Η αθλητική συμμετοχή
ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΟΦΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ - ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Φθινόπωρο 1987. Δύο φίλοι συνομιλούν ψιθυριστά, την ώρα του μαθήματος της Γλώσσας, στο τέταρτο θρανίο: «Έλα να δοκιμάσεις κι εσύ. Θα σ’ αρέσει», λέει το αγόρι και το κορίτσι μένει σκεπτικό.

Την άλλη μέρα ξημέρωσε Σάββατο. Το σχολείο ήταν κλειστό και η προτεραιότητα των γονέων στο σπίτι ήταν η ψυχαγωγία των παιδιών. Σε αυτό το κλίμα η εννιάχρονη ζήτησε να επισκεφτεί τον γειτονικό ιστιοπλοϊκό όμιλο και ο πατέρας της έγνεψε καταφατικά. «Η ιστιοπλοΐα είναι ένα ευγενές άθλημα που προάγει το πνεύμα», συνήθιζε να της λέει. «Πρέπει να είσαι έξυπνη για να τα καταφέρεις...»

Έτσι κάπως ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι για τη νεαρή, που αρχικά έπαιζε ανέμελα με τους φίλους της και αργότερα αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στην αρένα του θαλάσσιου πρωταθλητισμού. Ποτέ δεν είχε φανταστεί όμως πόσοι άνθρωποι θα στέκονταν δίπλα της, αρωγοί στην προσπάθειά της. Σήμερα, μητέρα πια δύο παιδιών, τούς μνημονεύει και  τους ευχαριστεί.

Στην ερώτηση εάν είναι δυνατόν να γνωρίζεις την εξελικτική πορεία ενός παιδιού στον αθλητισμό θα απαντούσα με μεγάλη επιφύλαξη. Εφόσον αναφερόμαστε στον αθλητισμό, πρωτίστως το ενδιαφέρον μας θα πρέπει να εστιάζεται στην ψυχαγωγία, την άσκηση μέσα από το δομημένο παιχνίδι, τη δημιουργικότητα, την πειθαρχία, τη λήψη αποφάσεων, την ευγενή άμιλλα.

Ο αθλητισμός δίνει συνεχή ερεθίσματα στα παιδιά ώστε να δοκιμάζουν τις ικανότητές τους. Λερώνονται, παίζουν, εκτίθενται ψυχολογικά, αλληλεπιδρούν, βρίσκουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας, κάνουν λάθη και μπορούν να τα διορθώνουν χωρίς υπερβολικό κόστος. Με λίγα λόγια, τα παιδιά προετοιμάζονται κατάλληλα, ώστε να επιβιώσουν ευκολότερα στην κοινωνία. Διότι οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις ορθώνονται απειλητικά μπροστά σε όποιον τολμήσει να εμφανιστεί απροετοίμαστος. Σύγχρονες ψυχολογικές μελέτες προειδοποιούν ότι τα άτομα γίνονται ανθεκτικότερα στο στρες όταν εκτίθενται σε αυτό σταδιακά και περιοδικά (με τη μορφή κύματος). Δεν υπερβάλλουμε λοιπόν όταν υποστηρίζουμε πως πρέπει να επενδύσουμε στον αθλητισμό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θωρακίζουμε τη νεολαία και της προσφέρουμε εφόδια και εμπειρίες που προέρχονται από διαδραστικές διαδικασίες και, συνεπώς, παράγουν ισχυρή μάθηση. Για τον λόγο αυτόν, είναι απαραίτητο να συνεχιστούν τόσο η ενίσχυση όσο και η διάδοση του αθλητισμού σε όλα τα επίπεδα.

Ο αθλητισμός δεν οδηγεί απαραίτητα στον πρωταθλητισμό. Παρ’ όλα αυτά, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι η ελληνική ιστορία έχει να επιδείξει σπουδαίους ολυμπιονίκες, ανθρώπους που με το πείσμα και την αποφασιστικότητά τους ύψωσαν την ελληνική σημαία ψηλά, ακόμη και υπό αντίξοες συνθήκες. Οι Έλληνες ολυμπιονίκες είναι πρεσβευτές της ελληνικής παράδοσης και κουλτούρας, γίνονται αφορμή να συζητηθεί η χώρα μας και να σχολιαστεί θετικά, συμβάλλουν στην πολιτιστική μας ανάπτυξη. Όπως η μάθηση είναι μια συνεχής διαδικασία, έτσι και το έργο ενός ολυμπιονίκη, είτε αυτός αγωνίζεται είτε έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, είναι ένα βιβλίο χωρίς τέλος. Αποτελεί ένα ταξίδι προς τις προσωπικές αναζητήσεις του καθενός – είναι το όραμά του να προσφέρει, το όραμά του να μεταφέρει τη γνώση και να εμπνεύσει νέους με διάθεση δημιουργίας, ακριβώς όπως συμβαίνει στην τακτική ενός αγώνα, όπου οι δρόμοι είναι πολλοί αλλά όλοι οδηγούν σε ένα σημείο. Σημασία έχει να έχουμε διάθεση για μάθηση, να σηκωνόμαστε όσο συχνά και αν πέφτουμε, να προχωράμε όταν οι άλλοι σταματούν...

(Η Σοφία Μπεκατώρου είναι χρυσή ολυμπιονίκης, στο άθλημα της ιστιοπλοΐας, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, και χάλκινη ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Είναι εκπρόσωπος των αθλητών στην ολομέλεια της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και πρόεδρος της υποεπιτροπής Γυναίκα και Αθλητισμός της ΕΟΕ.)


Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση
Η Σοφία Μπεκατώρου και η Αιμιλία Τσουλφά κέρδισαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το χρυσό μετάλλιο στα σκάφη 470
Η Σοφία Μπεκατώρου (δεξιά) και η Αιμιλία Τσουλφά με τα χρυσά μετάλλια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004

Κορυφή της σελίδας