ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΑΩ - ΤΕΥΧΟΣ 52 - ΙΟΥΝΙΟΣ 2011 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΕΥΧΟΣ 52 ΙΟΥΝΙΟΣ 2011
περιεχόμενα τεύχους επικοινωνήστε μαζί μας !
Μια εκδήλωση
γεµάτη Αιώνιο
Φως

Της Μάιρας Μηλολιδάκη

Στο µέρος όπου είχα πρωτοδεί την Παναγία (ή τη Μητέρα µου) µύριζε καµένο πεύκο και συχώρεση.
Ο. Ελύτης, Ηµερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου

Lux Aeterna, Αιώνιο Φως: υπαινικτικός και µαζί κατανυκτικός, αυτός ήταν ο τίτλος της πασχαλινής εκδήλωσης του Συνδέσµου µας, που πραγµατοποιήθηκε στις 12 Απριλίου 2011. Η εκδήλωση, που βασίστηκε σε πρόταση της εκλεκτής υψίφωνου Μίνας Πολυχρόνου, διοργανώθηκε στην Μικρή Σκηνή, «Χριστίνα Ωνάση», της Στέγης Γραµµάτων και Τεχνών, ενός χώρου που έχει πλέον καθιερωθεί στην συνείδηση όλων µας ως ο δικός µας χώρος.

Στο πρώτο µέρος παρουσιάστηκε το Stabat Mater (1736) του G.B. Pergolesi («Στέκει η Μήτηρ τεθλιµµένη…»), παραγγελία της αδελφότητας των Ιπποτών της Παρθένου για την εκκλησία της Santa Maria dei Sette Dolori της Νάπολης, από τις αρχές του 18ου αιώνα. Άρρωστος και ήδη αποτραβηγµένος σε µοναστήρι, ο µόλις είκοσι έξι ετών συνθέτης κατάφερε να συµπυκνώσει σε µια µουσική υπερβατική, πέρα από κάθε έννοια θρησκευτικότητας, την ουσία του Θείου αλλά και του ανθρώπινου δράµατος: τα δώδεκα µέρη του έργου του, διακριτά ως προς το ύφος και την επεξεργασία του µουσικού υλικού, παραπέµπουν σε µιαν ανθολογία από εικόνες του θρήνου της Παναγίας που καταλύουν τον θάνατο µέσα από την ελπίδα της Ανάστασης. Όρθιοι επί σκηνής, οι εκτελεστές, µε τον Μάρκελλο Χρυσικόπουλο να διευθύνει από το εκκλησιαστικό όργανο, σκυµµένοι πάνω από την παρτιτούρα, µορφές παλλόµενες σε µαύρο φόντο: ο Σίµος Παπάνας (πρώτο βιολί), ο ∆ηµήτρης Καρακαντάς (δεύτερο βιολί), η υπότροφος Αγγέλα Γιαννάκη (βιόλα), ο Ιάσων Ιωάννου (βιολοντσέλο), η Μίνα Πολυχρόνου και η µεσόφωνος ∆ώρα Μπάκα.

Αβίαστη αίσθηση ρυθµού και δραµατικότητας, στυλιστική ακρίβεια και συνέπεια, αριστοτεχνική εκφραστικότητα που αναδείκνυε διαρκώς τις ακραίες δυναµικές και χρωµατικές ισορροπίες από τους σολίστες στο σύνολό τους. Την κατ’ ανάγκην στατική παρουσία των σωµάτων στον χώρο αναλάµβανε να ανατρέψει η προβολή βίντεο του εικαστικού καλλιτέχνη Θόδωρου Ζαφειρόπουλου: εικόνες από την φυσική βιογραφία ενός τεράστιου κορµού δέντρου, φαινοµενικά ασύµβατες µε το θρηνητικό βάρος της µουσικής, παρέπεµπαν ωστόσο υποσυνείδητα µέσω του ξύλου στην θεµατική της Σταύρωσης.

Το Αιώνιο Φως συνέχισε να µας µαγεύει µε το άχρονο ταξίδι του και στο δεύτερο µέρος της εκδήλωσης: το οµότιτλο έργο του Νέστορα Ταίηλορ (2007) φέρει την σφραγίδα της βιωµατικής τέχνης. Αφιερωµένη στην µνήµη της µητέρας του, η µουσική του, συγκινητικό δείγµα λυρικού µινιµαλισµού, δανείζεται τα λόγια της νεκρώσιµης ακολουθίας του ρωµαιοκαθολικού τυπικού (Missa pro defunctis), για να αφηγηθεί την δική της ιστορία. Η ψυχή ως φως αθανασίας ή το φως ως αθάνατη ψυχή. Κυρίαρχη η παρουσία του πιάνου, µε τον υπότροφο και διαπρεπή πιανίστα Χρίστο Παπαγεωργίου να ξεδιπλώνει µε αποφασιστική ωριµότητα την ηχοχρωµατική παλέτα της παρτιτούρας. Ο ίδιος χαρακτήρισε το έργο «κλασικό», υπογραµµίζοντας έτσι τον υπερβατικό –πέρα από ιδιώµατα και µουσικές τάσεις– χαρακτήρα του. Η ερµηνεία της ∆ώρας Μπάκα, λιτή και αφοπλιστικά άµεση, εναρµονίστηκε ιδανικά µε το οπτικό περιβάλλον του Θόδωρου Ζαφειρόπουλου, που έντυσε την γυµνότητα του χώρου µε φωτογραφικά στιγµιότυπα του αρχέγονου φωτός ως συστατικού στοιχείου της φύσης και του σύµπαντος.

Στην οµάδα των οργάνων, ο υπότροφος Άγγελος Λιακάκης πήρε την σκυτάλη από τον Ιάσονα Ιωάννου στο βιολοντσέλο. Το µουσικό σύνολο το συντρόφευσε πάνω στο µαύρο δάπεδο µια µορφή Αγγέλου, γεννηµένη από τις σκιές: παλεύοντας µε τα όρια του σώµατος ενάντια στην βαρύτητα και την φθορά, η Αποστολία Παπαδαµάκη χορογράφησε και χόρεψε ένα αυτοσχεδιαστικό σόλο, παντρεύοντας τον λόγο της µουσικής µε τον λόγο της κίνησης. Ο χορός της, σπαράγµατα κινήσεων σκορπισµένα πάνω στην σκηνή, αποτύπωσε την πορεία του πνεύµατος προς την Λύτρωση, νοηµατοδοτώντας έτσι µε τον καλύτερο τρόπο την επιλογή της κοινής παρουσίασης των δύο έργων: συνδετικός τους κρίκος, η ανθρώπινη φωνή, που κατάφερε µε µοναδικό τρόπο να κορυφώσει την συγκίνηση δηµιουργώντας µέσα από την συνύπαρξη των λέξεων και των µουσικών γραµµών την αέναη στιγµή µιας προσευχής, στην όποια συµµετείχαν εξίσου κοινό και ερµηνευτές. Και αυτή ήταν η διάχυτη αίσθησή µας στο τέλος της συναυλίας.

Από όλους εµάς που βρεθήκαµε στην παρέα της βραδιάς, θερµές ευχαριστίες στους συναδέλφους. Οι εξαιρετικές τους ερµηνείες µάς χάρισαν σίγουρα µια στιγµή φωτεινή.