Ειδήσεις του ιδρύματος
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΑΩ - ΤΕΥΧΟΣ 35 - ΜΑΡΤΙΟΣ 2007 ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΕΥΧΟΣ 35 ΜΑΡΤΙΟΣ 2007
περιεχόμενα τεύχους επικοινωνήστε μαζί μας !
Οι διαδρομές της
Όπυς Ζούνη
στο φως και το χρώμα

Επάνω: Η Όπυ Ζούνη στο
εργαστήριό της το 2002
Κέντρο: Κόκκινη πύλη - Φως (2005), ακρυλικό σε καμβά, 90 x 90 εκ.
Kάτω: Η Ελένη Αρβελέρ, η Ντόλλη Γουλανδρή, ο Αντώνης Παπαδημητρίου, η Όπυ Ζούνη και ο Νικόλαος Σταμπολίδης στην συνέντευξη Τύπου

Το  Ίδρυμα Ωνάση ήταν ο αποκλειστικός χορηγός της αναδρομικής έκθεσης της  Όπυς Ζούνη, η οποία διοργανώθηκε από το  Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή – Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης με αφορμή την συμπλήρωση 20 χρόνων λειτουργίας του.

Η έκθεση με τίτλο «Διαδρομές στο φως και το χρώμα», υπό την επιμέλεια του δρος Γιάννη Μπόλη, επιμελητή του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2006 από την πρόεδρο της Βουλής  Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη και διήρκεσε έως τις 20 Ιανουαρίου 2007.

Όπως σημειώνει ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνης Παπαδημητρίου στην έκδοση που συνοδεύει την έκθεση, «η ­­Όπυ Ζούνη ωρίμασε σε μια περίοδο σημαντικών πολιτικών αλλά και καλλιτεχνικών ανακατατάξεων. Διατήρησε πάντοτε μια ματιά ταυτόχρονα ορθολογική και μοντέρνα μέσα σε ένα κλασικό ιδίωμα. Και είναι αυτό ακριβώς που ενδιαφέρει το  Ίδρυμα Ωνάση στην συγκεκριμένη περίπτωση. Θεωρούμε ότι έχει παρέλθει από καιρό η εποχή που η φιλοδοξία της Ελλάδος αναγόταν στην διεκδίκηση της κληρονομιάς των αρχαίων προγόνων μας. Πλέον η Ελλάδα διεκδικεί ισάξια θέση στο παγκόσμιο πολιτισμικό γίγνεσθαι. Οι Έλληνες εικαστικοί, γλύπτες, μουσικοί, άνθρωποι των γραμμάτων μετέχουν ενεργά στην σύγχρονη πολιτιστική παραγωγή, αφού μάλιστα ανταγωνίζονται τους ομότεχνούς τους επί ίσοις όροις στην ίδια τους την χώρα. Αυτό που χρειαζόμαστε ακόμα είναι να αναπτυχθούν οι δομές και οι θεσμοί που θα τους επιτρέψουν να παραγάγουν το έργο τους και στην συνέχεια να το αναπτύξουν μέσα και έξω από τα στενά μας γεωγραφικά όρια».

Επάνω: Ατέλειωτοι δρόμοι (2006), ακρυλικό σε καμβά,  70 x 100 εκ.
Κέντρο: Κόκκινοι κίονες (2006), ακρυλικό σε καμβά,  95 x 95 εκ.

Κάτω: Ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνης Παπαδημητρίου με την Όπυ Ζούνη και την πρόεδρο του Ιδρύματος Ν. Π. Γουλανδρή Ντόλλη Γουλανδρή

«Πέρα απ’ αυτό», συνεχίζει ο Αντώνης Παπαδημητρίου, «η Όπυ Ζούνη ξεχωρίζει και για την ελληνικότητα της τέχνης της. Την ελληνικότητα δεν μπορούμε να την ορίσουμε με ακρίβεια αλλά όταν την συναντούμε την αναγνωρίζουμε. Γι’ αυτό και το έργο της είναι ιδιαίτερο: ελληνικό και πανανθρώπινο, οικουμενικό και ανθρωπιστικό».
Στην έκθεση, που πραγματοποιήθηκε υπό την επιμέλεια του δρος Γιάννη Μπόλη, παρουσιάστηκαν οι πιο πρόσφατες ιδέες της  Όπυς Ζούνη, που συνεχίζουν τις αναζητήσεις της των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων: μια πραγματική «φαντασία του σήμερα», όπου μετουσιώνεται το περιβάλλον που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος στους χώρους της απασχόλησής του, αλλά και σε εκείνους της φαντασίας του. Έργα όπου καταγράφεται αδρά το τοπίο των μεγαλουπόλεων σε μια ονειρική συνύπαρξη με την φύση. Έργα-κατασκευές με καθρέπτες που συνομιλούν και ζωντανεύουν τον χώρο, καθώς και εγκαταστάσεις με παράλληλους καθρέπτες που δημιουργούν πολλαπλούς, επάλληλους αντικατοπτρισμούς.

Η Όπυ Ζούνη σημειώνει για το σκεπτικό της έκθεσης τα εξής:
«Με την εμπειρία της κατασκευής και το προχώρημα του ασπρόμαυρου μου ανοίχτηκε ο ορίζοντας της ατέλειωτης μελέτης του χρώματος. Η γεωμετρία όχι μόνο δεν στάθηκε εμπόδιο, αλλά ήταν μια συνεχής πρόκληση για την παράλληλη ανάπτυξη της ύλης, γέννημα προοδευτικά μιας χειρονομιακής γραφής. Στην έκθεση αυτή αποφάσισα να ανατρέξω μια εικοσιπενταετία πίσω, όχι για να επιβάλω αυστηρά χρονικά περιθώρια, αλλά για να θέσω ένα περίγραμμα δειγματοληπτικής επιλογής – που μερικές φορές το ξεπέρασα. Τελικά, έδωσα μεγαλύτερη έμφαση σε έργα του σήμερα».

Στην μονογραφία που συνόδευσε την έκθεση για το έργο της  Όπυς Ζούνη, αναλύεται εκτενώς το σύνολο της δουλειάς της, από τα πρωτόλεια έργα της δεκαετίας του 1960 μέχρι σήμερα. Στο ίδιο βιβλίο, φιλοξενούνται επίσης σύντομα κείμενα διαφόρων προσωπικοτήτων, όπως της πρυτάνεως Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, του τεχνοκριτικού-σημειολόγου Χάρη Καμπουρίδη, του καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στο Α.Π.Θ. Χάρη Σαββόπουλου, της ιστορικού τέχνης Ευγενίας Αλεξάκη, καθώς και μια κύκνεια κατάθεση του αείμνηστου τεχνοκριτικού Πιερ Ρεστανί.
26-27