Ένα ταξίδι στο φως
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΜΠΟΛΗΣ
<i> Κάβος</i>, λάδι σε καμβά, 40 x 50 εκ.
Κάβος, λάδι σε καμβά, 40 x 50 εκ.
   

Εκεί που το συνειδητό συναντιέται με το ασυνείδητο, εκεί που τα πρότυπα του εξωτερικού κόσμου αγκαλιάζουν εκείνα του εσωτερικού, εκεί που δεν διακρίνεται η διαφορά μεταξύ πραγματικού και ονειρικού, υπάρχει ένα σημείο από το οποίο αντλώ την έμπνευσή μου για να δημιουργώ τους ζωγραφικούς μου πειραματισμούς. Με βάση το συναίσθημα, επιστρατεύω τη φαντασία μου για τη μετάλλαξη συμβόλων παρμένων από την κοσμική ή τη θρησκευτική εικονογραφία, με σκοπό τη δημιουργία ενός προσωπικού «λεξικού εικόνων».  

Με τη βοήθεια του προσωπικού αυτού λεξικού ζωγραφίζω συνθέσεις που συνδυάζουν αφηρημένους και ρεαλιστικούς νοηματικούς συρμούς, όπου πολλά συμβαίνουν ταυτόχρονα και με την ίδια ένταση, άλλοτε αναγνωρίσιμα και άλλοτε όχι, έτσι ώστε ο θεατής να παρακινείται να τα αποκωδικοποιήσει σύμφωνα με την ευαισθησία του.

Ο διάλογος που ανέπτυξα ανάμεσα στα σχέδιά μου και στη ζωγραφική, δραστηριότητες ταυτόχρονες, είχε ως αποτέλεσμα οι συνθέσεις να εξελιχθούν σε ένα είδος πνευματικής οδύσσειας, καθώς και σε ένα σχόλιο της ζωής μου, η οποία εμπλουτίστηκε εμπειρικά από την αμερικανική πραγματικότητα ύστερα από τη δεκαετή εγκατάστασή μου στο Λος Άντζελες. Η πολύχρονη παραμονή μου σε αυτό το κοινωνικό παζλ, όπου διατηρούνται αυτούσιες και αναλλοίωτες οι πολιτιστικές συνήθειες διαφορετικών εθνικοτήτων, μου έδωσε την ευκαιρία να πάρω μια γεύση του πώς το εκάστοτε κοινωνικό και πολιτισμικό σύνολο αντιμετωπίζει τα δύο φύλα, αρσενικό και θηλυκό, μέσω τελετουργιών, καθημερινών συμπεριφορών και συνηθειών.

Επειδή οι γιατροί και οι γονείς μας μάς ταυτοποιούν ως αρσενικό ή θηλυκό, σύμφωνα με την προφανή γεννητική μας ανατομία, από την πρώτη στιγμή της ζωής μας κυριαρχεί μηχανικά μια φιλοσοφία που ορίζει το τι είμαστε (φύλο) και πώς πρέπει υποθετικά να συμπεριφερόμαστε. Έτσι, η Γενετική σφραγίζει τη μοίρα μας, γιατί αμέσως μυούμαστε στους ξεχωριστούς πολιτιστικούς και θρησκευτικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με τη διάκριση μεταξύ αρσενικού και θηλυκού.

Η αντιπαράθεση της δικής μου ελληνικής πολιτισμικής κληρονομιάς με τις άλλες, καθώς και με την αμερικανική κουλτούρα, η οποία προωθεί τους δικούς της πολιτισμικούς και θρησκευτικούς μηχανισμούς, όσον αφορά τη σχέση των δύο φύλων, με έκανε να αναρωτηθώ για το τι είναι επιτρεπτό και τι απαγορευμένο, τι είναι δημόσιο και τι προσωπικό. Η χριστιανική συνείδηση με την οποία έχω μεγαλώσει, και η οποία δεν ξέρει τι άλλο να κάνει με τη σκοτεινή, υλική και αισθησιακή πλευρά της εκτός από το να την ευνουχίσει και να την αποκαλέσει «Εύα», ήρθε αντιμέτωπη με τη νέα για μένα αμερικανική πραγματικότητα. Εκεί, η τεχνολογία και ο καταναλωτισμός δίνουν τη δυνατότητα στα μέλη της κοινωνίας όχι μόνο να προσθέτουν καλλίγραμμα τμήματα στο σώμα τους αλλά και να αλλάζουν τη γεννητική τους ανατομία δίνοντας μιαν άλλη διάσταση στους ορισμούς των λέξεων «αμαρτία», «αγνότητα» και «ταμπού».

Την εμπειρία μου αυτήν τη μετέφερα στο έργο μου, αντιμετωπίζοντας το ανθρώπινο σώμα ως δοχείο-κανάτι, το οποίο γεμίζει με ό,τι επιθυμεί ο καθένας, χρήσιμο ή άχρηστο· ενώ τα ανοίγματα του σώματος τα βλέπω ως εισόδους-εξόδους που, ανάλογα με τη χρήση τους, υποδηλώνουν την πλήρη απελευθέρωση ή υποδούλωσή του. Διαμορφώνουν έτσι την έννοια της σωματικής συνοριακής γραμμής ως σημείου ενσωμάτωσης των ταμπού. Ενώ λοιπόν ο μοντερνισμός έχει αναπτυχθεί με κατεύθυνση τη συνεχή δέσμευση της ιδιοσυγκρασίας του καλλιτέχνη, η τέχνη μου ως προσωπική αποκάλυψη και ενορατική μελέτη βασίζεται στην ιδιοσυγκρασία, τα όνειρα και τον συναισθηματικό μου κόσμο.

Έχοντας υπόψη ότι τα όνειρα είναι οι αόρατες ρίζες στη συνείδησή μας, παρατήρησα ότι, κατά τη διάρκεια ενός ονείρου, συνηθισμένα αντικείμενα ή ιδέες μπορούν να προσλάβουν πολύ δυνατή ψυχική σημασία, που προσπαθώ να αντικατοπτρίσω και στις δικές μου ονειρικές, σχεδόν υπερβατικές συνθέσεις με τη μετωπικότητα, τον απροσδιόριστο χώρο και τη χρήση του χρώματος με τη συμβολική, υποσυνείδητη δύναμη που αυτό μπορεί να μεταβιβάσει. Αποφεύγοντας να μιμούμαι την πραγματικότητα του υλικού κόσμου, παρά μόνον επιφανειακά, εμπειρικά, σχεδόν ανορθολογικά, προσπαθώ να ενσαρκώσω στη δουλειά μου την έννοια της εσωτερίκευσης του μη κοσμικού και του «υψηλού».

Έτσι, οι ζωγραφικοί μου πειραματισμοί μοιάζουν με μιαν αφηρημένη περιήγηση στον εσωτερικό κόσμο. Συνδυάζουν τον συμβολισμό, τη συναισθηματική φόρτιση, τον διάλογο συνειδητού-ασυνείδητου, ώστε να προσδίδουν μια πνευματική διάσταση στα πράγματα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον θεατή να δραπετεύει στο αόρατο και το ονειρικό. 


(Ο Διονύσης Καμπόλης είναι εικαστικός καλλιτέχνης, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών Καλών Τεχνών από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες/UCLA.)

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση
Φουσκοθαλασσιά, λάδι σε καμβά, 180 x 200 εκ.
Μελαγχολία, λάδι σε καμβά, 50 x 40 εκ.
Νοσταλγία Επιθυμίας, ακρυλικό σε καμβά, 140 x 100 εκ.

Κορυφή της σελίδας