Ειδήσεις του Συνδέσμου
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΑΩ - ΤΕΥΧΟΣ 47 - ΜΑΡΤΙΟΣ 2010 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΕΥΧΟΣ 47 ΜΑΡΤΙΟΣ 2010
περιεχόμενα τεύχους επικοινωνήστε μαζί μας !
+Χρόνου!
Με αφορµή την κοπή της πίτας
του Συνδέσµου Υποτρόφων

Της Αιµιλίας Παπαφιλίππου,
εικαστικού, υπεύθυνης του σχεδιασµού και της καλλιτεχνικής επιµέλειας της εκδήλωσης

Η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Συνδέσµου Υποτρόφων του Ιδρύµατος Ωνάση πραγµατοποιήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2010, στο πολυδύναµο πολιτιστικό κέντρο Bios µε µεγάλη προσέλευση και επιτυχία. Η διοργάνωση, µε παράλληλη έκθεση βίντεο-τέχνης από καλλιτέχνες, υπότροφους και µη, έδωσε την ευκαιρία στους παρευρισκοµένους, εκτός από το να δουν τα εκθέµατα, να εγγραφούν στον Σύνδεσµο ή να ανανεώσουν την συνδροµή τους και να ενηµερωθούν για το υπό σχεδιασµό ηλεκτρονικό φόρουµ, το οποίο θα επιτρέψει την ευρύτερη δικτύωση εντός αλλά και εκτός Συνδέσµου.

Ο θεµελιώδης στόχος του νέου ∆ιοικητικού Συµβουλίου του Συνδέσµου είναι, µέσω της εθιµικής αυτής τελετής, να επισηµάνει ότι η συλλογικότητα αποτελεί στοίχηµα για όλους µας, ένα ζητούµενο που µας καλεί σε ουσιαστική εµπλοκή στα πράγµατα του Συνδέσµου, αλλά και, µέσω αυτού, στα ευρύτερα «πράγµατα», διαδραστικά. Όπως ανέφερε στον χαιρετισµό του ο πρόεδρος του Συνδέσµου, Παναγιώτης Αλεξάκης, «θελήσαµε να δώσουµε έναν νέο χαρακτήρα, που να ταιριάζει µε τον στόχο για µια νέα συλλογικότητα. Με το ζωντανό αυτό περιβάλλον πρωτοποριακής καλλιτεχνικής δηµιουργίας, θελήσαµε να προσφέρουµε µια εµπειρία που πιστεύουµε ότι θα ενδυναµώσει το πνεύµα συνεργασίας και αυτοδηµιουργίας».

Καίρια επισηµαίνεται ότι ο νέος χαρακτήρας επιζητεί όχι τον προσχεδιασµένο, αλλά τον ζωντανό τρόπο, την βιωµατική εµπειρία, ώστε να επιτευχθούν, αφενός, η συνεργασία ως αλληλοδιαµόρφωση και, αφετέρου, η δηµιουργία και η αυτοπραγµάτωση, όπου η αντίληψη του «νέου» ενέχει την ίδια την αναζήτηση ως ταυτότητα. Μια εµπειρία, λοιπόν, αναζήτησης, εξερεύνησης δηλαδή, έτσι όπως άλλωστε καλούµασταν να κάνουµε για να ανακαλύψουµε τα εκθέµατα και τις δράσεις που φιλοξενούνταν σε διάφορα σηµεία του κτηρίου του Bios.

Το πνεύµα της τελετής κοπής της πίτας µεταδόθηκε συµβολικά από τον πρόεδρο του Ιδρύµατος Ωνάση, Αντώνη Παπαδηµητρίου, ο οποίος «σταύρωσε» την πίτα κατά την παράδοση, ώστε να θυµηθούµε, γιορτάζοντας όλοι µαζί γύρω από µια στρογγυλή πίτα, στην ηλεκτρονική και άυλη εκδοχή της ως προβολή, την ουσιαστική σηµασία του συγκεκριµένου εθίµου, το οποίο σκοπό έχει να επισηµάνει αυτόν ακριβώς τον ιερό χαρακτήρα της ενότητας και της συνεκτικότητας. Παράλληλα, µε τον λόγο του και µε χαρακτηριστικό χιούµορ, ο Αντώνης Παπαδηµητρίου επεσήµανε ότι η αλλαγή είναι η ίδια η ζωή και, όταν σχεδιάζουµε κάτι, αυτό πρέπει να αφορά και τις επόµενες γενιές. Παρακαταθήκη αυτής της «πίτας» είναι η µετάβαση από ένα κοινωνικό σε ένα πολιτιστικό γεγονός — «και του χρόνου σπίτι µας», καθώς, πλέον, θα βρισκόµαστε στην Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών.

Σε αυτή την λογική, την έναρξη της τελετουργίας της πίτας σήµανε ο Ευθύµης Θεοδόσης µε το Σήµαντρο: µια συνακτήρια περφόρµανς, κατά το πρότυπο των σηµάντρων που χρησιµοποιούν οι µοναχοί αντί για καµπάνες, ώστε να συγκεντρωθούν. Με ιδιοκατασκευές κρουστών (έχοντας τανύσει ένα ελατήριο κατά µήκος ενός ξύλου) αλλά και µε άλλα απροσδόκητα αντικείµενα (έναν τροχό γλυπτικής, λ.χ., που τον ακουµπά µε ένα πριόνι καθώς αυτός γυρίζει), ο Θεοδόσης ανιχνεύει τον ήχο των υλικών αλλά και την υλικότητα του ήχου. Οι σηµασίες αλλάζουν, καθώς τα µάτια και τα αυτιά µας αδυνατούν να πιστέψουν ότι µπορούν να παραχθούν τέτοιοι ήχοι από αυτά τα εν πρώτοις αδρανή αντικείµενα. Έτσι, αρχίζει σταδιακά κανείς να αναγνωρίζει ότι η µορφή, ως σχήµα και ύλη των πραγµάτων, παράγει και µιαν άλλη, ηχητική πραγµατικότητα, µια ηχητική γλυπτική.

Τα βίντεο-εκθέµατα αρθρώνονταν σε τρεις κυρίως χώρους: στην ενιαία σκοτεινή αίθουσα δίπλα στο lounge bar, σε µια υπόγεια αίθουσα και στον χώρο της σκάλας που οδηγούσε στον πρώτο όροφο. Παράλληλα, εκτέθηκαν και τα έργα τέχνης-αντικείµενα που µε την γενναιοδωρία του Ιδρύµατος Ωνάση δωρήθηκαν στους επτά τυχερούς που τους έτυχε το φλουρί. Όλα τα επιλεχθέντα έργα πραγµατεύονταν, έµµεσα ή άµεσα, την έννοια και την εµπειρία του Χρόνου ως συνθήκη συνεχούς αλλαγής και επαναδιαµόρφωσης - στο πνεύµα, άλλωστε, της πρωτοχρονιάτικης αυτής εκδήλωσης.

Όπως αναφέρθηκε και στο φυλλάδιο της πρόσκλησης, το ενδιαφέρον στην περίπτωση του εικαστικού βίντεο, αυτής της άυλης εικόνας, είναι ότι ο θεατής, µέσα από την παράδοση πρόσληψης «εικόνων», νιώθει ελεύθερος να ορίσει o ίδιος τον τρόπο αλλά και την διάρκεια παρακολούθησης, να αναδιατάξει την αφηγηµατική σειρά κατά βούληση, να «µπει», να «βγει» από το σύστηµα του έργου όπως ο ίδιος επιθυµεί, και όχι να πειθαρχήσει ακίνητος, παρακολουθώντας την αφήγηση που έχει ορίσει ο κινηµατογραφικός τρόπος. Κατ’ αυτή την αντίληψη, θα µπορούσε να πει κανείς ότι το βίντεο είναι µια µορφή γλυπτικής εγκατάστασης και ότι η διάδραση του θεατή µε το δρώµενο µετατρέπει συνεχώς την ταυτότητά του.

Τα έργα του υποτρόφου Ζάφου Ξαγοράρη και του Γιώργου Ταξιαρχόπουλου παρουσιάστηκαν µαζί και φιλοξενήθηκαν στις σκάλες, καθώς και τα δύο πραγµατεύονται την έννοια του «δηµόσιου χώρου» ως χώρου επαφής, επικοινωνίας και διαµόρφωσης: ο Xρόνος ως κοινός τόπος κριτικής σκέψης.

Στην περίπτωση του Ζάφου Ξαγοράρη, το έργο Τhe sound of Acre – Avenida Rio Branco καταγράφει την συµµετοχή του καλλιτέχνη στην 27η Μπιενάλε του Σάο Πάολο, το 2006, όπου εγκατάστησε µεγάφωνα µε τους ήχους της Acre (µιας περιοχής του Αµαζονίου) κατά µήκος της λεωφόρου Rio Branco (δηλαδή της πρωτεύουσας της Acre) στο κέντρο της πολύβουης πρωτεύουσας της Βραζιλίας.

Πρόκειται για βίντεο βαθύτατα ανθρώπινο, καθώς καταγράφει το χαοτικό και σε συνεχή διαµόρφωση τοπίο µιας πόλης - αχθοφόροι χαιρετούν την κάµερα, άλλοι περαστικοί διαβάζουν εφηµερίδα ενώ συγχρόνως ακούγονται τα πουλιά του Αµαζονίου κ.λπ. Παράλληλα, όµως, το βίντεο, δίχως καθόλου να σχολιάζει, είναι και βαθύτατα πολιτικό, εφόσον ανιχνεύει την έννοια αλλά και την ευθύνη της συν(δια)µόρφωσης, ή ακόµη και συµµόρφωσης, που παράγεται και ενδεχοµένως επιβάλλεται από τον πολιτισµό.

Στον ίδιο θεµατικό άξονα κινείται και το έργο του Γιώργου Ταξιαρχόπουλου, που  επιλέχθηκε να είναι το έργο µε το οποίο άνοιξε την αυλαία του, τον Νοέµβριο του 2009, στο Κέντρο Ποµπιντού στο Παρίσι, το διεθνές φεστιβάλ Νέου Κινηµατογράφου και Σύγχρονης Τέχνης «Les Rencontres Internationales 1», στην θεµατική ενότητα «Capitalismus». Το έργο αυτό, που έχει διπλό τίτλο, Νοσταλγία ή STRiKE, 2009, µε χιούµορ και µε εξαιρετικά γρήγορο και ευθύβολο µοντάζ, καταγράφει το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρώπινη µετα-φύση: θέλουµε µέσα στην νύχτα να αγναντεύουµε ροµαντικά την «φύση» (τα φωτάκια στο λιµάνι, εν προκειµένω), αλλά παράλληλα µας «την σπάει» και το φως -το ίδιο ακριβώς αυτό φως που πριν αγναντεύαµε-, εφόσον βρίσκεται µέσα στα πόδια µας και µας χαλάει την ατµόσφαιρα... και «σχεδόν από ένστικτο ορµώµενοι», όπως παρατηρεί ο Ταξιαρχόπουλος, µε µια ριξιά, µε µια πετριά, πάρ’ το κάτω - αλλά και πάλι όχι ακριβώς επιτυχηµένα! Καταλήγουµε, έτσι, µετέωροι και πάλι ως προς την µετά πολιτισµού φύση µας.

Το έργο του υποτρόφου Αλέξανδρου Pfaff Do not disturb the virus εκτέθηκε παράλληλα µε το γλυπτό του που συµπεριλήφθηκε στα «φλουριά». Ενώ υπήρχε συγγένεια µεταξύ των έργων και των βίντεο των καλλιτεχνών των οποίων τα έργα/αντικείµενα δωρήθηκαν ως «φλουριά», στην περίπτωση του Pfaff το βίντεο προέκυψε από το γλυπτό. Ο Pfaff εξετάζει, «πειράζοντας», την δοµή του γλυπτού και τα όρια της συµπεριφοράς που αυτή τού επιτρέπει. Σταδιακά γίνεται φανερό πως ο εύκαµπτος και ευπροσάρµοστος πυρήνας από σιλικόνη που απορροφά κραδασµούς επιτρέπει στις ακίδες/πόδια από πέτρα µια σειρά από κινήσεις -µέχρι και πιρουέτες!- και άλλα αδιανόητα για µια δοµή που θα ήταν συµπαγής, συνεπώς αδρανής. Αυτή η ευελιξία και η ικανότητα προσαρµογής του γλυπτού, που προκύπτουν από την υβριδική του φύση, η ύπαρξή του, η δράση του µέσα στον ρέοντα χρόνο ενός αντικειµένου «γλυπτικής» που παραδοσιακά  τείνουµε να αντιλαµβανόµαστε ως στατικό, είναι και η προσέγγιση του βίντεο που  επισηµαίνει τις αλλαγές τις οποίες ενδεχοµένως υφιστάµεθα από την τεχνολογία εν εξελίξει.

Στην αίθουσα την παρακείµενη του µπαρ εκτέθηκαν τα έργα του υποτρόφου Θοδωρή Ζαφειρόπουλου, της υποτρόφου Βένιας Μπεχράκη, του Μανώλη Ζαχαριουδάκη και της Αννίτας Αργυροηλιοπούλου. Στο σύνολό της, αυτή η αίθουσα διαπραγµατεύτηκε τον ιδιωτικό χρόνο.

Ο Θοδωρής Ζαφειρόπουλος, στο βίντεο The Rafter of Medusa, το οποίο γυρίστηκε το καλοκαίρι του 2009 στο πλαίσιο της παραµονής του στην Σχολή Ζωγραφικής και Γλυπτικής του Skowhegan, παρατηρεί µια πλατφόρµα µέσα σε µια λίµνη, η οποία αρχικά φιλοξενεί κάποιους να συνοµιλούν. Μοιάζει κάτι να περιµένουν. Κάποιοι τους επισκέπτονται, επιβιβάζονται σε µια βάρκα, αποχωρούν, ενώ, καθ’ όλο αυτό το διάστηµα, και αφού φύγουν, βρέχει συνεχώς. Αποτέλεσµα: θολώνει σταδιακά το πλάνο από την οµίχλη -«φεύγει» και το τοπίο- αφήνοντας την πλατφόρµα να πλέει, σχεδόν να αιωρείται, σε ένα άχρωµο, άχρονο, χωρίς διαστάσεις, σχεδόν άυλο, αδιαπέραστο γκρίζο. Μια υποψία κόκκινου, µια µικρή σηµαία, διασώζεται, υπαινισσόµενη ίσως το ζήτηµα που ο τίτλος υπονοεί: Η Σχεδία του Μέδουσα [Le Radeau de la Méduse] είναι έργο του 19ου αιώνα του Théodore Géricault, το οποίο αναπαριστά, όσο πιο ρεαλιστικά µπορεί, το ναυάγιο της φρεγάτας Μέδουσα, όπου οι διασωθέντες, έχοντας περάσει µέσα από την πείνα, την δίψα, την τρέλα και τον κανιβαλισµό, διαφεύγουν τελικά και τον θάνατο. «Rafter», στην περίπτωση του Ζαφειρόπουλου, είναι ενδεχοµένως αυτός που επιπλέει, αυτός που µετακινείται και µεταφέρεται ή ίσως και ο µετανάστης.

Η Βένια Μπεχράκη, απλώνοντας την µπουγάδα της, όχι στο σπίτι της αλλά σε έναν δρόµο της Αθήνας, µετατοπίζοντας δηλαδή τα όρια του ιδιωτικού στον δηµόσιο χώρο, εξετάζει το κοινωνικό φύλο και τα στερεότυπα. «Με το γάντι» και µε την στολή µιας καθώς πρέπει γραµµατέως, θίγει «τα εν οίκω» εν δήµω και, βγάζοντας τα άπλυτα -αν και πλυµένα- στην φόρα, µάς βάζει µέσω µιας σουρεαλιστικής συνθήκης να αντιµετωπίσουµε, εν πρώτοις, πόσο υποτιµούµε αυτά που αντιλαµβανόµαστε ως γυναικείες δραστηριότητες και υπηρεσίες, και µάλλον, εντέλει, πόσο υποτιµούµε ή αρνούµαστε να αντιληφθούµε αυτά που άπτονται του σώµατος και των αναγκών του, πόσο δηλαδή αρνούµαστε την αληθινή φύση του σώµατος, που παραµένει ταµπού. Η Μπεχράκη, στα όρια της περφόρµανς, καθώς χρησιµοποιεί το ίδιο της το σώµα, παράγει την εύληπτη γλώσσα της µαζικής κουλτούρας και της διαφήµισης. Στρέφεται ωστόσο ενάντια στα στερεότυπα αυτής της µαζικής εικόνας, καθώς αποκαλύπτει ό,τι αυτή συγκαλύπτει: δηλαδή το ευάλωτο του σώµατος και το εφήµερο της σάρκας.

Η Αννίτα Αργυροηλιοπούλου, στην Οικ(ε)ία Αναστάτωση, παρακολουθεί, όπως σηµειώνει η ίδια, την «περιπέτεια της δηµιουργίας στο σπίτι». Αρχικά εστιάζει τον φακό της σε ένα µυρµήγκι, παλεύοντας για ένα «καθαρό» πλάνο, αλλά το µυρµήγκι τής διαφεύγει συνεχώς, ενώ την ίδια στιγµή υφίσταται, όπως ακούµε από τις φωνές off camera, τις παρεµβάσεις των παιδιών της, που θέλουν και αυτά να παίξουν στο «παιχνίδι» της µαµάς. Στην πορεία εξαντλείται το µυρµήγκι, αλλά εγκαταλείπεται και η αρχική πρόθεση φορµαλιστικής, προκατασκευασµένης τάξης, καθώς γίνεται αποδεκτό ότι το οικείο αυτό χάος -ποια εργαζόµενη γυναίκα µε παιδιά δεν το αναγνωρίζει;- δεν είναι άλλο από την συνθήκη που χαρακτηρίζει κάθε δηµιουργική πορεία. Αποτέλεσµα: αυτό που µέχρι πρότινος φάνταζε ως εµπόδιο γίνεται αποδεκτό ως µέρος του έργου αλλά και της ενιαίας υπόστασης της δηµιουργού, µε τα παιδιά εντέλει να µας χαµογελούν περήφανα που συνέπραξαν.

Ο Μανώλης Ζαχαριουδάκης, στο έργο Venus Negativa, µας φέρνει αντιµέτωπους µε τα στερεότυπα, καθώς στο πρόσωπο της Barbie, η Γουίνι του Beckett συναντά την Αφροδίτη του Botticelli. Η γυµνή Barbie (ήδη υφίσταται πλήγµα µε την απογύµνωσή της) στέκεται µε συστολή κατά το πρότυπο της Αφροδίτης του Botticelli, καλύπτοντας δηλαδή µε τα χέρια της την ήβη, ενώ σταδιακά στοιβάζονται φύρδην µίγδην διάφορα αντικείµενα: πλαστικά µανταλάκια, παιχνίδια, αυτοκινητάκια, τανκς, πώµατα, αποκόµµατα από περιοδικά, κείµενα σε λωρίδες από καταστροφέα εγγράφων, κάθε λογής «σκουπίδια» της µαζικής κουλτούρας, αλλά και σχέδια του ζωγράφου, έτσι ώστε σταδιακά η Μπάρµπι να χαθεί, να θαφτεί (όπως η Γουίνι του Beckett) σε αυτό το βουνό α-νοησίας και ακύρωσης. Το ζητούµενο είναι να διασωθεί η πεποίθηση για το νόηµα της ζωής υπό το βάρος του αδιανόητου που ασκεί η βεβαιότητα του θανάτου.

Το έργο Κίτρινο του υποτρόφου ∆ηµήτρη Ιωάννου, το οποίο εκτέθηκε σε σηµείο της διαδροµής προς το υπόγειο, είναι ένα φωτεινό κουτί -µια εκδοχή µόνιτορ- που εκπέµπει φως, εφόσον όµως το πλησιάσουµε αρκετά κοντά ώστε να ενεργοποιηθεί ο ανιχνευτής κίνησης. Τότε, και επί 30΄΄, ανάβει το φως, που όταν σβήνει µας δηµιουργεί, όπως επισηµαίνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, «µια ιδιαίτερα έντονη εµπειρία µετεικάσµατος». Ο Ιωάννου αµφισβητεί το πρόδηλο, καθώς παρατηρεί συγχρόνως τον µηχανισµό της αντίληψής µας, µε αποτέλεσµα να θέτει ζητήµατα αυθεντικότητας. Εξετάζει, συνεπώς, τις  δοµές, αλλά και την κωδικοποίησή τους στο επίπεδο των σηµασιών, δηλαδή την εγγραφή τους στην εµπειρία, και µας καλεί να αναγνωρίσουµε στην σύνταξή τους την πολιτισµική παράµετρο. Καθώς ο Ιωάννου παρακολουθεί την πολιτιστική παραγωγή ευρύτερα, δραστηριοποιείται και ως dj και, µε αυτήν του την ιδιότητα, ως dj Βουνό, συνέβαλε µουσικά στην επιτυχία της βραδιάς.

Στην αίθουσα του υπογείου, εκτέθηκαν τα έργα της υποτρόφου Μαρίας Κόντη, της υποτρόφου Λίας Πέτρου, της υποτρόφου Αιµιλίας Παπαφιλίππου και του Νίκου Αλεξίου. Η αίθουσα αυτή ανίχνευε τον συµπαντικό χρόνο.

Ο θεατής του έργου της Μαρίας Κόντη Queen said, παρά τον τίτλο, ποτέ δεν ακούει τίποτε - µόνο µία βαθιά ανάσα! ∆ιαβάζει όµως «από µέσα του» το κείµενο που από οθόνης αφηγείται την ιστορία µιας δικηγόρου η οποία µετατρέπεται ένα βράδυ σε µάγισσα ξορκίζοντας το κακό και τον φόβο... Στην συνέχεια, πάντα µες στην σιωπή, παρακολουθεί την Κόντη, την δικηγόρο(;), την βασίλισσα(;), να απαγγέλλει τρεις φορές άηχα -µόνον αυτή η µία ανάσα τής ξεφεύγει- και µε αγωνία το ξόρκι, αλλά, εκτός και αν ξέρει να διαβάζει τα χείλη, παρότι θα προσπαθήσει επιµελώς, θα παραµείνει στο σκοτάδι σχετικά µε το τι ειπώθηκε. Αυτές οι εσωτερικές διεργασίες ανίχνευσης, δίχως όµως τελική λύση, στις οποίες εξαναγκάζεται από την φόρµα του έργου ο θεατής, αντανακλούν την υπαρξιακή αγωνία προσδιορισµού ταυτότητας, άρα και νοήµατος, και αναζητούν την πίστη για την διαδικασία που τα συγκροτεί.

Η Λία Πέτρου οργανώνει ένα «ψηφιακό» ρολόι, καθώς τρεις οθόνες στην σειρά (που αντιστοιχούν στις ώρες, στα λεπτά και στα δευτερόλεπτα) έχουν αναλάβει, απεικονίζοντας τις χειρονοµίες διαφόρων ανθρώπων, να µετρήσουν σε πραγµατικό χρόνο τον Χρόνο. Όµως, κοιτώντας τα δάχτυλα όλων αυτών των ανθρώπων να σηµαίνουν ψηφία, δεν µπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει και τις διαφορές τους (άλλα δάχτυλα χοντρά, άλλα λεπτά, άλλα γυναικεία και άλλα αντρικά) και συνεπώς να αναγνωρίσει ότι, παρά την αυστηρή δοµή που εφαρµόσαµε στον Χρόνο (...για να τον «µετρήσουµε», λέει, τροµάρα µας!), ο χρόνος είναι πρωτίστως και απαρέγκλιτα υποκειµενικός, διότι βιώνεται µέσα από το σώµα και, συνεπώς, ως τέτοιος δεν περιγράφεται. Αυτή η µέτρηση -και, αλίµονο, η αναµέτρηση- είναι µια σύµβαση µονάχα που εγγράφει το πολιτισµικό µας παρόν. Στα διαπλανητικά ταξίδια, µάλλον αλλιώς, και ως προς το µέτρο αλλά και ως προς το σώµα, θα ορίζουµε τον χρόνο...

Ο Νίκος Αλεξίου στο The end, έργο που συµπεριλήφθηκε στην  οµώνυµη εγκατάστασή του που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 52η Μπιενάλε της Βενετίας το 2007, οργανώνει ένα ψυχεδελικό σύµπαν, όπου το τέλος συναντά την αρχή και τανάπαλιν. Αφορµή, ένα σχέδιο που δεν έχει αρχή και τέλος, το σχέδιο του δαπέδου που ο καλλιτέχνης συναντά στην Μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος, το οποίο επεξεργάζεται και επανερµηνεύει στο βίντεο, δηµιουργώντας µιαν αργή χρωµατική εναλλαγή, η οποία αρχικά δεν γίνεται αντιληπτή, αλλά σταδιακά συνειδητοποιεί κανείς ότι αυτό που µέχρι πρότινος ήταν, ας πούµε, µπλε έχει µετατραπεί σε κίτρινο... Μια συνεχής µεταµόρφωση ενδοσκοπικού χαρακτήρα που «ψυχή δηλοί» - ψυχεδελικά δηλαδή επενεργεί ώστε να σε κάνει να αναγνωρίσεις το µυστήριο, αν µη τι άλλο, της αντίληψής σου.

Όσον αφορά το έργο µου Ελευσίνα, είναι µια βιντεοεγκατάσταση-προβολή επί γλυπτού. Μια γυναικεία πλάτη, σαν σπάραγµα αρχαίου γλυπτού, κείται στην ακροθαλασσιά και στο κύµα που πάει-έρχεται αενάως, θυµίζοντάς µας ότι όλα ρευστά τοπία είναι στον Φλοίσβο του Χρόνου. Όλα έρχονται και παρέρχονται και η διάσταση του παρόντος ως σπέρµα παρελθόντος και σπορά µέλλοντος είναι η διάσταση που µας ανήκει. Ο Λόγος ως  Έρως/Θάνατος εις το διηνεκές.

Η καθοριστική συµβολή των καλλιτεχνών, υπότροφων και µη, µε τις δυνάµεις του Συνδέσµου και µε την υποστήριξη του Ιδρύµατος, κάνει απτό το όραµα ενός σχεδιασµού που επενεργεί στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην ευρύτερη πολιτισµική διαµόρφωση. Τους ευχαριστούµε, όπως και ευχαριστούµε όλους όσοι συνέβαλαν στην επιτυχή πραγµατοποίηση της εκδήλωσης. Ευχαριστούµε επίσης τον ειδικό γραµµατέα του Συνδέσµου, Πρόδροµο Προδροµίδη, για την παρουσίαση του ηλεκτρονικού φόρουµ, τον Μάνο Κρανίδη, ταµία του Συνδέσµου, για την θετική του συµβολή και ενέργεια, καθώς και τον ακούραστο ∆ιονύση Καµπόλη, αναπληρωτή ταµία.

Η εκδήλωση, όπου είχα την ευθύνη του σχεδιασµού και την καλλιτεχνική επιµέλεια, έγινε πραγµατικότητα µε την γενναιόδωρη υποστήριξη του Ιδρύµατος Ωνάση. Έχει πλέον γίνει φανερό ότι το  Ίδρυµα Ωνάση δρα καταλυτικά σε επίπεδο όχι µόνον υποστήριξης θεσµών που έχουν σκοπό την µελέτη της πολιτισµικής κληρονοµιάς µας, αλλά και υποστήριξης της σύγχρονης παραγωγικής διαδικασίας της τέχνης, όπου σχηµατίζεται το µέλλον. Αυτή η παραλληλία µάς κάνει να ελπίζουµε! Ευχαριστούµε θερµά.

12-19