Η παράσταση της Αντιγόνης του Μπρεχτ
   

«Τα θεατρικά έργα του Μπρεχτ μπορείς να τα συζητήσεις και να τα μιμηθείς σαν πρότυπα ενός νέου είδους δραματικής κατασκευής, σκηνικής τεχνικής. Εντούτοις, η βασική τους αξία έγκειται στην ποιητική ιδιότητά τους. Η νέα δραματική σύμβαση που αντιπροσωπεύουν γίνεται αισθητή, πάνω απ’ όλα, από τη γοητεία της γλώσσας της και το ποιητικό όραμα του κόσμου που μεταδίδει. Χωρίς τη σφραγίδα της μεγαλοσύνης που αποτυπώνει η ποίησή τους, τα έργα αυτά δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξασκήσουν μια τέτοια επίδραση» (Martin Esslin).1  

Η τεράστια απήχηση του έργου του Μπρεχτ έως τις ημέρες μας επιβεβαιώθηκε ακόμη μια φορά από το πλήθος θεατρόφιλων, υποτρόφων και μη, που συνέρρευσαν στην παράσταση της Αντιγόνης του Μπρεχτ την οποία διοργάνωσε ο Σύνδεσμος στην Κεντρική Αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Σκηνοθέτης, ο υπότροφος Νικόλας Μίχας. Η ημερομηνία σημαδιακή: 21 Απριλίου. Και το μήνυμα του έργου ταίριαζε απόλυτα στο ιστορικό κλίμα της ημέρας. 

O Μπρεχτ χρησιμοποιεί την παγκοσμίως γνωστή ηρωίδα ως διαχρονικό σύμβολο της αντίστασης και της ελευθερίας∙ σκοπός του, να καταδείξει τον παραλογισμό του πολέμου και της ολοκληρωτικής εξουσίας με τα αθέμιτα πολιτικά της παιχνίδια.

Όπως σχολίασε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η παράσταση επεδίωξε τη «διερευνητική αντιστοίχιση του μύθου με τη σύγχρονη εποχή, όπου σε πολλές γωνιές της Γης ξεσπούν εμφύλιοι πόλεμοι και αντιδράσεις απέναντι σε ολοκληρωτικούς “ηγέτες”, με απώτερο σκοπό τη διεκδίκηση του αναφαίρετου δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, της δράσης και του αυτοπροσδιορισμού, την ελευθερία να είσαι δημιουργός του εαυτού σου και της κοινωνίας σου».

Τους ρόλους ερμήνευσαν η Ειρήνη Μπαλτά, ο Χριστόδουλος Στυλιανού, ο Βασίλης Παπαδημητρίου, η Χάρις Συμεωνίδου, η Μάρα Βλαχάκη, η Ευαγγελία Καρακατσάνη, η Κατερίνα Σπυροπούλου, ο Φώτης Τσοτουλίδης και ο Μάριος Μακρόπουλος. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε ο Δημήτρης Κατσούλης, τις χορογραφίες και την κίνηση η Κατερίνα Σπυροπούλου, τους φωτισμούς η Ελίζα Αλεξανδροπούλου, ενώ τη μουσική σύνθεση και εκτέλεση ανέλαβε ο Χρίστος Θεοδώρου. Το έργο ήταν μια παραγωγή της ομάδας The Terra Incognita Art Company, η οποία περιλαμβάνεται στις δεκαπέντε κορυφαίες νέες θεατρικές ομάδες που επιχορηγούνται φέτος από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Ο Νικόλας Μίχας έχει επίσης σκηνοθετήσει τον Αλχημιστή του Ben Jonson στο Θέατρο Άλεκτον (2011), τις Λευκές Νύχτες του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι στο Θέατρο Άκης Δαβής (2010), τον Αγνοούμενο του Γιώργου Λαμπράκου στο Θέατρο Φούρνος (2010), το Swing Ticket του Αντώνη Παππά στη μουσική σκηνή Favela (2009), καθώς και το Δον Περλιμπλίν και Μπελίσα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Θέατρο Φούρνος (2009). Το 2008, τιμήθηκε με το Βραβείο Διασκευασμένου Σεναρίου Ταινίας Μικρού Μήκους του ΕΚΕΒΙ για το σενάριό του με τίτλο Μοναχική βροχή, το οποίο βασίστηκε στα διηγήματα του Μιλτιάδη Καραγάτση «Το νερό της βροχής» και «Η μοναξιά». Η ταινία προβλήθηκε στο 31ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Λήδα Μπουζάλη

Κάντε κλικ επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση

Κορυφή της σελίδας

1 Μ. Έσσλιν, Μπρεχτ: Ο άνθρωπος και το έργο του, μτφρ. Φ. Κονδύλης, Αθήνα: Δωδώνη, 1971, σελ. 9-10.