Εκδηλώσεις
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΑΩ - ΤΕΥΧΟΣ 37 - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2007 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΕΥΧΟΣ 37 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2007
περιεχόμενα τεύχους επικοινωνήστε μαζί μας !
Ρεσιτάλ της
Μαριάννας Κατερέλου
με έργα ρομαντικής εποχής
Από αριστερά ο Γιάννης Τσιτσελίκης, ο Γιάννης Γεωργιάδης, η Αλεξία Μουζά και ο Πάρις Αναστασιάδης

Μια μουσική βραδιά διαποτισμένη από το πνεύμα του ρομαντισμού απόλαυσαν οι φίλοι του Συνδέσμου που παρακολούθησαν στις 24 Μαΐου 2007 το ρεσιτάλ πιάνου της Μαριάννας Κατερέλου. Η υπότροφος ερμήνευσε με δεξιοτεχνία και εξαιρετική ευαισθησία έργα των Φρεντερίκ Σοπέν, Σεργκέι Ραχμάνινωφ και Φραντς Λιστ.

Ιδιαίτερα προσεγμένο και κατατοπιστικό, το πρόγραμμα της εκδήλωσης έδωσε με αδρά στοιχεία το θεωρητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετούνται τα έργα που ακούστηκαν. Όπως εξηγεί το σχετικό σημείωμα, «ο όρος κλασικισμός είναι ευρέως αποδεκτός και παραπέμπει στην αρχαία ελληνική Κλασική εποχή και σε στοιχεία όπως η ισορροπία και η συμμετρία, με τον λογικό νου να βρίσκεται στο κέντρο τους. Αντίθετα, ο ρομαντισμός είναι πολύ αντιφατικός στον ορισμό και την διάδοσή του, γιατί είναι στενά συνδεδεμένος με την έκφραση της καρδιάς ως κέντρου κάθε συναισθήματος.

Στιγμιότυπο από την είσοδο των μουσικών στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ιδρύματος Ωνάση

Η Μαριάννα Κατερέλου ερμήνευσε έργα Σοπέν, Ραχμάνινωφ και Λιστ στην αίθουσα εκδηλώσεων Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης

»Αυτή η συναισθηματική έκφραση αποτελεί την προτεραιότητα των συνθετών στο γύρισμα του 18ου αιώνα, καθώς η Ρομαντική εποχή διαδέχεται την Κλασική. Σκοπός των συνθετών είναι να εκφράσουν το συναίσθημα με νέα δραματικά μέσα εις βάρος πολλές φορές της δομής και της μορφής των συνθέσεων, στοιχείων τα οποία  ήταν κυρίαρχα στην Κλασική εποχή».

Η Μαριάννα Κατερέλου ξεκίνησε το πρόγραμμά της με την Πολωνέζα-Φαντασία, έργο 61, του Σοπέν, το όνομα του οποίου μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ως ορισμός του ρομαντικού συνθέτη στην πιανιστική φιλολογία. Λυρικές μελωδικές γραμμές, νέες αρμονίες, ποικιλία διακυμάνσεων, πρωτοποριακή χρήση του πεντάλ, καθώς και μεγάλη δεξιοτεχνία είναι μερικά από τα εκφραστικά μέσα του συνθέτη, τα οποία οδήγησαν τους μεγάλους πιανίστες Κορτό και Χόροβιτς να τον ονομάσουν «ποιητή του πιάνου».

Η μουσική του Σοπέν αντικατοπτρίζει δύο στοιχεία της ζωής του: την νοσταλγία του για την Πολωνία, δεδομένου ότι ο συνθέτης έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος στην Γαλλία, καθώς και την μελαγχολία ενός ανθρώπου που πάσχει από φυματίωση. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, ιδίως μάλιστα στα τελευταία του έργα, όπως στην Πολωνέζα-Φαντασία, η μουσική του εκφράζει αισιοδοξία και γίνεται οικουμενικά συγκινητική. Και σε αυτό το έργο του είναι αποτυπωμένα στοιχεία της πολωνικής μουσικής, όπως ο ρυθμός της πολωνέζας και συγκεκριμένοι πολωνικοί σκοποί. Εντούτοις, τα στοιχεία αυτά έχουν πλέον αφομοιωθεί από την μεγαλοφυΐα του συνθέτη σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε μετατρέπονται σε μέσα έκφρασης όλων των καταστάσεων της ψυχής του.

Στο δεύτερο μέρος του ρεσιτάλ, η Μαριάννα Κατερέλου παρουσίασε το Πρελούδιο έργο 23 αρ. 7, το Πρελούδιο έργο 23 αρ. 4, καθώς και την Étude-Tableau έργο 39 του Ραχμάνινωφ. «Ο Σεργκέι Ραχμάνινωφ», εξηγεί το πρόγραμμα του ρεσιτάλ, «αποτελεί τον τελευταίο, κύριο συνθέτη της υστερορομαντικής ρωσικής μουσικής παράδοσης. Τα κοινά στοιχεία του με τον Σοπέν δεν αφορούν μόνο το στυλ της γραφής αλλά και την ζωή του. Και αυτός ήταν απίθανος πιανίστας και αναγκάστηκε να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος.

»Η μουσική του, με το βάθος και την λυρικότητά της, έγινε μία από τις πιο αγαπημένες στο ευρύ κοινό. Σχεδόν κινηματογραφικά χτίζονται κορυφώσεις και έρχονται σε αντιπαράθεση με λυρικά θέματα για να εκφράσουν αντιθετικές εικόνες και συναισθήματα. Από τα κύματα του ωκεανού μέχρι τον αέρα ενός ήσυχου πρωινού στην φύση. Και από την έκρηξη θυμού και πικρίας στην εμπειρία της πιο μεγάλης ευτυχίας και τρυφερότητας».

Το τελευταίο έργο της βραδιάς ήταν το Après une lecture de Dante: Fantasia quasi Sonatα του Φραντς Λιστ. «O Λιστ είναι γεμάτος από εμπειρίες ύστερα από τα ταξίδια του με την αγαπημένη του Μαρί ντ’Αγκού στην Ελβετία και την Ιταλία. Τοπία, όψεις της φύσης, αλλά και λογοτεχνία και ζωγραφική τον εμπνέουν για να αποφασίσει να τα αποτυπώσει στα Χρόνια Προσκυνήματος. Η Σονάτα Dante είναι το τελευταίο κομμάτι του δεύτερου τόμου από τα Χρόνια Προσκυνήματος.

»Παρ’ όλο που ο τίτλος της είναι παρμένος από ένα ποίημα του Βίκτωρος Ουγκώ, είναι φανερή η επιρροή από την ποίηση του Ντάντε Αλιγκιέρι, αγαπημένη του Λιστ, και συγκεκριμένα από τον πρώτο τόμο της Θείας Κωμωδίας, την «Κόλαση». Τρομακτικές κραυγές, κλάματα, θρήνοι και διαβολικές υπάρξεις είναι τα χαρακτηριστικά της «Κόλασης» του Δάντη, και αυτά αποτυπώνει ο συνθέτης. Όμως, ακόμη και μέσα σε αυτή την ζοφερή ατμόσφαιρα υπάρχουν εκλάμψεις φωτός και αγάπης, που παραπέμπουν στην ζεστή φωνή της Βεατρίκης και μιλούν για ελπίδα. Ο ηρωικός χαρακτήρας στο τέλος του κομματιού υπογραμμίζει ότι η σωτηρία και ο Παράδεισος είναι κοντά».

14-15