και να “τζαμάρω” με μεγάλα ονόματα της διεθνούς σκηνής όπως η Esperanza Spaulding, o Jason Marsalis κ.ά. Όλα αυτά, με ένα σύνολο από νέους Έλληνες τζαζίστες, με το όνομα The Greek Gang!»

Στο προαναφερθέν σχήμα συμμετέχουν ο Βασίλης Ξενόπουλος (σαξόφωνο), ο Τάσος Σπηλιωτόπουλος (κιθάρα), ο Θοδωρής Ζιάρκας (μπάσο), ο Chris Nickolls (κρουστά), η Ειρήνη Τορνεσάκη (φωνητικά) και ο Αστέρης Παπασταματάκης (πλήκτρα).

Άλλες εμφανίσεις που σημάδεψαν την πορεία του Δημήτρη Βασιλάκη κατά το προηγούμενο διάστημα ήταν στη Νότιο Αφρική, με τον μεγάλο πιανίστα Abdullah Ibrahim, αλλά και οι συναυλίες και τα μουσικά εργαστήρια που παρουσίασε στα γκέτο. Αξιοσημείωτες επίσης στάθηκαν οι συναυλίες του, τον περασμένο Ιούνιο, στο Βερολίνο και στο Παρίσι, στα κλαμπ Sunset και Sunside, αντιστοίχως, όπου συμμετείχε στους εορτασμούς της Ημέρας της Μουσικής. 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως λέει ο ίδιος ο μουσικός, «το 2012 ήταν μία από τις πιο απολαυστικές χρονιές», αφού έπαιξε σε όλα τα αγαπημένα του νεοϋορκέζικα κλαμπ (Zinc, Smalls, Fat Cat) μαζί με πολύ σημαντικούς μουσικούς και πρώην συνεργάτες του, όπως ο Jeff Tain Watts, ο Essiet Essiet, ο Ron Affif, ο David Kikoski, ο Ralph Peterson, ο Marc Johnson, ο Theo Hill, ο Roy Hargrove, η Sylvia Cuenca, ο Victor Jones, ο Jack Walrath, ο Benito Gonzales, η Nana Simopoulos κ.ά.

Εμφανίστηκε επίσης στο Μουσείο Αμερικανικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Smithsonian στην Ουάσινγκτον, στο Jazz Showcase του Σικάγο με την Columbia Big Band, ενώ παρουσίασε τον δίσκο του Daedalus Project – Labyrinth στο φημισμένο τζαζ κλαμπ Birdland στη Νέα Υόρκη και στο Πανεπιστήμιο Γέηλ. Εξίσου σημαντική, αλλά διαφορετικού τύπου, ήταν η συνεργασία του με το Διεθνές Ινστιτούτο Ισιδώρα Ντάνκαν, στο πλαίσιο της οποίας «έντυσε» με νέα μουσική χορογραφίες της διάσημης καλλιτέχνιδας και συμμετείχε σε περιοδείες με ομάδα 20 χορευτών στην Αμερική, αλλά και σε αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα.

Στα προσεχή του σχέδια περιλαμβάνονται εμφανίσεις στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο, στο Dizzy’s Club Coca-Cola του Lincoln Center, σε συνεργασία με το θυγατρικό Ίδρυμα Ωνάση της Νέας Υόρκης, καθώς και η πρώτη του περιοδεία στην Ιαπωνία, τον μήνα Μάιο. Έως τις 5 Μαΐου ο Δημήτρης Βασιλάκης θα εμφανίζεται στην Αθήνα, στο Booze Cooperativa, με το κουαρτέτο του και με καλεσμένους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Περισσότερες πληροφορίες: www.dimitriosvassilakis.com


Διονύσης Μαλλούχος, Μυρσίνη Μαργαρίτη
 

Μια εορταστική μουσικoθεατρική παράσταση για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Claude Debussy, του Γάλλου ιμπρεσιονιστή συνθέτη που άλλαξε την πορεία της μουσικής, παρουσιάστηκε στις 28 και 29 Δεκεμβρίου 2012 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με τη συμμετοχή δύο υποτρόφων.

Η σοπράνο Μυρσίνη Μαργαρίτη, ο πιανίστας Διονύσης Μαλλούχος και η φλαουτίστα Ναταλία Γεράκη παρουσίασαν ένα πρόγραμμα με τίτλο «Claude Debussy: La musique à moi», με κείμενα που απέδωσε θεατρικά η ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάνια Παπαδημητρίου.

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του συνθέτη (Πελλέας και Μελισάνθη, Πρελούδιο στο Απομεσήμερο ενός Φαύνου, Children’s corner, Clair de lune), αλλά και οι σχέσεις που σημάδεψαν τη ζωή του (οι ποιητές Baudelaire, Verlaine και Mallarmé, οι ταραχώδεις φιλίες του, η ιδιαίτερη σχέση του με τον Maurice Ravel, οι γυναίκες που αγάπησε, η λατρεμένη του κόρη Chouchou) ξεδιπλώθηκαν επί σκηνής.

Ο Debussy, αναμφίβολα ο πρώτος «μοντέρνος» συνθέτης, άνοιξε την πόρτα της μουσικής στον 20ό αιώνα. Επαναστατώντας ενάντια στο συντηρητικό καλλιτεχνικό κατεστημένο, άλλαξε για πάντα, με τις αντιλήψεις του για τον χρόνο, τον ρυθμό και την αρμονία, τον τρόπο που προσλαμβάνουμε τη μουσική. Αρνούμενος να απεμπολήσει τα μουσικά του χαρίσματα για την εξασφάλιση μιας σίγουρης θέσης στη μουσική ζωή του Παρισιού, έστρεψε όλες του τις δυνάμεις προς ένα υψηλό καλλιτεχνικό ιδανικό, προς την αναζήτηση μιας «musique à moi»: είναι ο εμπνευστής μιας «στιγμιοτυπικής» απεικόνισης, άμεσα συνδεδεμένης με τον ιμπρεσιονισμό. Όπως οι πίνακες των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων μετατρέπονται σε φόρμες και χρώματα, έτσι και τα έργα του Debussy μεταμορφώνονται σε αποχρώσεις και ηχοχρώματα. «Θα ήταν καλό να έβλεπε κανείς τη μουσική…», έλεγε χαρακτηριστικά ο Debussy, αποκαλύπτοντας το πάθος του για τα χρώματα και την οπτική του προσέγγιση σε μια κατά βάση ακουστική τέχνη.

Κι ακόμη, το μουσικό του έργο εξελίχθηκε μέσα στο απόγειο του γαλλικού συμβολισμού: στην ποίηση του Leconte de Lisle, του Baudelaire, του Banville, του Mallarmé, του Verlaine, του Bourget, του Maeterlinck, του Mouret και του Louÿs, ο Debussy βρήκε μια αδελφή φωνή για να αποδώσει με ήχους το μυστηριώδες, το μισοειπωμένο, την ατμόσφαιρα του απόμακρου. Ο Debussy εξακολουθούσε να βρίσκεται τουλάχιστον ένα βήμα μπροστά από το κοινό του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η ιδέα και τα κείμενα για την παράσταση ήταν της Ναταλίας Γεράκη, η σκηνική επιμέλεια της Μάνιας Παπαδημητρίου, οι φωτισμοί του Ανδρέα Μαυραγάνη και οι φωτογραφίες του Γιάννη Καμπούρη.

Για περισσότερες πληροφορίες, βλ. το αναλυτικό πρόγραμμα της παράστασης