Εικαστικά
Χριστίνα Μήτρεντσε
 

Η Αίθουσα Τέχνης dalla Rosa του Λονδίνου φιλοξένησε την ατομική έκθεση της υποτρόφου Χριστίνας Μήτρεντσε με τίτλο «Welcome to the Multiverse». Στην έκθεση, που εγκαινιάστηκε στις 8 Φεβρουαρίου, παρουσιάστηκε μια νέα σειρά έργων της εικαστικού, η οποία περιλάμβανε ζωγραφική, κολάζ, γλυπτά μικρού μεγέθους και εκτυπώσεις, με κεντρικό θέμα την ιδέα του «Multiverse». Η έννοια αυτή περιγράφεται ως «μια άπειρη επικράτεια όντων ή εν δυνάμει όντων, τμήμα της οποίας θεωρείται ότι αποτελεί το σύμπαν».

Από το 1999, η Μήτρεντσε εξελίσσει τη σειρά «Multiverse», συγκεντρώνοντας μια ποικιλία αναπαραστάσεων, με σκοπό να χαρτογραφήσει το άπειρο σύνολο παράλληλων κόσμων και τις αλληλεπιδράσεις τους με τον (θεωρούμενο) πραγματικό κόσμο. Η καλλιτέχνιδα, μεταξύ άλλων επιρροών, βαδίζει στα χνάρια του εκπροσώπου της εννοιολογικής τέχνης John Latham. Τα έργα της χωρίζονται σε δύο αντιδιαμετρικούς πόλους, ανάλογα με το μέγεθός τους: αφενός, σε μεγάλου μεγέθους και λεπτομερή τοπία, τα οποία «χτίζει» με επάλληλα στρώματα από γραφίτη, παστέλ και μολύβι, δίνοντας έμφαση στην πολυπλοκότητα του φαινομενικού κόσμου, όπως αυτός θα φαινόταν σε μια πανοραμική, αεροφωτογραφία∙ αφετέρου, στα μικρά έργα της, στα οποία η εικαστικός συνδυάζει την έρευνα για το «Multiverse» με τον τρόπο που τα βιβλία μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Η σειρά σχεδίων «Science Books» (2012-2013), για παράδειγμα, αντλεί την έμπνευσή της από επιστημονικές δημοσιεύσεις γραμμένες από δημοφιλείς σύγχρονους στοχαστές, όπως ο Brian Cox, ο Stephen Hawking και ο Roger Penrose. Μια σαφής στροφή προς την αφηρημένη τέχνη χαρακτηρίζει τη σειρά σχεδίων και κολάζ «Wounded Super-Selene» (I-IV, 2012-13), όπου παρουσιάζονται κυκλικές φόρμες από γραφίτη που μοιάζουν με φυσικούς δορυφόρους, με βιβλιόσχημα σχεδιάσματα στην επιφάνειά τους. 

Η Χριστίνα Μήτρεντσε σπούδασε στο Κολέγιο Τέχνης και Design του Τσέλσι,  καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Γκρίνουιτς. Έχει εκθέσει έργα της σε γκαλερί, μουσεία και δημόσιους χώρους, όπως στην Μπιενάλε του Λίβερπουλ, την 15η Μπιενάλε της Μεσογείου στη Θεσσαλονίκη και στη Ρώμη, στο Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών (ICA) και στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου, στο Centre of Book Arts της Νέας Υόρκης κ.ά.

Black Hole Scape, σχέδιο σε χαρτί, 110x85 εκ. (2013)
Cosmogenesis or Virgin, σχέδιο σε χαρτί, 260x260 εκ. (2010)

Γιώργος-Ανδρέας Μακρίδης
 

Ατομική έκθεση στο Ιόνιο Κέντρο Τεχνών και Πολιτισμού στα Μεταξάτα Κεφαλλονιάς πραγματοποίησε τον Ιανουάριο του 2013 ο εικαστικός υπότροφος Γιώργος-Ανδρέας Μακρίδης, παρουσιάζοντας έργα του από το 2003 έως σήμερα. Τρεις σπουδές, με τοπία από την Κεφαλλονιά, δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 2000 και αποτελούν μέρος δώδεκα σπουδών με λάδι σε κομμάτια από ξύλο ή χαρτόνι, μικρών σε διαστάσεις. Τα έργα αυτά στάθηκαν πηγή έμπνευσης για την περίοδο 2003-2011. Από αυτή την περίοδο, στην έκθεση παρουσιάστηκε μόνο ένα έργο, με τον τίτλο Δέντρο. Τα σχήματα, κατά τη διάρκεια αυτής της αφαιρετικής περιόδου, είναι απλά, τα χρώματα δεν αντιγράφουν, αλλά προέρχονται από τις σπουδές της Κεφαλλονιάς.

Τα έργα Αστερόσκονη και Χωρίς τίτλο είναι ζωγραφισμένα το 2011 και το 2012, αντιστοίχως. Από αυτά, το έργο Αστερόσκονη αποτελεί συνέχεια του Δέντρου και σηματοδοτεί την αρχή εισαγωγής καινούργιων στοιχείων, χτίζοντας σταδιακά μια πιο πολύπλοκη κατάσταση, πάντα ιδωμένη αφαιρετικά. Το γαλάζιο Χωρίς τίτλο είναι το νεότερο έργο.

«Θέλησα», εξηγεί ο ίδιος ο ζωγράφος, «να εμπλουτίσω την επί οκτώ χρόνια, μέχρι τώρα, λιτή ζωγραφική μου με αυτό που οι ζωγράφοι ονομάζουμε “ζωγραφικότητα”. Έτσι, τα απλά σχήματα γίνονται περισσότερα και πιο πλούσια σε τόνους και χρωματικές αποχρώσεις. Κατά τη σύντομη παραμονή μου στην Κεφαλλονιά, άρχισα να ζωγραφίζω ένα έργο που ξύπνησε ακόμη παλαιότερες τεχνικές και τρόπους ζωγραφικής σύνθεσης, σηματοδοτώντας την αρχή μιας καινούργιας περιόδου».

«Αποφάσισα», συνεχίζει, «να αυτοπαρουσιαστώ στο νησί μέσα από την ολότητα της δημιουργικής μου πορείας την τελευταία δεκαετία. Η Κεφαλλονιά, από την πλευρά της μητέρας, και η Κύπρος, από την οποία κατάγομαι από τον πατέρα μου, αποτελούν για μένα σημεία αναφοράς, για πολλούς –και όχι μόνο καλλιτεχνικούς– λόγους. Η ζωή μου είναι αποτέλεσμα σύνθεσης διαφορετικών φαινομενικά τόπων –οι δυο πατρίδες διαμετρικά τοποθετημένες στον γεωγραφικό χάρτη–, αλλά και όλων των χωρών όπου έχω ζήσει. Έχω περάσει τα παιδικά μου χρόνια στο Κονγκό και έχω πραγματοποιήσει τις σπουδές μου στη Σχολή του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο, αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά την “περιπλάνησή” μου, διάλεξα να εκθέσω για πρώτη φορά στον έναν από τους τόπους που αγαπώ, όντας σίγουρος ότι, και αυτήν τη φορά, πρόκειται για άλλο ένα σημείο εκκίνησης και ευκαιρίας βαθύτερης γνωριμίας με τον τόπο μου και τους ανθρώπους του».

«Η ζωγραφική», καταλήγει ο Μακρίδης, «ζητά γενναιοδωρία κατά τις ώρες που διαθέτει κανείς για να την παρατηρήσει, δίνοντας με τη σειρά της απολαύσεις που μόνο εκείνη ξέρει να προσφέρει. Αλλά ας μην το βλέπουμε μόνο ωφελιμιστικά: είναι και ένας τρόπος συνύπαρξης και αμοιβαίας αποδοχής».